Emil Kapaun

Emil Kapaun
Sługa Boży
Ilustracja
Emil Kapaun w okresie powojennym
Kraj działania

Stany Zjednoczone, Birma, Japonia, Korea Południowa, Korea Północna

Data i miejsce urodzenia

20 kwietnia 1916
Pilsen

Data i miejsce śmierci

23 maja 1951
Pyŏktong

Miejsce pochówku ?↗
Kapelan 8 pułku kawalerii
Okres sprawowania

1950–1951

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

9 czerwca 1940

Odznaczenia
Medal Honoru (Stany Zjednoczone) Legionista Legii Zasługi (USA)
Brązowa Gwiazda z odznaką waleczności (Stany Zjednoczone)
Purpurowe Serce (Stany Zjednoczone) Medal Jeńca Wojennego (USA) Medal Kampanii Amerykańskiej (USA) Medal Kampanii Azji-Pacyfiku (USA) Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej (USA) Medal Armii Okupacyjnej (USA)
Multimedia w Wikimedia Commons
Ilustracja
Emil Kapaun ok. 1943
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia

20 kwietnia 1916
Pilsen↗

Data śmierci

23 maja 1951

Przebieg służby
Lata służby

1944–1951

Siły zbrojne

 US Army

Jednostki

1 Dywizja Kawalerii

Stanowiska

kapelan

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

wojna koreańska †

Emil Joseph Kapaun (ur. 20 kwietnia 1916 w Pilsen, zm. 23 maja 1951 w Pyŏktong) – amerykański duchowny katolicki, kapelan Armii Stanów Zjednoczonych z okresu II wojny światowej i wojny koreańskiej, sługa Boży Kościoła katolickiego, kawaler Medalu Honoru.

Wczesne życie

Urodził się 20 kwietnia 1916 roku i dorastał na farmie 5 km na południowy zachód od miejscowości Pilsen w stanie Kansas, w hrabstwie Marion[1]. Jego rodzice, Enos i Elizabeth (Hajek) Kapaun, byli czeskimi imigrantami[2]. W młodości grywał w baseball[3]. Ukończył szkołę średnią w Pilsen w maju 1930 roku[4] seminarium duchowne Conception Abbey (College of New Engleberg; Conception Seminary College) w Conception w stanie Missouri w czerwcu 1936 roku oraz Kenrick Theological Seminary w Saint Louis, w 1940 roku. W 1947 uczęszczał do Catholic University of America w Waszyngtonie[5].

Kapłaństwo

Emil Kapaun w czasie swojej prymicji w Pilsen, 1940

9 czerwca 1940 roku Emil Kapaun został wyświęcony na księdza w Newman University w Wichicie w stanie Kansas[6]. Mszę świętą prymicyjną odprawił w kościele św. Jana Nepomucena w swoim rodzinnym Pilsen. W styczniu 1943 roku został mianowany kapelanem pomocniczym na lotnisku wojskowym Herington w pobliżu Herington w stanie Kansas[6]. W grudniu 1943 roku został proboszczem w cywilnej parafii na miejsce ks. Sklenara, który przeszedł na emeryturę. Posługiwał w rejonie Pilsen na terenie rzymskokatolickiej diecezji Wichita.

Służba w armii amerykańskiej

II wojna światowa

Wstąpił do Szkoły Kapelanów Armii USA w Fort Devens w stanie Massachusetts w sierpniu 1944 roku, a po ukończeniu nauki w październiku rozpoczął służbę jako kapelan wojskowy w Camp Wheeler w stanie Georgia. On i jeden inny kapelan posługiwali ok. 19 tysiącom mężczyzn i kobiet z personelu wojskowego[4]. Kapaun został wysłany do Indii, po czym służył na terytorium Birmy od kwietnia 1945 do maja 1946 roku[6]. Poruszając się samodzielnie samochodem Jeep Willys docierał do swoich podopiecznych, żołnierzy amerykańskich oraz miejscowych Birmańczyków, poruszając się po obszarze 5200 km kw.[7] Został awansowany na kapitana w styczniu 1946 roku[6].

Został zwolniony z czynnej służby w lipcu 1946. W ramach rządowego programu G.I. Bill w lutym 1948 roku uzyskał tytuł Master of Arts na Catholic University of America. We wrześniu 1948 roku powrócił do czynnej służby w armii amerykańskiej i podjął kapelanię w Fort Bliss niedaleko El Paso w Teksasie. W grudniu 1949 roku po raz ostatni opuścił swoich rodziców w Pilsen i wyjechał do okupowanej Japonii[6].

Okupacja Japonii

W styczniu 1950 roku stacjonował w pobliżu góry Fudżi. Został kapelanem 8 pułku kawalerii ze składu 1 Dywizji Kawalerii[7]. 15 lipca 1950 wraz z dywizją opuścił Zatokę Tokijską i przybył na Półwysep Koreański niecały miesiąc po inwazji Korei Północnej na Koreę Południową[4].

