Felix Stransky

Ten artykuł od 2023-01 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Felix Stransky

Data i miejsce urodzenia	26 maja 1871 Brno
Data i miejsce śmierci	22 października 1950 Wiedeń
Rodzaj działalności	bankier, działacz społeczny
Odznaczenia

Felix Stransky (ur. 26 maja 1871 w Brnie, zm. 22 października 1950 w Wiedniu) – austriacki bankier i działacz społeczny.

Początkowo wyznania mojżeszowego, potem dokonał konwersji na rzecz kościoła ewangelicko-augsburskiego. Po zdobyciu wykształcenia w zakresie bankowości przebywał na praktykach w różnych bankach w Anglii, Rumunii i Niemczech. Potem był przedstawicielem domu bankowego Wawelberg w Petersburgu (1898-1901), a następnie był dyrektorem oddziału tego banku w Zurychu (1902-1905).

W latach 1905–1932 zastępca dyrektora oraz członek trzyosobowego zarządu najstarszego z banków austriackich Niederösterreichische Escompte-Gesellschaft w Wiedniu. Ze względu na swoją pozycję zasiadał w ponad 40 radach nadzorczych banków i przedsiębiorstw monarchii habsburskiej, m.in. był prezesem Österreichische Josef Inwald AG Wien i huty szkła i rafinerii Josef Inwald AG w Pradze, wiceprezesem Erste österreichische Glanzstoff-Fabriken AG w St. Pölten, Zentral Gas- und Elektrizitäts AG w Budapeszcie i Österreichische Brown, Boveri Werke AG w Wiedniu.

W latach 1910–1915 członkiem rady zawiadowczej Polskiego Banku Przemysłowego we Lwowie^[1]. Był jednym z najbardziej znanych bankowców austriackich, w okresie międzywojennym był m.in. wiceprezesem Stowarzyszenia Austriackich Banków i Bankowców (Verband österreischer Banken und Bankiers). Udzielał się także w licznych przedsięwzięciach społecznych, był m.in. wiceprezesem Rady Powierniczej Polikliniki w Wiedniu. Przez wiele lat udzielał się na rzecz stowarzyszenia, w którym był członkiem dyrekcji (1914-1915), wiceprezesem (1919-1937), a od 1937 członkiem honorowym. Był także znanym kolekcjonerem dziewiętnastowiecznego malarstwa austriackiego.

W okresie rządów nazistów został deportowany do Theresienstadt (Terezín). Od maja 1943 był członkiem rady nadzorczej „Banku Samorządu Żydowskiego”, jednej z tej instytucji przez którą naziści nadawali pozory normalnego życia w getcie terezińskim. Mimo postępującej starości, a także amputacji nóg przeżył pobyt w Terezinie i na początku lipca 1945 powrócił do Wiednia. W latach 1946–1948 był wiceprezesem i doradcą finansowym Wiener Konzerthaus. Zrezygnował z tych funkcji ze względu na stan zdrowia.

Pochowany na cmentarzu Hietzing w Wiedniu^[2].

Był synem właściciela fabryki Moritza Stransky’ego (1833–1894) i jego żony Mathilde z domu Schönauer (1837–1921). Jego braćmi byli pianista i nafciarz Sigmund (1864–1938) i lekarz psychiatra Erwin (1877-1862). W 1900 ożenił się ze znaną skrzypaczką Rosą z Hochmannów, pochodzącą z Rosji. W 1908 rozwiedli się.

• Austriacki Order Korony Żelaznej klasy III (1908)
• Francuska Legia Honorowa

• D. Angetter, E. Barta, Stransky, Felix (1871–1950), Bankier und Funktionär, Österreichisches Biographisches Lexikon 1815-1950, Bd. 13 (Lfg. 61, 2009), S. 357f. ÖBL – wersja elektroniczna