Fiodor Samochin

Fiodor Samochin
Фёдор Самохин
ilustracja
Imię i nazwisko

Fiodor Iwanowicz Samochin

Data i miejsce urodzenia

12 lutego 1918
Wierchnie-Sadowskij, Obwód Wojska Dońskiego

Data i miejsce śmierci

17 lipca 1992
Biszkek, Kirgistan

Narodowość

rosyjska

Język

rosyjski, kirgiski

Dziedzina sztuki

literatura

Ważne dzieła
Faksymile
Odznaczenia
Medal „Za obronę Stalingradu” Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina” Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „50 lat Sił Zbrojnych ZSRR”
Multimedia w Wikimedia Commons

Fiodor Iwanowicz Samochin (ros. Фёдор Иванович Самохин; ur. 30 stycznia?/12 lutego 1918 w chutorze Wierchnie-Sadowskim w Obwodzie Wojska Dońskiego, zm. 17 lipca 1992 w Biszkeku) – radziecki pisarz, dziennikarz, publicysta, tłumacz, członek Związku Pisarzy ZSRR[1].

Autor wielu dzieł o Wielkiej wojnie ojczyźnianej[1], z których największą sławę zdobyła powieść „Czołponbaj” o wyczynie Bohatera Związku Radzieckiego Czołponbaja Tulebierdijewa(inne języki), która miała kilka wznowień[2][3]. Za zasługi w dziedzinie literatury faktu oraz za aktywny udział w propagandzie i rozwoju kirgiskiej literatury radzieckiej trzykrotnie otrzymał Gramotę Pochwalną Prezydium Rady Najwyższej Kirgiskiej SRR[4][5]. Jego książki są przechowywane w Niemieckiej Bibliotece Narodowej[6] oraz w Bibliotece Brytyjskiej[7].

Życiorys

Urodzony w 1918 r. w przysiółku Wierchnie-Sadowskij, stanicy kozackiej położonej nad Donem, w okolicy Niżniej Czirskiej w Obwodzie Wojska Dońskiego. Pracę rozpoczął w 1934 r. jako księgowy w kołchozie. W 1940 r. ukończył szkołę średnią w Niżniej Czirskiej. W latach 1940–1942 pracował jako starszy księgowy w punkcie połowowym w Niżniej Czirskiej. W latach 1942–1943 był członkiem biura niżnie-czirskiego rejonowego komitetu Komsomołu, był zwiadowcą oddziałów partyzanckich „Смерть фашизму” („Śmierć faszyzmowi”). Podczas Wielkiej wojny ojczyźnianej został poważnie ranny[1][8].

W 1944 r. stalingradzki komitet obwodowy Komsomołu wysłał Fiodora Samochina do Moskwy na kursy pracowników prasowych; w tym samym roku dołączył do szeregów WKP(b). Po ukończeniu kursów Samochin pracował jako pracownik literacki w gazecie „Komsomolskaja prawda”, od 1946 r. jako pracownik literacki i kierownik działu gazety „Leninskaja Smiena(inne języki)” w stolicy Kazachskiej SRR Ałma-Acie, a od 1947 do 1949 r. jako specjalny korespondent centralnej gazety obwodu żambylskiego „Kommunist(inne języki)”. W 1949 r. Samochin przeniósł się do stolicy Kirgiskiej SRR Frunze (obecnie Biszkek), gdzie do 1961 r. pracował w gazecie „Komsomolec Kirgizii”, jako pracownik literacki i kierownik działu redakcyjnego. W latach 1961–1963 był pracownikiem literackim w redakcji czasopisma „Błoknot agitatora(inne języki)”[1].

Twórczość

Praca literacka Samochina rozpoczęła się od publikacji w gazecie. Zaraz po wyzwoleniu rejonu niżnie-czirskiego(inne języki) spod okupacji niemieckiej, zaczął pracować jako sekretarz wykonawczy regionalnej gazety „Kołchoznik Dona”, a wkrótce został jej redaktorem. Jego pierwsze opowiadania: „Na pieriekatie”, „Garmoń”, „Prowody” zostały opublikowane w gazecie. Za początek działalności pisarskiej uważa się jednak rok 1949 i początek pracy w gazecie „Komsomolec Kirgizii”.

Mimo utraty nóg w wyniku poważnej rany Samochin często podróżował po kraju, a spotkani ludzie – hodowcy bydła Doliny Susamyrskiej, budowniczowie Toktogulskiej Elektrowni Wodnej(inne języki), naftowcy Izbaskent, plantatorzy bawełny Arawanu(inne języki), hydrolodzy Orto-Tokoju(inne języki) i rybaków jeziora Issyk-kul, górnicy Kyzył-Kyja i hodowcy buraków cukrowych z Doliny Keminskiej, później stali się bohaterami takich dzieł, jak powieść „Dom mojego otca”, „Tri ostrowa”, „Rodina, ja wiernus!” oraz „Czujskije razliwy”. Nowela „Tri ostrowa” została opublikowana w zbiorach prac uczestników Wielkiej wojny ojczyźnianej, zatytułowana „S pierom i awtomatom”, poświęcona trzydziestej rocznicy zwycięstwa nad faszyzmem niemieckim[9].

Kolejnym kluczowym tematem pracy Fiodora Samochina były dokonania narodu radzieckiego podczas wojny. Jego pierwszym dziełem literackim w tej dziedzinie było opowiadanie „Razwiedczica Kławdija Pancziszkina(inne języki)” o wojowniczce oddziałów partyzanckich rejonu niżnie-czirskiego(inne języki), opublikowana w 1952 r. w Stalingradzie. Szczególne miejsce w tej serii zajmuje powieść „Czołponbaj”, poświęcona Bohaterowi Związku Radzieckiego Czołponbajowi Tulebierdijewowi, która była kilkakrotnie przedrukowana i otrzymała wiele recenzji, w tym od krytyka literackiego i członka korespondenta Narodowej Akademii Nauk Republiki Kirgiskiej Tendika Askarowa(inne języki)[10]. Pisząc ten utwór, pisarz spotkał wielu krewnych i przyjaciół bohatera. Innym dziełem autora na temat Wielkiej wojny ojczyźnianej była powieść „Malczik iz Stalingrada” i „Don – rieka partizanskaja”[11].

Głównym przedmiotem jego działalności literackiej były eseje, z których jeden, pod tytułem „Krowju sierdca”, został opublikowany w zbiorze dzieł pisarzy kirgiskich „Gieroi surowych let”, obok prac laureata Nagrody Leninowskiej Czingiza Ajtmatowa, poety ludowego Kirgistanu i Bohatera Pracy Socjalistycznej Aały Tokombajewa, narodowego poety Kirgiskiej SRR Sooronbaja Żusujewa(inne języki) i innych[12][13].

9 lutego 1968, z okazji 50. urodzin pisarza, w Związku Pisarzy Kirgistanu odbył się jubileuszowy wieczór, w którym wzięli udział literaci, przedstawiciele społeczeństwa stolicy Republiki[14]. Z okazji 60. rocznicy urodzin Fiodora Samochina wydawnictwo „Kyrgyzstan” wydało zbiór prac „Izbrannije”. Książka zawiera najlepsze powieści opublikowane już w Kirgistanie i Moskwie: „Czołponbaj”, „Tri ostrowa” i „Rodina, ja wiernus!”. 10 lat później wydawnictwo „Kyrgyzstan” wydało zbiór najlepszych opowiadań i opowiadań pisanych przez autora przez wiele lat jego twórczości[15].

Jako tłumacz Samochin brał również udział w publikacji zbioru prac kirgiskich pisarzy „Zwieni, komuz!” (1985)[16].

Dzieła

  • Fiodor Samochin: Разведчица Клавдия Панчишкина. Wołgograd: 1952, s. 48. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Мальчик из Сталинграда. Stalingrad: Областное книгоиздательство, 1954, s. 82. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Чолпонбай. Zhazhiev S.M. (redaktor). Frunze: Киргизгосиздат, 1958, s. 191. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Чолпонбай. Danilova M. (redaktor). Moskwa: Mołodaja Gwardija(inne języki), 1958, s. 112. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Дом моего отца. Lednev A.F. (redaktor). Frunze: Киргизгосиздат, 1963, s. 179. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Герой из Таласа. Moskwa: Политиздат, 1966, s. 46. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Чуйские разливы. Lednev A.F. (redaktor). Frunze: Кыргызстан, 1968, s. 188. OCLC 254078203. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Родина, я вернусь!. Bakhareva E. V. (redaktor). Frunze: Кыргызстан, 1975, s. 166. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Избранное. Iwanow A. (redaktor i kompilator). Frunze: Кыргызстан, 1978, s. 252. OCLC 254083273. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Чолпонбай. Deeva R. G. (recenzent); Ledenev P. G. (redaktor). Frunze: Мектеп, 1982, s. 125. (ros.).
  • Fiodor Samochin: Повести и рассказы. Kacev A. S.(inne języki) (recenzent); Gorbaczowa R. V. (redaktor). Frunze: Кыргызстан, 1988, s. 199. ISBN 5-655-00113-6. OCLC 246742256. (ros.).

Odznaczenia i nagrody

Gramota Pochwalna Prezydium Rady Najwyższej Kirgiskiej SRR Fiodora Samohina
  1. Gramota Pochwalna Prezydium Najwyższej Rady Kirgiskiej SRR (18 marca 1968 r.) – za zasługi w dziedzinie fikcji i w związku z 50. rocznicą jego urodzin[17].
  2. Gramota Pochwalna Prezydium Najwyższej Rady Kirgiskiej SRR (29 października 1974 r.) – za czynny udział w propagandzie i rozwoju literatury sowieckiej Kirgistanu oraz w związku z 50. rocznicą założenia Kirgiskiej SRR i Komunistycznej Partii Kirgistanu.
  3. Gramota Pochwalna Prezydium Najwyższej Rady Kirgiskiej SRR (13 lutego 1978 r.) – za zasługi w dziedzinie literatury sowieckiej Kirgistanu oraz w związku z 60. rocznicą jego urodzin.