Wojna koreańska

1 Dywizja Kawalerii

Ks. kapelan Emil Kapaun odprawia Mszę Świętą w warunkach polowych, używając maski samochodu jako ołtarza, 7 października 1950

1 Dywizja Kawalerii dokonała pierwszego desantu morskiego w wojnie koreańskiej 18 lipca 1950 roku. Pod koniec sierpnia Kapaun został przydzielony do służby jako kapelan 3. batalionu w 8 pułku kawalerii. Wkrótce potem brał udział w walkach o worek pusański w Korei Południowej[8]. Stamtąd, od połowy września, Kapaun i dywizja stale przemieszczali się na północ. 9 października dywizja przekroczyła równoleżnik 38°N, wchodząc na terytorium Korei Północnej i zbliżyła się na odległość 80 km od granicy z Chinami. Główną skargą kapelana w tamtych czasie był brak snu przez kilka tygodni z rzędu[4]. Nieustannie towarzyszył umierającym żołnierzom, udzielał chrztów, słuchał spowiedzi, udzielał Komunii Świętej i odprawiał Msze Święte na zaimprowizowanym ołtarzu ustawionym na masce jego Jeepa Willysa. Wielokrotnie tracił swoje naczynia liturgiczne i pojazd z powodu wrogiego ostrzału.

Jeniec wojenny

Został wzięty do niewoli przez chińskich żołnierzy podczas bitwy pod Unsan w Korei Północnej 2 listopada 1950 roku[2][3]. Wraz z innymi pojmanymi żołnierzami 3. batalionu 8 pułku kawalerii, maszerował 140 km do tymczasowego obozu jenieckiego w Sombakolu w pobliżu stałego obozu nr 5 w Pyŏktong, gdzie zostali później przeniesieni[3]. W obozach kopał latryny, mediował spory, oddawał własne racje żywnościowe i podnosił morale wśród jeńców[2]. Znany był wśród swoich współwięźniów jako ten, który kradł dla głodnych żywność od strażników[2]. Prowadził także innych jeńców do aktów buntu i szmuglował leki przeciwko dyzenterii dla amerykańskiego lekarza wojskowego uwięzionego w tym samym obozie, Sidneya Esenstena[9].

Śmierć i pochówek

U Kapauna rozwinął się wkrótce zakrzep krwi w jednej z nóg, cierpiał też na dyzenterię i zapalenie płuc[10]. Choć osłabiony po prawie wielu miesiącach niewoli, z powodzeniem poprowadził nabożeństwo wielkanocne 25 marca 1951 roku[11].

Był tak słaby, że strażnicy więzienni zabrali go do miejsca odosobnienia w obozie w Pyoktong, nazywanego ironicznie „szpitalem”[2][3], w którym tak naprawdę został sam bez pomocy i umarł z powodu niedożywienia oraz zapalenia płuc 23 maja 1951 roku[2]. Kapaun został pochowany w masowym grobie w pobliżu rzeki Jalu[4].

Był jednym z dwunastu amerykańskich kapelanów, którzy zginęli w Korei. Czterech kapelanów armii amerykańskiej zostało wziętych do niewoli w 1950 roku. Żaden z nich nie przeżył pobytu w obozie[12].

Pamięć

Ks. Emil Kapaun został odznaczony wieloma amerykańskimi odznaczenia wojskowymi, w tym najwyższym, Medalem Honoru, otrzymanym pośmiertnie w 2013 roku[13]. W Wichicie nazwano jego imieniem katolicką szkołę średnią, Kapaun Mt. Carmel Catholic High School[3].

W 1993 roku papież Jan Paweł II rozpoczął jego proces beatyfikacyjny[2]. 24 lutego 2025 roku papież Franciszek podpisał uroczysty dekret o heroiczności jego ofiary życia, wynosząc go do godności Czcigodnego Sługi Bożego[14][15].

Przypisy

  1. ↑ Daniel Nasaw: Recognition finally for a warrior priest's heroics. BBC, 17.04.2012. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  2. ↑ a b c d e f g Story of Father Kapaun. Catholic Dicese of Wichita. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  3. ↑ a b c d e Father Emil Kapaun. Kapaun Mt. Carmel Catholic High School. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  4. ↑ a b c d e Father Emil Joseph Kapaun. Knights of Columbus, en. [dostęp 2020-04-18].
  5. ↑ Alumni Relations. The Catholic University of America. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  6. ↑ a b c d e Roy Wenzl: The Miracle of Father Kapaun. The Wichita Eagle, 6.12.2009. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  7. ↑ a b CBI Saint Father Emil J. Kapaun. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  8. ↑ 1st Cavalry Division Historical Overview. 1cda.org. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  9. ↑ Roy Wentzl: Father Emil Kapaun Part 5: Leads camp prisoners in quiet acts of defiance. The Wichita Eagle, 1012.2009. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  10. ↑ Roy Wentzl: Father Emil Kapaun Part 6: Kapaun forgives guards, welcomes death. The Wichita Eagle, 22.12.2009. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  11. ↑ Samuel G. Freedman: Spiritual and Secular Mix in Case for Sainthood. The New York Times, 30.05.2014. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  12. ↑ Mark Johnson: Under Fire: Army Chaplains in Korea, 1950. US Army Chaplain Corps. [dostęp 2020-04-18]. (ang.).
  13. ↑ Chaplain Emil J. Kapaun. army.mil. [dostęp 2020-04-18].
  14. ↑ Promulgazione di Decreti del Dicastero delle Cause dei Santi, 25.02.2025. press.vatican.va, 25 lutego 2025. [dostęp 2026-05-29].
  15. ↑ - Venerabile Servo di Dio Emil Joseph Kapaun (1916 - 1951). causesanti.va. [dostęp 2026-05-29].

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya