Fredo Corleone

Ten artykuł należy dopracować:

od 2014-03 → zweryfikować treść i dodać przypisy,
od 2025-11 → dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Fredo Corleone, Frederico Corleone (ur. 26 listopada 1917, zm. 6 marca 1959) – postać fikcyjna z cyklu powieści Ojciec chrzestny autorstwa Maria Puzo i Marka Winegardnera oraz trylogii filmowej pod tym samym tytułem. Drugi syn Vita i Carmeli Corleone.

Postać Freda pojawia się jako bohater drugoplanowy w oryginalnej powieści i pierwszej części trylogii filmowej, a jego rola zostaje rozwinięta w drugiej części filmu oraz w powieści Powrót ojca chrzestnego. W ekranizacjach w reżyserii Francisa Forda Coppoli w rolę Freda wcielił się John Cazale.

Fredo był powszechnie postrzegany jako najsłabsze ogniwo rodziny Corleone. Mimo bycia synem dona, nie odgrywał kluczowej roli w strukturach mafijnych, a jego zadania ograniczały się głównie do funkcji reprezentacyjnych i organizacji przyjęć. W rodzinie uchodził za osobę mało inteligentną i niesamodzielną, choć ze względu na jego pochodzenie rzadko spotykał się z otwartą krytyką.

Szczególną troską otaczała go matka oraz siostra, Connie Corleone. Choć w młodości był najsilniejszym fizycznie z braci, psychicznie ustępował starszemu Sonny’emu i młodszemu Michaelowi. W powieści Powrót ojca chrzestnego Mark Winegardner pogłębił portret psychologiczny postaci, przedstawiając Freda jako człowieka niedocenianego, świadomego swojej marginalizacji, zmagającego się z alkoholizmem i ukrywanym biseksualizmem.

Do 1945 roku Fredo pełnił funkcję szefa ochrony swojego ojca, Dona Vita. Zazwyczaj wyręczał się w tym zadaniu Paulim Gatto. W dniu zamachu na ojca, zorganizowanego przez Virgila Sollozza, Gatto upozorował chorobę, co zmusiło Freda do osobistego towarzyszenia Donowi. W momencie ataku Fredo nie zdołał skutecznie zareagować; wypuścił broń z ręki i wpadł w szok, nie mogąc powstrzymać zamachowców.

Po nieudanej próbie zabójstwa Vita Corleone, Fredo został wysłany do Las Vegas, gdzie trafił pod opiekę sprzymierzonej rodziny Molinari oraz wspólnika rodziny, Moe Greene’a. W Nevadzie zdobył doświadczenie w prowadzeniu hoteli i kasyn, jednocześnie prowadząc hulaszczy tryb życia, co budziło niezadowolenie jego ojca i braci.

Po śmierci Vita Corleone w 1955 roku, władzę w rodzinie przejął Michael. Utworzył on dla Freda nowe stanowisko Sottocapo (wiceszefa). Była to jednak funkcja fasadowa, niewiążąca się z realną władzą, z czego Fredo zdawał sobie sprawę, czując się upokorzonym i pomijanym przy podejmowaniu kluczowych decyzji.

Niezadowolenie Freda wykorzystali wrogowie rodziny – Hyman Roth i jego prawa ręka, Johnny Ola. Obiecując Fredowi korzyści majątkowe i większą niezależność, nakłonili go do współpracy. Fredo dostarczył im informacji, które umożliwiły przeprowadzenie zamachu na Michaela w jego domu w Lake Tahoe. Spisek został jednak wykryty przez Michaela, a Fredo zmuszony był do ucieczki.

Podczas czystek wrogów rodziny Michael spotkał się z bratem. Po uzyskaniu informacji o kulisach zdrady, Michael wyrzekł się Freda, oświadczając, że nie uważa go już za brata.

Fredo pozostawał w izolacji do śmierci matki, Carmeli Corleone. Na jej pogrzebie, za namową siostry Connie, doszło do pozornego pojednania braci. W rzeczywistości wyrok na Freda został jedynie odroczony przez Michaela ze względu na szacunek dla matki.

W 1959 roku Fredo został zastrzelony przez caporegime rodziny, Ala Neriego, podczas wędkowania na jeziorze Tahoe. Oficjalna wersja wydarzeń mówiła o nieszczęśliwym wypadku (utonięciu). Bratobójstwo stało się dla Michaela źródłem wieloletnich wyrzutów sumienia. Dwadzieścia lat później, w filmie Ojciec chrzestny III, Michael wyznał swoją winę podczas spowiedzi przed kardynałem Lamberto (przyszłym papieżem Janem Pawłem I).

• Rodzina Corleone