Feliks Chociszewski

Feliks Chociszewski
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Feliks Albin Chociszewski

Data i miejsce urodzenia

20 sierpnia 1888
Warszawa

Data śmierci

po 1935

Przebieg służby
Formacja

Straż Marszałkowska
Straż Pożarna w Warszawie

Stanowiska

komendant Straży Marszałkowskiej
komendant Straży Pożarnej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Faksymile
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Medal za Ratowanie Ginących Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Feliks Chociszewski w mundurze oficera Związku Strzeleckiego.
Święto Warszawskiej Straży Ogniowej 8 maja 1935. Feliks Chociszewski pierwszy z prawej.

Feliks Albin Chociszewski (ur. 20 sierpnia 1888 w Warszawie, zm. po 1935) – polski działacz niepodległościowy, nauczyciel, oficer Wojska Polskiego i straży pożarnej, komendant Straży Marszałkowskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 20 sierpnia 1888 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego, w rodzinie Albina i Józefy z Krajewskich[1][2][3]. W 1909 zdał maturę w szkole realnej w Krakowie, po czym przez trzy lata studiował agronomię w Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1912 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie kupił farmę i pracował na roli[1]. W 1913 razem z Witoldem Ściborem-Rylskim współorganizował Drużyny „Sokoła” w Ameryce Północnej[1]. W styczniu 1915 na czele drugiej grupy członków organizacji, przez Norwegię, Danię i Niemcy, przybył do Kęt[1].

2 lutego 1915 wstąpił do Legionów Polskich[1][2]. Walczył w szeregach 3 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty jako sekcyjny[4][1]. Wyróżnił się 22 maja 1915 w bitwie pod Konarami i 1 lipca tego roku w bitwie pod Tarłowem[1]. 15 kwietnia 1922 pułkownik Tadeusz Piskor sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał:

w bitwie 22 maja 1915 pod Konarami starszy legionista Chociszewski na ochotnika wysunął się z drugim legionistą przed linie własne by rozpoznać przeciwnika, a docierając w pobliżu rosyjskiej pozycji podniósł ciężko rannego towarzysza broni, pozostałego w dniu poprzednim na placu walki i przyprowadził go do swoich. W dniu 1 lipca przy szturmie linii rosyjskich pod Tarłowem, jeden z pierwszych przebył zasieki. We wszystkich walkach późniejszych odznaczył się zimną krwią i odwagą[1].

26 października 1915 w bitwie pod Kamieniuchą został ranny w prawe udo[4][1]. Po sześciotygodniowym leczeniu szpitalnym wrócił do pułku i awansował na sierżanta[1]. W kwietniu 1917 służąc w 10 kompanii 1 pp został przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola[2]. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w obozie w Szczypiornie[1]. W czasie przewożenia internowanych Legionistów ze Szczypiona do Łomży, uciekł z transportu, wyskakując z pociągu pod Pruszkowem[1]. Po przybyciu do domu zachorował ciężko na tyfus[1].

Po odzyskaniu niepodległości służył w 32 pułku piechoty[2]. 3 września 1919 Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 września 1919 podporucznikiem w piechocie[5]. Po awansie pełnił funkcję adiutanta I batalionu, a następnie dowódcy kompanii[1]. Później został przeniesiony do 20 pułku piechoty, a następnie do 63 pułku piechoty[1].

Po zawarciu pokoju został przeniesiony do Batalionu Zapasowego Wojsk Wartownicznych i Etapowych Nr VIII, a następnie do 19 Batalionu Celnego[1][6]. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 35 pułk piechoty[6]. Na początku 1922 został formalnie zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 35 pułku piechoty[7][8][9][10]. 17 września 1923, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy[1]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 625. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[11][12].

Po zwolnieniu z wojska przez dwa lata pracował jako nauczyciel szkoły średniej na Podlasiu[1]. Od 1925 pełnił służbę jako oficer Miejskiej Straży Pożarnej w Krakowie[1]. Obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną w Związku Strzeleckim, Związku Legionistów Polskich, Polskim Czerwonym Krzyżu i Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej oraz polityczną w BBWR[1]. W 1929 pełnił funkcję komendanta obwodu Związku Strzeleckiego w Krakowie[1]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”[13].

1 lipca 1934 został mianowany komendantem Straży Marszałkowskiej[14][15]. Od 1 stycznia do 31 października 1935 był komendantem Straży Pożarnej w Warszawie[16]. Z ostatniego stanowiska odszedł po pożarze Państwowego Muzeum Zoologicznego w Warszawie, w nocy z 1 na 2 października 1935[17]. W 1936 był oficerem rezerwy Związku Strzeleckiego w stopniu organizacyjnym „powiatowy”[18].

Był żonaty z Natalią, z którą miał córkę Zofię Wandę primo voto Czempińską (ur. 1922), porucznika ludowego Wojska Polskiego, odznaczoną między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Walecznych[1][19]. Na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie została pochowana Natalia Chociszewska (ok. 1889–1974)[20].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z Chociszewski Feliks Albin. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.72-6517 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-04-15].
  2. a b c d Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Chociszewski Feliks Albin. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-04-17].
  3. Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Chociszewski Feliks Albin. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-04-15]., tu podano, że Feliks Chociszewski po rekonwalescencji został skierowany do prac w POW i miał służyć w Komendzie Naczelnej nr 3 w Kijowie.
  4. a b V Lista strat 1916 ↓, s. 6.
  5. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 90 z 25 września 1919, poz. 3276.
  6. a b Spis oficerów 1921 ↓, s. 121.
  7. Druga lista 1922 ↓, s. 3 (piechota).
  8. Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 36.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 228.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 212.
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 492.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 431.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 14, 917.
  14. Warchoł 1992 ↓, s. 52.
  15. Zmiana w straży sejmowej. Płk Gattaws w Magistracie. „Express Kaliski”. 184, s. 2, 1934-07-05. Kalisz. 
  16. Boss 1937 ↓, s. 68–69.
  17. Dlaczego spłonęły bezcenne zbiory zoologiczne w Warszawie? Dymisja komendanta straży pożarnej. „Dzień Pomorski”. 258, s. 10, 1935-11-07. Toruń. 
  18. I Lista Oficerów 1936 ↓, s. 17.
  19. Chociszewska Zofia I. v. Czempińska. Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej Toruń. [dostęp 2025-04-16].
  20. Cmentarz Stare Powązki: NATALIA CHOCISZEWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2025-04-16].
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923, s. 5.
  22. Lista odznaczonych ofic. i żołnierzy b. 1. p. p. Leg. Pol., „Żołnierz Polski” (25 (304)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 22 czerwca 1922, s. 14 [dostęp 2025-11-16], Cytat: por. Choci­szewski Feliks.
  23. Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z Mieczami, Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości (M.P. z 1932 r. Nr 167, poz. 198 (ISAP)), pkt 113 jako Albin Chociszewski.
  24. Udekorowanie dzielnych strażaków. „Dziennik Wileńskich”. 215, s. 7, 1935-08-07. Wilno. 
  25. Monitor Polski nr 176, s. 2. 1935-08-03. [dostęp 2025-04-18].
  26. Zobacz portret Feliksa Chociszewskiego w mundurze oficera Związku Strzeleckiego.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya