Ewa Sałacka

Ewa Sałacka
Ilustracja
Ewa Sałacka
Data i miejsce urodzenia

3 maja 1957
Warszawa

Data i miejsce śmierci

23 lipca 2006
Arciechów

Zawód

aktorka

Współmałżonek

Krzysztof Krauze
Witold Kirstein

Lata aktywności

1979–2006

Multimedia w Wikimedia Commons
Grób Ewy Sałackiej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Ewa Sałacka-Kirstein (ur. 3 maja 1957 w Warszawie, zm. 23 lipca 2006 w Arciechowie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.

Życiorys

Była córką reżyserki telewizyjnej Barbary Sałackiej (1932–2021)[1] i inżyniera Romana Sałackiego[2] (1920–2010). Pochodziła z zamożnego domu[3].

Uczęszczała do L Liceum Ogólnokształcącego im. Ruy Barbosy w Warszawie[4]. Na pierwszym roku studiów na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi złamała kręgosłup podczas zajęć gimnastycznych, przez co straciła rok nauki[5]. W okresie wakacyjnym dorabiała, pracując jako kelnerka w kawiarni w Londynie[6]. Studia aktorskie ukończyła w 1981, ale dyplom obroniła dopiero w 1985.

Zadebiutowała na ekranie w wieku czterech lat rolą dziecka w spektaklu Tadeusza Hołuja Dom pod Oświęcimiem (1962; reż. Tadeusza Byrskiego w Teatrze Telewizji[7]. Na wielkim ekranie po raz pierwszy pojawiła się w epizodycznej roli w filmie psychologicznym Filipa Bajona Aria dla atlety (1979)[8]. Po ukończeniu studiów została zaangażowana do Teatru Rozmaitości w Warszawie[9]. W 1981 wystąpiła w autorskim spektaklu Jana Bratkowskiego Próba rekonstrukcji w Teatrze Telewizji i zagrała prostytutkę w jednym odcinku serialu Krzysztofa Szmagiera 07 zgłoś się[8]. Latem 1981 wyjechała z mężem na wakacje do Wiednia, gdzie pozostała na przymusowej emigracji spowodowanej wybuchem stanu wojennego[9]. W tym okresie została etatową aktorką w Volkstheater, w którym zagrała epizodyczne role w dwóch przedstawieniach, m.in. w operetce Cyrano de Bergerac[10]. Następnie przeprowadziła się do Paryża, gdzie rozpoczęła karierę fotomodelki i wystąpiła jako widz na meczu tenisowym w komedii kryminalnej Jeana-Louisa Comolliego Balles perdues (1983)[11].

Po powrocie do Polski w 1983 zagrała główną rolę Frydy w filmie telewizyjnym Stefana Szlachtycza Tragarz puchu (1984) i Marzenę Rokitę, matkę znęcającą się nad swoim kilkuletnim synem, w dwuczęściowym filmie telewizyjnym Grzegorza Warchoła Adopcja (1984)[12]. Również w 1984 l zagrała Małgorzatę Jóźwiak w jednym odcinku cyklu telewizyjnym Wojciecha Strzemżalskiego Zdaniem obrony (1986)[13]. Wystąpiła także w kolejnych spektaklach w Teatrze Telewizji: Ogłoszenie (1984; reż. Stefan Szlachtycz), Maria, Elżbieta, Małgorzata (1984; reż. Barbara Sałacka), Kilka scen z życia Glebowa (1984; reż. Tomasz Zygadło) i Drugie życie (1990; reż. Zygadło)[14]. Zagrała Weronikę w spektaklu Stefana Żeromskiego Turoń (1984; reż. Bogdan Augustyniak) w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach[15].

Za sprawą roli dziewczyny z dworku w telewizyjnym filmie Andrzeja Konica Jan (1984) z cyklu 1944, geodetki Katarzyny Lesiak w komedii erotycznej Romana Załuskiego Och, Karol (1985) i piosenkarki-agentki wywiadu w serialu Pawła Pitery Na kłopoty… Bednarski (1988) była postrzegana jako femme fatale[16]. Zagrała też w dramach psychologicznych: dziennikarkę Zosię w Lustrze (1986) Krzysztofa Iwanowskiego i zagrała Krysię w Innej wyspie (1987) Grażyny Kędzielawskiej[17]. Wystąpiła także jako dziennikarka Anna Nawrocka w dramacie Janusza Petelskiego Druga strona słońca (1987), a za rolę Grażyny w polsko-bułgarskiej koprodukcji Władysława Ikonomowa Pięć kobiet na tle morza (1988) uzyskała przychylne recenzje, choć sam film był krytykowany w prasie[18]. Choć z czasem porzuciła teatr na rzecz kariery filmowej[15], to w Teatrze Telewizji zagrała w sztuce Eichamann, czyli o banalności zła (1986; reż. Ryszard Ber) i wyreżyserowanych przez Barbarę Sałacką: Miłosierdziu płatne z góry (1986) i Trzech kobietach (1988)[19].

Zyskała popularność dzięki roli dziennikarki Christine w polsko-radzieckiej koprodukcji Marka Piestraka Klątwa Doliny Węży (1988), która osiągnęła sukces komercyjny[20]. Zagrała Zosię, sekretarkę Pasikonika (Piotr Machalica) w komedii erotycznej Jacka Bromskiego Sztuka kochania (1989) i aktorkę Antonównę w dramacie biograficznym Jerzego Sztwierni Oszołomienie (1989) oraz Benitę von Altenburg w serialu Andrzeja Konica Pogranicze w ogniu (1992–1993)[21].

W 1990 pojawiła się na okładce pierwszego, wrześniowego numeru czasopisma „Playtboy” i zagrała lesbijkę Wiśkę w dramacie psychologicznym Piotra Szulkina Femina (1991), który poniósł klęskę artystyczną i komercyjną[22]. Również w 1990 premierę miały cztery zagraniczne filmy z udziałem Sałackiej: bułgarski Poserie za belija wiatar Nikoli Korabowa i duńskie Kaj’s Fodselsdag Lone Scherfig oraz węgierskie Tükörgömb Gábora Szinetára i A föügyész felesége László Nemerego, a w ostatniej z produkcji zagrała tytułowà rolè prokuratorowej[23]. Wystąpiła jako Henryka Rust, kochanka Udo Pallinka (Paweł Nowisz), w filmie wojennym Stanisława Jędryki Urodzony po raz trzeci (1992) i tytułowa bohaterka widowiska telewizyjnego Dalida – życie stało się nie do zniesienia (1992; reż. Barbara Sałacka)[24]. Do końca lat 90. zagrała epidozyczne role w serialach Jerzego Gruzy: Czterdziestolatek. 20 lat później (1993) i Tygrysy Europy (1999) oraz w serialu Leszka Malinowskiego Badziewiakowie (1999–2000), jak też w komedii Jacka Bromskiego Dzieci i ryby (1997), filmie sensacyjnym Adka Drabińskiego Pułapka (1997 i komedii sensacyjnej Macieja Dutkiewicza Fuks (1999)[25]. Wystąpiła także jako czarownica Merkana w filmie fantastycznym Marka Piestraka Odlotowe wakacje (1999)[26]. W latach 90. zagrała dla Teatru Telewizji role w spektaklach w reżyserii Barbary Sałackiej: Odważyłam się żyć (1991), Dom na kościach (1994) i Bar stulecia (1999) oraz w sztuce Bretolda Brechta Kariera Arturo Ui (1997; reż. Piotr Szulkin)[27]. W 1996 wzięła udział w rozbieranej sesji zdjęciowej do marcowego wydania czasopisma „Playboy Polska”, a dwa lata później pojawiła się na okładce wrześniowego numeru magazynu „Sukces”[28]. W latach 90. pracowała także jako specjalistka public relations w firmie dystrybuującej filmy „Syrena Entertainment Group”[29].

W 2000 wystąpiła jako dyrektorka liceum w serialu Małgorzaty Potockiej Klasa na obcasach[30]. W 2004 była gościem w programie telewizyjnym Kuba Wojewódzki w Polsacie[31]. Grała szefową pielęgniarek Urszulę Paprocką w serialu Pierwsza miłość w Polsacie[31].

Życie prywatne

Podczas studiów była związana z operatorem filmowym Dariuszem Wolskim[9]. W 1979 wyszła za reżysera Krzysztofa Krauzego[9]. Po rozwodzie nawiązała romans m.in. z muzykiem i piosenkarzem Zbigniewem Wodeckim i ginekologiem Ludwikiem Kosmalem (obaj wówczas byli żonaci)[32]. W 1994 wyszła za stomatologa i chirurga szczękowego Witolda Kirsteina, z którym miała córkę, Matyldę (ur. 31 lipca 1994)[33].

Zmarła 23 lipca 2006 roku w następstwie wstrząsu anafilaktycznego po użądleniu przez osę w usta[34][35][36]. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 154a-6-27)[37].

Filmografia

Przypisy

  1. ↑ Barbara Sałacka nie żyje. Matkę Ewy Sałackiej pożegnała wnuczka [online], onet.pl [dostęp 2021-06-03] (pol.).
  2. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 280.
  3. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 270.
  4. ↑ Znani absolwenci. lo50.edu.pl. [dostęp 2020-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-10)].
  5. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 284–285.
  6. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 284.
  7. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 280–281.
  8. ↑ a b Tomasik 2015 ↓, s. 288.
  9. ↑ a b c d Tomasik 2015 ↓, s. 285.
  10. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 286.
  11. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 286–287.
  12. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 288, 290, 292–293.
  13. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 293.
  14. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 293–294.
  15. ↑ a b Tomasik 2015 ↓, s. 296.
  16. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 304–305.
  17. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 308, 335.
  18. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 306–308.
  19. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 306, 318.
  20. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 310.
  21. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 318–321, 326.
  22. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 324–325.
  23. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 328–329.
  24. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 326.
  25. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 334–335.
  26. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 335.
  27. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 326, 330, 335.
  28. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 330–331, 333.
  29. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 333.
  30. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 334.
  31. ↑ a b Tomasik 2015 ↓, s. 337.
  32. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 303.
  33. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 329, 337.
  34. ↑ Ewa Sałacka nie żyje. [w:] Onet.pl [on-line]. wiadomosci.onet.pl, 2006-07-24. [dostęp 2026-05-30]. (pol.).
  35. ↑ Krzysztof Berenda: W wieku 49 lat zmarła znana aktorka Ewa Sałacka. Filmweb, 2006-07-24. [dostęp 2026-05-30]. (pol.).
  36. ↑ Ewa Sałacka zmarła po ukąszeniu osy. wiadomosci.dziennik.pl, 2007-10-13. [dostęp 2007-10-13].
  37. ↑ Cmentarz Stare Powązki: ROMANA TRZEPIŃSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-19].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya