Ewa Roniewicz

Ewa Roniewicz
Państwo działania

 Polska

profesor nauk przyrodniczych
Specjalność: paleontologia
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Doktorat

1964

Habilitacja

1988

Profesura

30 października 1989

Instytut

Instytut Paleobiologii PAN

Ewa Wanda Roniewicz – polska paleontolożka, specjalizująca się w badaniach nad koralowcami sześciopromiennymi.

Elementy biografii

Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1958 otrzymała tytuł zawodowy magistra. Jej kariera zawodowa związana była z Instytutem Paleobiologii PAN, gdzie pracowała w latach 1960–2012, uzyskując w tym czasie stopnie doktora (1964) i doktora habilitowanego nauk przyrodniczych (1988)[1]. 30 października 1989 otrzymała tytuł profesora nauk przyrodniczych[2]. W latach 1972–1991 była sekretarzem redakcji czasopisma Acta Palaeontologica Polonica[3]. Jej doktorantem był Jarosław Stolarski[3]. 20 czerwca 2015 została wybrana członkiem korespondentem Wydziału IV Polskiej Akademii Umiejętności[4][5].

Osiągnięcia naukowe

Znaczenie w historii nauki

Głównym przedmiotem badań Ewy Roniewicz jest systematyka koralowców triasowych i jurajskich. Opisała liczne nowe taksony koralowców kopalnych, na przykład rodziny Smilostyliidae Roniewicz, 1976[6] i Cyclophylliidae Roniewicz, 1989[7] oraz rodzaje Alpinophyllia Roniewicz, 1989[7], Cylismilia Roniewicz, 1988[8] (= Cylindrosmilia Roniewicz, 1976[6] non Quenstedt, 1880), Distichoflabellum Roniewicz, 1989[7], Smilostylia Roniewicz, 1966[9] i Thamnasterites Roniewicz, 2011[10].

Ponadto uczestniczyła w opracowywaniu wyników wypraw do Mongolii, opisując (we współautorstwie z Halszką Osmólską) teropody Gallimimus Osmólska, Roniewicz & Barsbold, 1972[11] i Deinocheirus Osmólska & Roniewicz, 1970[12].

Wybrane publikacje

Ewa Roniewicz opublikowała samodzielnie lub we współautorstwie kilkadziesiąt prac naukowych i popularnonaukowych[13], między innymi:

  • Les Madréporaires du Jurassique supérieur de la bordure des Monts de Sainte-Croix, Pologne (1966)[9]
  • Deinocheiridae, a new family of theropod dinosaurs (Osmólska & Roniewicz, 1970)[12]
  • A new dinosaur, Gallimimus bullatus n. gen., n. sp. (Ornithomimidae) from the Upper Cretaceous of Mongolia (1972)[11]
  • Les scléractiniaires du Jurassique supérieur de la Dobrogea centrale, Roumanie (1976)[6]
  • Pennular and non-pennular Jurassic scleractinians – some examples (1982)[14]
  • Triassic Scleractinian corals of the Zlambach Beds, Northern Calcareous Alps, Austria (1989)[7]
  • Evolution of the Scleractinia in the light of microstructural data (Roniewicz & Morycowa, 1993)[15]
  • Kierunki ewolucyjne w rozwoju koralowców sześciopromiennych (koralowce, parzydełkowce) (1996)[16]
  • The key role of skeletal microstructure in recognizing high-rank scleractinian taxa in the stratigraphical record (1996)[17]
  • Evolutionary trends in the epithecate scleractinian corals (Roniewicz & Stolarski,1999)[18]

Upamiętnienie

Na jej cześć nazwano gatunki kredowych koralowców: Keriophyllia roniewiczae Baron-Szabo & González-León, 1999 (znana z Meksyku)[19] oraz Balkhanomeandra roniewiczae Bugrova, 2021 (znana z Turkmenistanu i Azerbejdżanu)[20].

