Fluorek berylu

Fluorek berylu
	struktura krystaliczna BeF2
	; próbka fluorku berylu (czarne punkty wynikają z zanieczyszczenia węglem)
Nazewnictwo
	Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
konst.	fluorek berylu; difluorek berylu
	Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	BeF2
Masa molowa	47,01 g/mol
Wygląd	szkliste ciało stałe, bezbarwne do szarego
	Identyfikacja
Numer CAS	7787-49-7
PubChem	24589
Właściwości
	Gęstość
	1,986 g/cm³ (25 °C); ciało stałe
	Rozpuszczalność w wodzie
	bardzo dobrze rozpuszczalny
Temperatura topnienia	555 °C
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Na podstawie Rozporządzenia CLP, zał. VI
	Niebezpieczeństwo
Zwroty H	H301, H315, H319, H317, H330, H335, H372, H411, H350i
Zwroty P	brak wiarygodnych danych
Dawka śmiertelna	LD50 98 mg/kg (szczur, doustnie)
	Podobne związki
Inne aniony	BeCl2, BeBr2, BeI2
Inne kationy	CaF2, MgF2, SrF2, BaF2
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
	Multimedia w Wikimedia Commons

Fluorek berylu, BeF₂ – nieorganiczny związek chemiczny z grupy fluorków, sól berylowa kwasu fluorowodorowego. W warunkach normalnych jest białym ciałem stałym, dobrze rozpuszczalnym w wodzie (10 moli/mol H₂O). Ma budowę krystaliczną typu krystobalitu^[3]. Jest głównym surowcem do wytwarzania metalicznego berylu.

Właściwości

Fluorek berylu ma wyjątkowe właściwości optyczne, np. w postaci szkła fluoroberylanowego ma współczynnik załamania światła 1,275.

Otrzymywanie

Fluorek berylu można otrzymać z wodorotlenku berylu, który w reakcji z wodorofluorkiem amonu daje tetrafluoroberylan amonu:

Be(OH)₂ + 2(NH₄)HF₂ → (NH₄)₂BeF₄ + 2H₂O

Następnie produkt powyższej reakcji ogrzewa się, otrzymując żądany produkt:

(NH₄)₂BeF₄ → 2NH₃↑ + 2HF↑ + BeF₂

Zastosowanie

Fluorek berylu jest wykorzystywany do otrzymywania metalicznego berylu poprzez ogrzewanie go z magnezem w temperaturze 1300 °C w tyglu grafitowym^[4]:

BeF₂ + Mg → Be + MgF₂

Fluorek berylu jest używany w badaniach biochemicznych, np. badań krystalograficznych kompleksów białek z substratami^[5]^[6].

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e Beryllium fluoride, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 122775 [dostęp 2017-04-20] (niem. • ang.).
↑ ^a ^b Związki berylu, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2017-04-20] (ang.).
↑ Philip JohnP.J. Durrant Philip JohnP.J., BrylB. Durrant BrylB., Zarys współczesnej chemii nieorganicznej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 467 .
↑ A.F.A.F. Holleman A.F.A.F., E.E. Wiberg E.E., Inorganic chemistry, San Diego: Academic Press, 2001, ISBN 0-12-352651-5 .
↑ R.R. Kagawa R.R., M.G.M.G. Montgomery M.G.M.G., K.K. Braig K.K., A.G.A.G. Leslie A.G.A.G., J.E.J.E. Walker J.E.J.E., The structure of bovine F1-ATPase inhibited by ADP and beryllium fluoride, „The EMBO Journal”, 23 (14), 2004, s. 2734–2744, DOI: 10.1038/sj.emboj.7600293, PMID: 15229653, PMCID: PMC514953 .
↑ J.J. Bigay J.J., P.P. Deterre P.P., C.C. Pfister C.C., M.M. Chabre M.M., Fluoride complexes of aluminium or beryllium act on G-proteins as reversibly bound analogues of the gamma phosphate of GTP, „The EMBO Journal”, 6 (10), 1987, s. 2907–2913, PMID: 2826123, PMCID: PMC553725 .

[GESTIS-1] Beryllium fluoride, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 122775 [dostęp 2017-04-20] (niem. • ang.).

[CLI-2] Związki berylu, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2017-04-20] (ang.).

[Durrant-3] Philip JohnP.J. Durrant Philip JohnP.J., BrylB. Durrant BrylB., Zarys współczesnej chemii nieorganicznej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 467 .

[Holleman-4] A.F.A.F. Holleman A.F.A.F., E.E. Wiberg E.E., Inorganic chemistry, San Diego: Academic Press, 2001, ISBN 0-12-352651-5 .

[Kagawa-2004-5] R.R. Kagawa R.R., M.G.M.G. Montgomery M.G.M.G., K.K. Braig K.K., A.G.A.G. Leslie A.G.A.G., J.E.J.E. Walker J.E.J.E., The structure of bovine F1-ATPase inhibited by ADP and beryllium fluoride, „The EMBO Journal”, 23 (14), 2004, s. 2734–2744, DOI: 10.1038/sj.emboj.7600293, PMID: 15229653, PMCID: PMC514953 .

[Bigay-1987-6] J.J. Bigay J.J., P.P. Deterre P.P., C.C. Pfister C.C., M.M. Chabre M.M., Fluoride complexes of aluminium or beryllium act on G-proteins as reversibly bound analogues of the gamma phosphate of GTP, „The EMBO Journal”, 6 (10), 1987, s. 2907–2913, PMID: 2826123, PMCID: PMC553725 .

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

1. Wodoru i litowców	HF LiF NaF KF RbF CsF
2. Berylowców	BeF₂ MgF₂ CaF₂ SrF₂ BaF₂ RaF₂
3. Skandowców	ScF₃ YF₃ LaF₃ AcF₃
Lantanowców	CeF₃ CeF₄ PrF₂ PrF₃ PrF₄ NdF₃ PmF₃ SmF₂ SmF₃ EuF₂ EuF₃ GdF₃ TbF₃ TbF₄ DyF₃ HoF₃ ErF₃ TmF₃ YbF₂ YbF₃ LuF₃
Aktynowców	ThF₄ PaF₄ PaF₅ UF₃ UF₄ UF₅ UF₆ UO₂F₂ NpF₃ NpF₄ NpF₆ PuF₃ PuF₄ PuF₆ AmF₃ AmF₄ CmF₃ CmF₄ BkF₃ BkF₄ CfF₃ CfF₄ EsF₃ EsF₄
4. Tytanowców	TiF₃ TiF₄ ZrF₄ HfF₄
5. Wanadowców	VF₃ VF₄ VF₅ VOF₃ NbF₄ NbF₅ TaF₅
6. Chromowców	CrF₂ CrF₃ CrF₄ CrF₅ CrF₆ CrO₂F₂ MoF₅ MoF₆ WF₄ WF₅ WF₆
7. Manganowców	MnF₂ MnF₃ MnF₄ TcF₆ ReF₆ ReF₇
8. Żelazowców	FeF₂ FeF₃ RuF₆ OsF₆
9. Kobaltowców	CoF₂ CoF₃ RhF₆ IrF₄ IrF₅ IrF₆ IrF₇
10. Niklowców	NiF₂ NiF₃ PdF₂ PdF₃ (Pd[PdF₆]) PdF₄ PdF₆ PtF₄ PtF₆
11. Miedziowców	CuF CuF₂ Ag₂F AgF AgF₂ AgF₃ AuF AuF₃ AuF₅ AuF₇ (AuF₅·F₂)
12. Cynkowców	ZnF₂ CdF₂ Hg₂F₂ HgF₂ HgF₄
13. Borowców	BF B₂F₄ BF₃ AlF AlF₃ GaF GaF₃ InF InF₃ TlF TlF₃
14. Węglowców	CF CF₄ C₂F₆ PFC SiF₄ GeF₂ GeF₄ SnF₂ SnF₄ PbF₂ PbF₄
15. Azotowców	N₂F₂ NF₃ NH₄F NOF PF₃ PF₅ POF₃ AsF₃ AsF₅ SbF₃ SbF₅ BiF₃ BiF₅
16. Tlenowców	OF₂ O₂F₂ O₃F₂ S₂F₂ SF₂ SF₄ SF₆ S₂F₁₀ SOF₂ SO₂F₂ Se₂F₂ SeF₂ SeF₄ SeF₆ SeO₂F₂ TeF₄ TeF₆ PoF₂ PoF₄ PoF₆
17. Fluorowców	ClF ClF₃ ClF₅ BrF BrF₃ BrF₅ IF IF₃ IF₅ IF₇
18. Helowców	HArF KrF₂ KrF₄ XeF₂ XeF₄ XeF₆ RnF₂ RnF₆

Fluorek berylu

Właściwości

Otrzymywanie

Zastosowanie

Przypisy

Content Disclaimer