Feliks Robakiewicz

Feliks Robakiewicz

podpułkownik dyplomowany piechoty
Pełne imię i nazwisko	Feliks Marian Robakiewicz
Data i miejsce urodzenia	9 czerwca 1894 Rzeszów
Data i miejsce śmierci	po 1951 Stany Zjednoczone
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	Kwatera Główna Armii „Poznań”
Stanowiska	szef oddziału
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Feliks Marian Robakiewicz^[a] (ur. 9 czerwca 1894 w Rzeszowie, zm. po 1951^[b] w Stanach Zjednoczonych) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 9 czerwca 1894 w Rzeszowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Karoliny z Gryzieckich^[6][7][8]. 29 czerwca 1912 zakończył naukę w klasie ósmej c. k. Gimnazjum I w Rzeszowie^[9]. Egzamin dojrzałości zdał we wrześniu 1912 lub lutym 1913^[7]. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego^[6]. Do sierpnia 1914 ukończył cztery semestry^[6]. W latach 1913–1914 należał do Związku Strzeleckiego^[6].

7 sierpnia 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego^[6]. 22 września 1914, po rozformowaniu Legionu Wschodniego, udał się do Krakowa, gdzie został zatrzymany i wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej^[6]. 16 stycznia 1915 został wysłany na front wschodni^[6]. Walczył w szeregach 9 kompanii 16 pułku piechoty Obrony Krajowej jako jednoroczny ochotnik gefrajter^[10]. Później awansował na plutonowego, a 4 czerwca 1916 dostał się do rosyjskiej niewoli^[6]. W czasie służby w c. k. Obronie Krajowej prowadził pracę narodowo-uświadamiajacą wśród żołnierzy–Polaków i z tego powodu został uznany za „politycznie podejrzanego”^[6].

6 lipca 1918 wstąpił do 1 pułk strzelców polskich na Syberii^[6]. Początkowo pełnił funkcję sierżanta-szefa 2 kompanii, a później dowódcy plutonu w tejże kompanii^[6]. 27 stycznia 1919 został mianowany chorążym^[6]. Od 23 lutego do marca 1919 przebył, jako tajny kurier Dowództwa Wojska Polskiego na Syberii do Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego w Warszawie, przez front i całe terytorium bolszewickiej Rosji (drugim kurierem, który przebył tę samą trasę był porucznik Edward Wawrzycki)^[6][11]. Warunki w jakich odbył misję zostały opisane na łamach tygodnika „Nowości Ilustrowanych”^[12]. 21 marca 1919 został przydzielony do Armii Polskiej we Francji i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu 10 kompanii 20 pułk strzelców polskich^[6][13]. 7 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika, zaliczony do I Rezerwy z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny, aż do demobilizacji^[14]. Od 16 września 1919 dowodził kompanią w 20 psp^[6]. Od 29 września 1919 na jej czele walczył przeciwko bolszewikom^[6]. 17 lipca 1920 w bitwie pod Chorupaniem został ranny w nogę i ewakuowany do szpitala. 9 sierpnia 1920, po zakończeniu leczenia, został przeniesiony do 1 syberyjskiego pułku piechoty (późniejszego 82 pułku piechoty) na stanowisko dowódcy 5 kompanii^[6]. Wyróżnił się 19 sierpnia 1920 w ataku na Maków Mazowiecki^[6]. 28 sierpnia 1920 dowódca pułku, major Franciszek Dindorf-Ankowicz sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:

21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera^[15].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pułku piechoty w garnizonie Brześć. Od 7 lutego do 11 czerwca 1921 był odkomenderowany na kurs doszkolenia młodszych oficerów w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie (39. klasa)^[16][17]. W styczniu 1922 został zakwalifikowany przez Komisję generała porucznika Władysława Sikorskiego do awansu ma kapitana „za zasługi bojowe i organizacyjne”^[18]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1351. lokatą w korpusie oficerów piechoty^{[19][20][21][22]}. W latach 1924–1925 był przydzielony do Dowództwa 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej^[23][24]. We wrześniu 1925 wrócił do macierzystego pułku^[25]. W lipcu 1926 został przeniesiony do 66 pułku piechoty w Chełmnie^[26][27]. W lipcu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7a w Jarocinie na stanowisko dowódcy kompanii^[28][6]. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 29. lokatą^[29][30]. W sierpniu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska^[31]. W grudniu 1929, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu „przepisanego stażu liniowego”, został powołany na dwuletni kurs 1929/1931 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie^[32][33].

Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy^[34][35]. 1 października 1934 został przeniesiony do 66 pułku piechoty na stanowisko dowódcy batalionu detaszowanego w Grudziądzu^[36]. Z dniem 15 września 1935 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy^[37]. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 42. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[38][39]. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w Wyższej Szkole Wojennej na stanowisku kierownika przedmiotu taktyka ogólna I kursu^[40].

W czasie kampanii wrześniowej walczył na stanowisku szefa Oddziału III Sztabu Armii „Poznań”^[41][42]. Wziął udział w bitwie nad Bzurą i obronie Warszawy^[42]. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau^[43]. Wiosną 1945 generał dywizji Juliusz Rómmel jako najstarszy obozu w Murnau, opiniujac wyższych oficerów napisał: „Robakiewicz Feliks, [starszeństwo] 1936, awans. Nadaje się na dowódcę pułku i do pracy w sztabach”^[44]. 29 kwietnia 1945 został uwolniony przez żołnierzy amerykańskiej 12 Dywizji Pancernej. Po uwolnieniu z niewoli pozostał w Polskim Ośrodku Wojskowym Murnau, a później w Obozie F dla polskich uchodźców i osób przesiedlonych w Ingolstadt w Bawarii^[8]. 27 grudnia 1950 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych jako dozorca^[45], gdzie zmarł^[42].

Był rozwiedziony, dzieci nie miał^[8][6].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 100^[6] – 26 marca 1921^[46][47][48]
• Krzyż Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^{[49][50][51][52]}
• Krzyż Walecznych^[39][53]
• Srebrny Krzyż Zasługi^[30]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[6]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[6]
• Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką^[6]

• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum I w Rzeszowie za rok szkolny 1912. Rzeszów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1912.
• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum I w Rzeszowie za rok szkolny 1913. Rzeszów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1913.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Henryk Bagiński: Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1921.
• Piotr Bauer, Bogusław Polak: Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1983. ISBN 83-210-0385-0.
• Zbigniew Czerwiński. Generała Juliusza Rómmla opinie o wyższych oficerach WP. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 1 (143), 1993. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny. 
• Franciszek Dindorf-Ankowicz: Zarys historji wojennej 82-go syberyjskiego pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
• Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. Wyd. 5. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-07109-8.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
• Piotr Stawecki: Oficerowie dyplomowani wojska Drugiej Rzeczypospolitej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1997. ISBN 83-04-04390-4.