Espero (1904)

Zobacz też: inne okręty o tej nazwie.

Espero

Okręt po zmianie nazwy na „Turbine” (po 1921 r.)
Klasa	niszczyciel
Typ	Nembo
Historia
Stocznia	Pattison(inne języki), Neapol
Wodowanie	9 lipca 1904
Regia Marina
Nazwa	„Espero”, „Turbine” (od 16 stycznia 1921)
Wejście do służby	1 kwietnia 1905
Wycofanie ze służby	5 kwietnia 1923
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	normalna: 325 ton pełna: 380 t
Długość	całkowita: 64 metry 63,39 m między pionami
Szerokość	5,94 m
Zanurzenie	2,29 m
Napęd
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania 3 kotły moc 5200–5350 KM 2 śruby
Prędkość	30 węzłów
Zasięg	2200 Mm przy prędkości 9 węzłów
Uzbrojenie
początkowo: 5 dział kal. 57 mm (5 x I)
Wyrzutnie torpedowe	4 x 350 mm (4 x I)
Załoga	51–58
Multimedia w Wikimedia Commons

Espero – włoski niszczyciel z początku XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z sześciu jednostek typu Nembo. Okręt został zwodowany 9 lipca 1904 roku w stoczni Pattison(inne języki) w Neapolu, a do służby w Regia Marina wszedł w kwietniu 1905 roku. W 1921 roku nazwę jednostki zmieniono na „Turbine”, a następnie została przeklasyfikowana na torpedowiec. Okręt został skreślony z listy floty w kwietniu 1923 roku.

„Espero” był jednym z sześciu bliźniaczych niszczycieli typu Nembo – pierwszych seryjnie zbudowanych we Włoszech jednostek tej klasy, nie licząc nieudanego „Fulmine”^[1]. Okręty zaprojektował inż. Luigi Scaglia przy współpracy specjalistów z brytyjskiej stoczni Thornycroft(inne języki)^[2][3].

Okręt został zbudowany w stoczni Pattison(inne języki) w Neapolu^[2][4]. Wodowanie jednostki odbyło się 9 lipca 1904 roku, a do służby w Regia Marina przyjęto ją 1 kwietnia 1905 roku^[2][5.1].

Okręt był niewielkim, pełnomorskim niszczycielem o długości całkowitej 64 metry (63,39 metra między pionami), szerokości 5,94 metra i zanurzeniu 2,29 metra^[2][6]. Wyporność normalna wynosiła 325 ton, a pełna 380 ton^[2][3]. Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy 5000 KM (w praktyce maszyny osiągały większą moc, pomiędzy 5200 a 5350 KM), do których parę dostarczały trzy wodnorurkowe kotły Thornycroft^[2][5.1]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 30 węzłów^[2][6]. Okręt zabierał początkowo zapas 80 ton węgla^[3][a]. Po przystosowaniu kotłów do opalania mazutem zasięg wynosił 2200 Mm przy prędkości 9 węzłów (lub 330 Mm przy 25 węzłach)^[2][3].

Niszczyciel był uzbrojony w pięć pojedynczych dział sześciofuntowych kal. 57 mm Nordenfelta M1886 L/43^[2][5.1]. Masa działa wynosiła 338 kg, masa naboju 2,73 kg, kąt podniesienia lufy od -10 do +15°, prędkość wylotowa pocisku 670 m/s, a szybkostrzelność 18 strz./min^[5.2]. Uzbrojenie uzupełniały cztery pojedyncze wyrzutnie torped kal. 350 mm (14 cali)^[2][3][b].

Załoga okrętu składała się z 3–5 oficerów oraz 48–53 podoficerów i marynarzy^[2][5.1].

Pomiędzy 1908 a 1912 rokiem na okręcie zainstalowano nowe kotły, przystosowane do opalania paliwem płynnym, a także dodano trzeci komin^[2][5.1]. W 1909 roku dokonano zmiany uzbrojenia jednostki: zdemontowano wszystkie działa kal. 57 mm i wyrzutnie torped kal. 350 mm, instalując cztery pojedyncze działa kal. 76 mm (3 cale) QF Ansaldo(inne języki) M1897 L/40 i dwie pojedyncze wyrzutnie torped kal. 450 mm^[2][5.1]. Po przystąpieniu Królestwa Włoch do I wojny światowej, niszczyciel przystosowano do roli stawiacza min, a na jego pokładzie można było umieścić 10–16 min morskich^[2][5.1]. W 1919 roku jedną armatę kal. 76 mm zastąpiono karabinem maszynowym kal. 6,5 mm L/80, demontując także jeden z kotłów wraz z kominem (w wyniku tej zmiany moc siłowni zmniejszyła się do 3400 KM, a prędkość okrętu zmalała do 25 węzłów)^[2][3]. 16 stycznia 1921 roku nazwę jednostki zmieniono na „Turbine”, by zwolnić nazwę dla nowo budowanego okrętu, a 1 lipca 1921 roku niszczyciel został przeklasyfikowany na torpedowiec^[2][5.1]. Jednostka służyła do 5 kwietnia 1923 roku, kiedy została skreślona z listy floty^[2][5.1].

• T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1905. Portsmouth: J. Griffin and Co., 1905. (ang.).
• Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.).
• Tony DiGiulian: Torpedoes of Germany. www.navweaps.com. [dostęp 2017-09-06]. (ang.).
• Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1970. ISBN 0-7110-0105-7.
• Ivan Gogin: NEMBO destroyers (1902-1905). Navypedia. [dostęp 2017-09-06]. (ang.).
• Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
• Robert Jackson: Niszczyciele, fregaty i korwety. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2001. ISBN 83-1109-273-7.
• John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).