Przypisy

  1. ↑ a b c d Kambaraly Botoârov: Pisateli Sovetskogo Kirgistana. Spravočnik. redkoll. B. Ryspaev [et al. ; avt.-sost. Kambaraly Botoârov, Raisa Momunbaeva]. Frunze: Adabiât, 1989, s. 651. ISBN 5-660-00084-3. OCLC 615370557. (ros.).
  2. ↑ Kulak N.: Главная тема (Фёдору Самохину – 60 лет) (ros.) // Вечерний Фрунзе. – 1978. – 13 lutego (№ 31 [1065]). – S. 3.
  3. ↑ Fiodor I. Samochin, Izbrannoje Czołponbaj ; Tri ostowa ; Rodina, ja wiernusʹ, Frunze: Kyrgyzstan, 1978, OCLC 254083273 [dostęp 2020-06-23] (ros.).
  4. ↑ Ф. И. Самохину – 60 лет (ros.) // Litieraturnaja Gazieta. – 1978. – 8 marca (№ 10). – S. 4. – ISSN 0233-4305
  5. ↑ Литературный Киргизстан: ЛК., Выпуски 1-6 (ros.) // Ала-Тоо. – 1988. – 14 stycznia.
  6. ↑ Katalog der Deutschen Nationalbibliothek [online], portal.dnb.de [dostęp 2020-06-23].
  7. ↑ Biblioteka Brytyjska [online], explore.bl.uk [dostęp 2020-06-22].
  8. ↑ Фёдор Самохин [online], FantLab.ru [dostęp 2020-06-23] (ros.).
  9. ↑ „S pierom i awtomatom” (ros.) / pod redakcją Bajzakowa T., Żażyjewa S. – Frunze: Miektiep, 1975. – S. 125. – 140 s.
  10. ↑ Askarow T. Powiest o gieroje (ros.) // Komsomolec Kirgizii. – 1958. – 14 listopad.
  11. ↑ Samochin F.: Ot wierszyny k wierszynie (ros.) // Izbrannoje / pod redakcją Ivanova A. – Frunze: Kyrgyzstan, 1978. – 252 с.
  12. ↑ Siemanow S. N.(inne języki): 40 let «ŻZL». – 2. – Moskwa: Mołodaja Gwardija(inne języki), 1976. – S. 286.
  13. ↑ L.P. Aleksandrowa, R.A. Jewsiejewa Sostawitieli: E.I. Gorielik, L. P Aleksandrowa, E. I Gorielik, R.A. Jewsiejewa, Katalog „ŻZL”: 1890-2010., Москва: Mołodaja Gwardija, 2010, ISBN 978-5-235-03337-5, OCLC 663741433 [dostęp 2020-06-23] (ros.).
  14. ↑ Юбилей писателя (ros.) / / Комсомолец Киргизии: Gazeta. – 1968. – 9 lutego.
  15. ↑ Fiodor I. Samochin, Powiesti i rasskazy, Frunze: Kyrgyzstan, 1988, ISBN 978-5-655-00113-8, OCLC 246742256 [dostęp 2020-06-23] (ros.).
  16. ↑ Imszeniecki N.(inne języki): K 50-letiju Fiodora Samochina (ros.) // Komsomolec Kirgizii. – 1968. – S. 4.
  17. ↑ Kułatow T., Abdraeva J. Указ Президиума Верховного Совета Киргизской ССР о награждении тов. Самохина Ф. И. Почётной грамотой Президиума Верховного Совета Киргизской ССР (ros.) // Комсомолец Киргизии: Gazeta. – 1968. – 18 marca.

Bibliografia

  • Dženbaj Samaganov: Писатели советского Киргизстана (био-библиографический справочник). Żyrkow A (redaktor). Frunze: pod redakcją A. Żyrkowa., 1969, s. 386. OCLC 909162871. (ros.).
  • Bubuyna Oruzbaeva: Киргизская Советская Социалистическая Республика: энциклопедия. Frunze: Глав. ред. Киргизской сов. энциклопедии, 1982, s. 488. OCLC 496604109. (ros.).
  • Kambaraly Botoârov: Pisateli Sovetskogo Kirgistana. Spravočnik. redkoll. B. Ryspaev [et al. ; avt.-sost. Kambaraly Botoârov, Raisa Momunbaeva]. Frunze: Adabiât, 1989, s. 651. ISBN 5-660-00084-3. OCLC 615370557. (ros.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya