Elena Bacaloglu

Elena Bacaloglu

Elena Radu Rosetti

Elena Bacaloglu (1933)
Data i miejsce urodzenia	19 grudnia 1878 Bukareszt
Data i miejsce śmierci	1947 Bukareszt
Narodowość	rumuńska
Język	rumuński
Alma Mater	Uniwersytet Bukareszteński
Dziedzina sztuki	literatura
Epoka	symbolizm
Multimedia w Wikimedia Commons

Elena Bacaloglu też jako: Elena Bacaloglu-Densușeanu (ur. 19 grudnia 1878 w Bukareszcie, zm. 1947 tamże^[1][2]) – rumuńska pisarka, dziennikarka i polityk faszystowski.

Była córką urzędnika Alexandru Bacaloglu i Sofii z d. Izvoreanu^[3]. Ukończyła studia na wydziale filologicznym Uniwersytetu Bukareszteńskiego i w College de France^[3]. Po studiach pracowała jako dziennikarka. W czasie pobytu w Paryżu poznała poetę Radu Rosettiego, którego poślubiła po powrocie do kraju^[3]. W 1897 została porzucona przez męża i próbowała się zastrzelić, ale została odratowana^[2]. Wkrótce związała się z innym poetą Ovidiu Densusianu. W 1904 urodził się syn Ovid, w tym samym roku małżeństwo się rozpadło^[3].

W 1903 w wydawnictwie Editura Socec ukazała się monografia Eleny poświęcona twórczości Maeterlincka^[3]. Trzy lata później Bacaloglu wydała swoją pierwszą powieść În luptă (W walce), a w 1908 powieść Două torțe (Dwie pochodnie). Jej twórczość nie zyskała akceptacji krytyków, negatywnie oceniła powieści także Rumuńska Akademia Nauk, zwracając uwagę na słabą znajomość rumuńskiego języka literackiego^[4].

Bacaloglu udała się w podróż po Europie, większość czasu przebywając we Włoszech. Tam też pisywała do ​​Il Giornale d'Italia i do magazynu L'Idea Nazionale. W Rzymie wyszła za mąż po raz trzeci, tym razem jej wybrankiem był Włoch. Po wybuchu I wojny światowej Bacaloglu zaangażowała się w kampanię na rzecz przyłączenia Rumunii do państw Ententy, porzucenia polityki neutralności i przejęcia zamieszkanego przez ludność rumuńską Siedmiogrodu. Poglądy te zawarła w eseju Per la Grande Romania (Dla Wielkiej Rumunii) wydanym w Bukareszcie w języku włoskim^[3]. Była inicjatorką utworzenia Legionu Rumuńskiego we Włoszech, który składał się z Rumunów siedmiogrodzkich i walczył przeciwko państwom centralnym. Należała do grona zwolenników panlatynizmu - współpracy politycznej państw łacińskich^[5].

Po zakończeniu wojny Bacaloglu pozostała w Rzymie, jako korespondentka rumuńskiego dziennika Universul. W tym czasie uległa fascynacji włoskim faszyzmem, należała do grona przyjaciół admiratora faszyzmu Benedetto Croce, zabiegała także o kontakty z Benito Mussolinim, z którym korespondowała. Po powrocie do Rumunii we wrześniu 1921 założyła pierwszą grupę faszystowską w tym kraju Narodowy Włosko-Rumuński Ruch Kulturowy i Ekonomiczny, promując bliską współpracę Włoch i Rumunii, a zarazem dążąc do wprowadzenia w Rumunii modelu ideologicznego wzorowanego na włoskim^[2]. Dwa lata później ugrupowanie kierowane przez Bacaloglu przekształciło się w partię o nazwie Narodowa Rumuńska Fascia^[1]. 30 grudnia 1923 Bacaloglu rozpoczęła wydawanie tygodnika Mișcarea Națională Fascistă, w którym pełniła rolę dyrektora d.s. politycznych. Ugrupowanie liczyło niewiele ponad sto osób i pozostało na marginesie rumuńskiego życia politycznego. Program partii wyrażał sprzeciw wobec systemu wersalskiego, sprzeciwiając się zarazem "żydowskiej eksploatacji Rumunii"^[6]. Poza Bacaloglu kobiety były nieobecne w rumuńskim ruchu faszystowskim (zgodnie z konstytucją 1923 nadal nie miały prawa głosu w wyborach). W 1926 doszło do przyłączenia małych ugrupowań faszystowskich działających w Rumunii do Narodowo-Chrześcijańskiej Ligi Obrony, kierowanej przez Alexandru Cuzę^[1]. We władzach tego ugrupowania znalazł się brat Eleny, Alexandru (Sandi) Bacaloglu^[6].

Elena Bacaoglu nie pogodziła się z utratą władzy nad ugrupowaniem, które zakładała. W 1928 wyjechała do Hiszpanii, gdzie propagowała ideę panlatynizmu i pisała do La Gaceta Literaria^[3]. Po kilku latach powróciła do Bukaresztu, współpracując z agencją informacyjną Balcan Oriente. Po odzyskaniu tronu przez Karola II, Bacaloglu próbowała powrócić do czynnej działalności politycznej, ale jej propozycje spotkały się z obojętnością politycznego establishmentu. W latach 1940-1945 Bacaloglu mieszkała w Rzymie, skąd w 1945 powróciła do Rumunii i była świadkiem przejęcia władzy przez komunistów^[3]. 22 października 1947 tuż przed śmiercią napisała list do historyka literatury Ilie E. Torouțiu, w którym zaproponowała sprzedaż jej spuścizny Rumuńskiej Akademii Nauk^[2]. Zmarła w 1947 i została pochowana na cmentarzu Bellu^[3].

• 1903: Despre simbolizm și Maeterlinck
• 1906: În luptă: [roman psicologic]
• 1908: Două torțe
• 1911: Naples et son plus grand poète
• 1914: Preuves d'amour: conférences patriotiques par Hélène Bacaloglu
• 1923: Movimento nazionale fascista italo-romeno