Ekscypleks

Ekscypleks – kompleks w stanie wzbudzonym tworzony w wyniku asocjacji dwóch różnych cząsteczek, z których jedna jest w stanie wzbudzonym, a druga w podstawowym^[1]. Proces ten można przedstawić jako:

${\displaystyle M{\xrightarrow {h\nu }}M^{*}{\xrightarrow {Q}}(MQ)^{*}.}$

Dowodem na istnienie ekscypleksu jest porównanie emisji każdego z monomerów z widmem emisyjnym badanego układu molekularnego. Obserwowane widmo jest przesunięte w stronę większych wartości długości fali. Kompleksy tego typu istnieją wyłącznie w stanie wzbudzonym. W stanie podstawowym dysocjują, ponieważ aby były trwałe muszą znajdować się w minimum energii potencjalnej. Załączony rysunek przedstawia proces tworzenia ekscypleksu. Schemat ten ilustruje również dlaczego pasmo emisji tego typu kompleksu jest pozbawione struktury (jest obłe). Jest tak, ponieważ przejście przy emisji ${\displaystyle h\nu '}$ zachodzi do nieskwantowanego stanu podstawowego (w przeciwieństwie do emisji ze stanu wzbudzonego pojedynczej cząsteczki).

Do opisu ekscypleksów wykorzystuje się funkcje falową postaci:

${\displaystyle \Psi _{escypleks}=a\Psi _{D^{*}A}+b\Psi _{DA^{*}}+c\Psi _{D^{-}A^{+}}+d\Psi _{D^{+}A^{-}},}$

gdzie wyrażenia ${\displaystyle a\Psi _{D^{*}A},b\Psi _{DA^{*}}}$ oznaczają składowe związane ze wzbudzaniem elektronowym donora i akceptora, natomiast ${\displaystyle c\Psi _{D^{-}A^{+}},d\Psi _{D^{+}A^{-}}}$ to składowe związane z przeniesieniem ładunku. Zatem w ekscypleksie zachodzi zarówno przeniesienie ładunku (jonizacja), jak i przeniesienie energii w postaci wzbudzania donora lub akceptora.

Warunki tworzenia się ekscypleksów są związane z energią tworzenia izolowanych jonów ${\displaystyle A^{-}}$ i ${\displaystyle D^{+}.}$ Energia ta w stanie podstawowym wynosi:

${\displaystyle \Delta G=I_{D}-E_{A},}$

gdzie:

${\displaystyle I_{D}}$ – potencjał jonizacji – energia najwyższego wiążącego orbitalu,

${\displaystyle E_{A}}$ – powinowactwo elektronowe – energia najniższego antywiążącego orbitalu.

W związku z tym, że jedna cząsteczka jest wzbudzona, energia tworzenia zmniejsza się o energię wzbudzenia ${\displaystyle E_{00}.}$ Ponadto izolowane jony zostają przeniesione na odległość równowagową ${\displaystyle r,}$ zatem energia tworzenia zmniejsza się również o energię oddziaływań elektrostatycznych.

Podsumowując:

${\displaystyle \Delta G=I_{D}-E_{A}-E_{00}-{\frac {e^{2}}{4\pi \varepsilon _{0}r}}.}$

Warunkiem tworzenia ekscypleksów jest ${\displaystyle \Delta G<0.}$

• p
• d
• e

Mechanika kwantowa

• Wprowadzenie
• Aparat matematyczny
• Równanie Schrödingera

Tło	mechanika klasyczna mechanika kwantowa ciało doskonale czarne wczesna teoria kwantowa interferencja notacja Diraca hamiltonian
Koncepcje podstawowe	funkcja falowa stan kwantowy stan podstawowy stan stacjonarny równanie własne cząstka w pudle potencjału cząstki identyczne kwantowy oscylator harmoniczny spin superpozycja liczby kwantowe splątanie kwantowe pomiar nieoznaczoność reguła Pauliego dualizm korpuskularno-falowy dekoherencja kwantowa twierdzenie Ehrenfesta tunelowanie
Doświadczenia	doświadczenie Younga doświadczenie Davissona i Germera doświadczenie Francka-Hertza doświadczenie Sterna-Gerlacha eksperymenty testujące twierdzenie Bella doświadczenie Poppera kot Schrödingera problem testowania bomb Elitzura-Vaidmana gumka kwantowa
Sformułowania	obraz Schrödingera obraz Heisenberga obraz Diraca mechanika macierzowa suma po historiach
Równania	równanie Schrödingera równanie Pauliego równanie Kleina-Gordona równanie Diraca wzór Rydberga
Interpretacje	świadomość wywołuje kolaps spójne historie kwantowe kopenhaska statystyczna zmiennych ukrytych teoria fali pilotującej de Broglie’a-Bohma wielu światów logika kwantowa obiektywnego załamania prawdopodobieństwo kwantowe relacyjna stochastyczna transakcjonalna
Zagadnienia zaawansowane	informatyka kwantowa teoria rozpraszania kwantowa teoria pola operatory kreacji i anihilacji chaos kwantowy
Znani uczeni	Planck Bohr Sommerfeld Bose Kramers Heisenberg Born Jordan Pauli Dirac de Broglie Schrödinger von Neumann Wigner Feynman Candlin Bohm Everett Bell Wien

${\displaystyle \Delta x\,\Delta p\geqslant {\frac {\hbar }{2}}}$