Gambit hetmański
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Ruchy |
1.d4 d5 2.c4 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Kod ECO |
D06–D69 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pochodzenie |
przed 1497 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Nazwany po | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Rodzic | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Gambit hetmański – otwarcie szachowe powstające po posunięciach:
- d4 d5
- c4.
Jest jednym z najczęściej wybieranych debiutów w grupie debiutów zamkniętych. Białe poświęcają piona w zamian za opanowanie centrum szachownicy. Czarne mogą ofiarę przyjąć albo odrzucić.
Pierwsze wzmianki o gambicie hetmańskim można spotkać już w roku 1497 u Luisa Luceny. Debiut ten zyskał wielką popularność pod koniec XIX wieku, dzięki sukcesom Johannesa Zukertorta w Londynie w 1883 oraz Harry'ego Pillsbury w Hastings w 1885. Największy wkład w rozwój teorii gambitu hetmańskiego mieli Wilhelm Steinitz, Siegbert Tarrasch oraz Akiba Rubinstein. Szczyt popularności gambitu hetmańskiego przypadł na lata dwudzieste i trzydzieste XX wieku, jednak i dziś jest on chętnie stosowany przez najsilniejszych arcymistrzów świata.
Rozróżniamy dwa główne warianty gambitu hetmańskiego:
- gambit nieprzyjęty
- d4 d5
- c4 e6
- gambit przyjęty
- d4 d5
- c4 d:c4
Zamiast tych dwóch podstawowych kontynuacji, w wyjściowej pozycji gambitu hetmańskiego czarne mają do wyboru inne posunięcia:
- 2...c6 – obrona słowiańska
- 2...Sc6 – obrona Czigorina
- 2...e5 – kontrgambit Albina
- 2...Sf6 – obrona Marshalla
- 2...Gf5 – obrona bałtycka
- 2...c5 – obrona austriacka
W Encyklopedii otwarć szachowych gambit hetmański oznaczony jest kodami od D06 do D69.
Zobacz też
Wybrana literatura
- Dražen Marović (1992), Play the Queen's Gambit, Cadogan Books, ISBN 1-85744-016-1
- Luděk Pachman (2001), Das Damengambit. 3., aktualisierte Auflage. Edition Olms, Zurych, ISBN 3-283-00274-6
- Christopher Ward (2006), Play The Queen's Gambit, Everyman Chess, ISBN 1-85744-411-6
- Jerzy Konikowski (2007), Modernes Damengambit-richtig gespielt. 2., aktualisierte Auflage. Joachim Beyer Verlag, Hollfeld, ISBN 978-3-88805-483-9
- Lars Schandorff (2009), Playing the Queen's Gambit: A Grandmaster Guide, Quality Chess, ISBN 978-1906552183
- Dmitrij Komarow, Stefan Djurić, Claudio Pantaleoni (2009), Chess Opening Essentials, Vol. 2: 1.d4 d5 / 1.d4 various / Queen’s Gambits, New In Chess. ISBN 978-90-5691-269-7
Linki zewnętrzne
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.