Przypisy

  1. ↑ Ludzie Nauki: prof. dr hab. Ewa Wanda Roniewicz [online], ludzie.nauka.gov.pl [dostęp 2024-12-30].
  2. ↑ Prof. dr hab. Ewa Wanda Roniewicz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2024-12-30].
  3. ↑ a b Institute of Paleobiology, Polish Academy of Sciences [online], biominerals.paleo.pan.pl [dostęp 2025-01-13].
  4. ↑ Jerzy Wyrozumski (red.), Aneks 3: Członkowie PAU wybrani w 2015 roku, „Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności”, 2014/2015, Kraków 2015, s. 230–231.
  5. ↑ Szczepan Biliński (red.), Członkowie, „Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności”, 2023, Kraków, s. 13–30.
  6. ↑ a b c Ewa Roniewicz, Les Scléractiniaires du Jurassique supérieur de la Dobrogea Centrale, Roumanie, „Palaeontologia Polonica”, 34, 1976, s. 17–121.
  7. ↑ a b c d Ewa Roniewicz, Triassic Scleractinian Corals of the Zlambach Beds, Northern Calcareous Alps, Austria, „Denkschriften der Österreichische Akademie der Wissenschaften, mathematisch−naturwissenschaftliche Klasse”, 126, 1989, s. 5–152.
  8. ↑ Ewa Roniewicz, Cylismilia nom.n. (Scleractinia, Jurassic), „Acta Palaeontologica Polonica”, 33 (1), 1988, s. 85.
  9. ↑ a b Ewa Roniewicz, Les Madréporaires du Jurassique supérieur de la bordure des Monts de Sainte-Croix, Pologne, „Acta Palaeontologica Polonica”, 11 (2), 1966, s. 198–264.
  10. ↑ Ewa Roniewicz, Early Norian (Triassic) corals from the Northern Calcareous Alps, Austria, and the intra−Norian faunal turnover, „Acta Palaeontologica Polonica”, 56 (2), s. 401–428.
  11. ↑ a b H. Osmólska, E. Roniewicz, R. Barsbold, A new dinosaur, Gallimimus bullatus n.gen., n.sp. (Ornithomimidae) from the Upper Cretaceous of Mongolia, „Palaeontologia Polonica”, 27, 1972, s. 103–143.
  12. ↑ a b H. Osmólska, E. Roniewicz, Deinocheiridae, a new family of theropod dinosaurs, „Palaeontologia Polonica”, 21, 1970, s. 5–19.
  13. ↑ Roniewicz_publications [online], biominerals.paleo.pan.pl [dostęp 2024-12-30].
  14. ↑ Ewa Roniewicz, Pennular and non-pennular Jurassic scleractinians – some examples, „Acta Palaeontologica Polonica”, 27 (1-4), 1982, s. 157–193.
  15. ↑ Ewa Ronieicz, Elżbieta Morycowa, Evolution of the Scleractinia in the light of microstructural data., „Courier Forschungsinstitut Senckenberg”, 164, 1993, s. 233–240.
  16. ↑ Ewa Roniewicz, Kierunki ewolucyjne w rozwoju koralowców sześciopromiennych (koralowce, parzydełkowce)., „Kosmos”, 45 (4), 18 stycznia 1996, s. 687–700, ISSN 2658-1132 [dostęp 2024-12-30].
  17. ↑ Ewa Roniewicz, The key role of skeletal microstructure in recognizing high-rank scleractinian taxa in the stratigraphical record, „The Paleontological Society Papers”, 1, 1996, s. 187–206, DOI: 10.1017/S1089332600000103, ISSN 1089-3326 [dostęp 2025-01-13] (ang.).
  18. ↑ E. Roniewicz, J. Stolarski, Evolutionary trends in the epithecate scleractinian corals, „Acta Palaeontologica Polonica”, 44 (2), 1999, s. 131–166.
  19. ↑ R.C. Baron-Szabo, C.M. González-León, Lower Cretaceous corals and stratigraphy of the Bisbee Group (Cerro de Oro and Lampazos areas), Sonora, Mexico, „Cretaceous Research”, 20 (4), 1999, s. 465–497, DOI: 10.1006/cres.1999.0159, ISSN 0195-6671 [dostęp 2025-01-13].
  20. ↑ I. Yu. Bugrova, A New Genus Balkhanomeandra (Scleractinia) from the Lower Cretaceous of Turkmenistan and Azerbaijan, „Paleontological Journal”, 55 (4), 2021, s. 362–371, DOI: 10.1134/S0031030121040043, ISSN 1555-6174 [dostęp 2025-01-13] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya