Fritz Cremer

Fritz Cremer

Data i miejsce urodzenia	22 października 1906 Arnsberg
Data i miejsce śmierci	1 września 1993 Berlin
Narodowość	niemiecka
Dziedzina sztuki	rzeźbiarstwo, malarstwo, grafika
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Fritz Cremer (ur. 22 października 1906 w Arnsbergu, zm. 1 września 1993 w Berlinie) – niemiecki rzeźbiarz, malarz, grafik i rysownik.

W latach 1922–1928 uczył się kamieniarstwa w Essen^[1]. Jako czeladnik kamieniarski wykonał kilka rzeźb projektu Willa Lammerta. Uczęszczał na kursy sztuki w szkole Folkwanga w Essen. W latach 1929–1934 studiował w Vereinigte Staatsschulen für freie und angewandte Kunst Berlinie u Wilhelma Gerstla, a następnie do 1940 doskonalił swoje umiejętności w mistrzowskiej pracowni Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych^[1].

W latach 1934–1938 odbywał podróże studyjne po Europie^[1] – początkowo do Paryża, potem do Londynu, gdzie spotkał Bertolta Brechta i Helenę Weigel. Po II wojnie światowej osiedlił się początkowo w Wiedniu, gdzie w latach 1946–1950 wykładał na Uniwersytecie Sztuki Stosowanej^[1]. W 1950 zamieszkał w Berlinie, w NRD i objął klasę mistrzowską w Niemieckiej Akademii Sztuki^[1], w której w latach 1974–1983 pełnił funkcję wiceprezesa. Odbył podróże studyjne do Związku Radzieckiego, Chin i Egiptu.

W 1929 został członkiem Komunistycznej Partii Niemiec. W czasie II wojny światowej nawiązał bliski kontakt z Czerwoną Orkiestrą, w której działali rzeźbiarze Kurt Schumacher i Walter Küchenmeister. W latach 1940–1944 służył w Wehrmachcie w Grecji, w jednostce artylerii przeciwlotniczej w Eleusis i na Krecie. Po powrocie do Niemiec został w 1946 członkiem Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec.

Był synem tapicera Alberta Cremera. Po jego śmierci w 1908 wdowa Christine z dziećmi Fritzem i Emmy zamieszkała w Essen-Relinghausen. Po jej śmierci Fritz wychowywał się w rodzinie górnika.

Około 1930 pozostawał w związku z austriacką tancerką Hanną Berger. W 1942 Berger należąca do Czerwonej Orkiestry została uwięziona przez Gestapo. W 1944 udało się jej uciec. W 1950 Cremer poślubił malarkę i ceramiczkę Christę von Carnap.

Zmarł w Berlinie i został pochowany na cmentarzu w dzielnicy Pankow.

Rzeźbił portrety (Bertold Brecht, 1956) i akty (Ewa, 1949; Młoda miłość, 1961). Jednak głównie tworzył rzeźby pomnikowe, poświęcone martyrologii więźniów hitleryzmu, w tym najbardziej znaną, monumentalną rzeźbę grupową zrealizowaną dla Buchenwaldu, przedstawiającą więźniów zrywających się do walki (1952–1958). Stworzył też pomnik dla byłego obozu w Ravensbrück (1959–1960) i Pomnik bojowników o Hiszpanię (1968)^[1]. W przeciwieństwie do obowiązującego w NRD socrealizmu, rzeźby Cremera nie unikają ekspresyjnej stylizacji i naturalizmu.

Cremer był też wybitnym akwarelistą i grafkiem, autorem m.in. cyklu litografii Noc Walpurgii (1955)^[1].

• 
  Bertolt Brecht
• 
  Opłakująca
• 
  Kroczący wzwyż
• 
  Pomnik w KL Ravensbrück (fragment)
• 
  Pomnik w KL Mauthausen
• 
  Pomnik w KL Buchenwald

• Bernhard Nowak: Welt der Kunst – Fritz Cremer; Berlin 1965.
• Diether Schmidt: Fritz Cremer. Verlag der Kunst, Dresden 1973.

• Oficjalna strona artysty
• Fritz Cremer w Galerie Schwind. galerie-schwind.de:80. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-25)].