Edward Żórawski

Edward Tadeusz Żórawski

major piechoty
Data i miejsce urodzenia	20 października 1889 Krubin
Data śmierci	po 1945
Przebieg służby
Lata służby	1916–1935, 1939
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Formacja	I Korpus Polski w Rosji
Jednostki	179 Pułk Piechoty
Stanowiska	dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia

Edward Tadeusz Żórawski (ur. 20 października 1889 w Krubinie, zm. po 1945) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, agronom.

Urodził się 20 października 1889 w majątku Krubin, w ówczesnym powiecie ciechanowskim guberni płockiej (obecnie osiedle Ciechanowa), w rodzinie Tadeusza i Pauliny z Krajewskich^[1][2]. W 1902 rozpoczął naukę w rządowym gimnazjum realnym w Warszawie^[3]. W 1905, w czasie strajku szkolnego, przeniósł się do siedmioklasowej Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców m. Warszawy^[3]. W 1909 zdał egzamin maturalny i kontynuował naukę w Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie^[3].

W 1926 został przeniesiony do 41 pułku piechoty w Suwałkach na stanowisko dowódcy kompanii^[4]. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 161. lokatą^[5]. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko oficera sztabowego pułku^[6][7]. W lipcu 1928 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie na stanowisko zastępcy komendanta szkoły^[8]. W tym samym roku szkoła została przeformowana w Batalion Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „zastępca dowódcy batalionu”^[9]. W styczniu 1930 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy batalionu^{[10][11][12][13]}. W październiku 1932 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy batalionu^[14], a w kwietniu 1934 przesunięty na stanowisko kwatermistrza^[15]. Z dniem 31 października 1935 został przeniesiony w stan spoczynku^[16].

Na emeryturze zamieszkał w Stanisławowie przy ul. Gołuchowskiego 132, a od 1936 posiadał parcelę w letnisku Zosinek^[17]. Od 1937 był zatrudniony w Junackich Hufcach Pracy na stanowisku komendanta 6 batalionu, w stopniu funkcyjnym oboźnego^[4]. W kampanii wrześniowej walczył jako dowódca I batalionu 179 pułk piechoty^[18][19]. 3 października 1939 został ranny w bitwie pod Kockiem^[4]. W czasie okupacji niemieckiej prowadził gospodarstwo rolne koło Grodziska Mazowieckiego^[4]. Po wojnie przeniósł się na Ziemie Odzyskane, gdzie otrzymał gospodarstwo rolne w powiecie malborskim^[4].

Ożenił się z Marią z Kropkiewiczów primo voto Butkiewicz^[20][21]. Był ojczymem Jarosława Butkiewicza (1911–1940), podporucznika lekarza Wojska Polskiego, zamordowanego w Charkowie^[20][21].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1219^[1] – 16 lutego 1921^[22]
• Krzyż Walecznych czterokrotnie^[23][24]
• Medal Niepodległości – 13 września 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^{[25][26][2][27]}
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[23]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[23]
• Medal Zwycięstwa^[23]

• Żórawski Edward Tadeusz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.31-2308 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-05].
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Rocznik Pamiątkowy XI. Kursu Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr. 7 w Śremie 1930-1931. Józef Bendkowski (red.). Śrem: Nakładem Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr. 7 w Śremie, 1931.
• Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
• Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
• Andrzej Wesołowski, Tadeusz Zawadzki: 50 Dywizja Piechoty „Brzoza”. Warszawa: Edipresse Polska S.A., 2019, seria: Wielka Księga Piechoty Polskiej 1918–1939. ISBN 978-83-8164-219-4.