Fotorecepcja

Fotorecepcja – ogół reakcji organizmu na jego stymulację przez światło^[1].

U zwierząt jest to mechanizm odbierania informacji przekazywanych przez światło (długość fali, intensywność, modele czasowe, polaryzacja) i wykorzystywania ich do swoich potrzeb. Człowiek ma ograniczoną zdolność do odbierania bodźców świetlnych i reagowania na nie^[1]. U człowieka fotorecepcja polega na zmianach konfiguracji barwników – fotopigmentów (w tarczkach komórek fotoreceptorowych), pod wpływem światła padającego na siatkówkę. W przypadku rodopsyny pod wpływem światła retinal odłącza się od opsyny i przekształca się z 11-cis w formę trans, która może utrzymywać się samodzielnie. Opsyna natomiast podlega wieloetapowym przemianom, w wyniku których powstaje metarodopsyna I, a z niej metarodopsyna II. Metarodopsyna aktywuje transducynę, a ta aktywuje fosfodiesterazę, która unieczynnia cGMP. Wskutek powstałego niedoboru cGMP zamykają się kanały sodowe i jony Na⁺ przestają wnikać do komórki. Nadal jednak w błonie odcinka wewnętrznego funkcjonuje pompa sodowa, usuwająca z komórki jony Na⁺ – w efekcie dochodzi do hiperpolaryzacji błony pręcika^[2].

U roślin podstawową reakcją fotorecepcyjną jest fotosynteza, od której jest zależny ich wzrost, rozwój oraz model reprodukcyjny dostosowany od corocznych, cyklicznych zmian dostępności światła słonecznego^[1].

Przypisy

↑ ^a ^b ^c Encyklopedia Audiowizualna Britannica: Biologia. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz S.A., 2006, s. 53. ISBN 978-83-60563-11-3.
↑ Fizjologia człowieka. Konturek. Tomasz Brzozowski (red.). Wyd. 3. Edra Urban & Partner, 2019. ISBN 978-83-66310-09-4.

[EAB-1] Encyklopedia Audiowizualna Britannica: Biologia. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz S.A., 2006, s. 53. ISBN 978-83-60563-11-3.

[Konturek-2] Fizjologia człowieka. Konturek. Tomasz Brzozowski (red.). Wyd. 3. Edra Urban & Partner, 2019. ISBN 978-83-66310-09-4.

[1]

[2]

Fotorecepcja

Przypisy

Content Disclaimer