Free Cinema

Free Cinema (z ang. "wolne kino") - ruch w brytyjskim filmie dokumentalnym w latach 50. XX wieku. Po raz pierwszy tego pojęcia użył Alan Cooke w 1951 roku na łamach "Sequence".

Według założeń "Free Cinema" dokument miał wychodzić naprzeciw rzeczywistości i rejestrować wydarzenia rozgrywające się przed kamerą.

Do najważniejszych filmów tego ruchu zalicza się następujące dzieła: Mama nie pozwala Karela Reisza i Tony'ego Richardsona, We Are the Lamberth Boys Reisza, Wakefield Express, Kraina marzeń, Czwartkowe dzieci, Hale targowe w Londynie Andersona oraz Czas na rozrywkę Claude'a Goretty i Alaina Tannera[1].

Przypisy

  1. ↑ Barbara Kosecka, Free Cinema, (w:) Słownik filmu pod red. Rafała Syski, Kraków 2005, s. 70.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya