Gaspard Bauhin

Gaspard Bauhin
Data i miejsce urodzenia	17 stycznia 1560 ; Bazylea
Data i miejsce śmierci	5 grudnia 1624 ; Bazylea
	profesor nauk medycznych
	Specjalność: anatomia
Alma Mater	Uniwersytet w Bazylei; Uniwersytet w Padwie
Doktorat	1581
Profesura	1589
	Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet w Bazylei;
	Rektor Uniwersytet w Bazylei
	Multimedia w Wikimedia Commons

Gaspard Bauhin (inaczej Casper Bauhin, ur. 17 stycznia 1560, zm. 5 grudnia 1624) – szwajcarski naturalista, lekarz, anatom i botanik.

Wprowadził binominalny system klasyfikacji do anatomii i botaniki. Studiował na Uniwersytecie Padewskim. Wykładał w Bazylei. Autor publikacji Theatrum anatomicum (1592), uważanej za bardzo obszerną jak na owe czasy. W dziele tym wprowadził zasadę nadawania nerwom, mięśniom i naczyniom nazw odzwierciedlających ich istotne cechy, zamiast powszechnego w jego czasach ich numerowania. Jako pierwszy opisał zastawkę krętniczo-kątniczą (oddzielająca jelito kręte od grubego), która do dziś nazywana jest potocznie zastawką Bauhina.

Brat Gasparda, Jean Bauhin, był także botanikiem i naturalistą.

Życie

Gaspard Bauhin był synem francuskiego lekarza Jeana Bauhina, który ok. 1540 przeniósł się z Francji do Bazylei uciekając, jako protestant, przed prześladowaniami religijnymi. Przyszedł na świat w Bazylei 17 stycznia 1560. W wieku 12 lat rozpoczął naukę na Uniwersytecie Bazylejskim. W latach 1577–1581 odbył podróż po Francji i Włoszech nawiązując wiele trwałych kontaktów z europejskimi botanikami, którzy później przesyłali mu okazy roślin otrzymywanych z Azji i Nowego Świata^[1.1]. W tym czasie studiował też przez trzy lata na Uniwersytecie Padewskim medycynę i botanikę^[2.1]. Studiował też chirurgię i anatomię w Paryżu^[3]. W maju 1580 odwiedził Tybingę. Po powrocie zaczął na Uniwersytecie w Bazylei przeprowadzać sekcje zwłok – pierwsza z nich miała miejsce 27 lutego 1581 i była to pierwsza sekcja na tym uniwersytecie po 10-letniej przerwie^[4]. W 1581 otrzymał tytuł doktora medycyny (wykład doktorski dotyczył bólów kolkowych), rok później posadę profesora języka greckiego, a w 1589 został profesorem anatomii i botaniki^[2.1]^[5.1]. Później czterokrotnie zostawał rektorem tego uniwersytetu (w latach 1592, 1598, 1611, 1619) oraz ośmiokrotnie dziekanem wydziału medycyny^[6], a także naczelnym lekarzem Bazylei. W 1596 Fryderyk I Wirtemberski mianował go swoim pierwszym lekarzem.

Pomimo młodego wieku, już w latach 80. XVI w. Bauhin cieszył się sławą wybitnego lekarza i botanika i skupiał wokół siebie licznych uczniów i współpracowników. Należało do nich m.in. wielu Ślązaków, wśród których byli zmarły w 26 roku życia w amerykańskiej Wirginii Johannes Fleischer (młodszy) (1582–1608) z Wrocławia i urodzony w Niemodlinie późniejszy profesor medycyny w Strasburgu, Melchior Sebisch (1578–1674?). W 1584 r. Bauhin przygarnął innego młodego Ślązaka - zarażonego w Genewie malarią, pochodzącego z Gryfowa Śląskiego Caspara Schwenckfelda (1563–1609). Wyleczył go, umożliwił ukończenie studiów medycznych i zapoznał ze stosowanymi przez siebie metodami badawczymi w dziedzinie botaniki, dzięki czemu w przyszłości Schwenckfeld miał zyskać miano "Śląskiego Pliniusza"^[7].

Bauhin był trzykrotnie żonaty: w 1581 z Barbarą Vogelmann (z tego związku miał córkę), w 1596 z Marią Bruggler, a po 1597 z Magdaleną Burckhardt (z którą miał dwie córki i syna)^[4].

Prace w dziedzinie anatomii

W wieku 19 lat wydedukował, a następnie udowodnił na materiale sekcyjnym istnienie zastawki krętniczo-kątniczej^[1.1]. Podczas wykładów i pisania podręczników wzorował się na pracach Wesaliusza. O znaczeniu opublikowanego przez niego dzieła Theatrum anatomicum świadczą liczne cytaty w pracach późniejszych anatomów, w tym Williama Harveya^[1].

Prace w dziedzinie botaniki

Bauhin opracował system klasyfikacji, który uwzględniał naturalne związki między gatunkami roślin. Z tego powodu na poziomie wyższym od gatunku system ten nie jest udany – jako rodzaje Bauhin wyróżnia m.in. drzewa, krzewy i zioła^[5.2]. W 1596 wydał, jako przygotowanie do opracowywanej szerszej pracy, Phytopinax, czyli wykaz wszystkich znanych roślin. Znajduje się tam pierwszy opis ziemniaka, jako rośliny uprawianej we Włoszech^[2.2]. Opublikowane w 1623 dzieło Pinax theatri botanici uważane jest za ważną pracę w dziedzinie botaniki z dwóch powodów. Po pierwsze, zawiera opisy ponad 6000 roślin, a więc niemal wszystkich, jakie były znane Europejczykom w czasach Bauhina. Po drugie, wprowadza ono ideę binominalnego (czyli zawierającego dwie nazwy: rodzajową i gatunkową) systemu klasyfikacji. Podejście to, dopracowane później przez Cesalpina, inspirowało późniejszych przyrodników, takich jak John Ray i Karol Linneusz^[8]. Bauhin był też pionierem w dziedzinie tworzenia herbariów, czyli zbiorów zasuszonych roślin – stworzony przez niego zielnik zawierający 4000 okazów zachował się do dzisiaj^[5.2].

Upamiętnienie

Na cześć Bauhina nazwano m.in. jeden z gatunków jastrzębca – Hieracium bauhinii (Asteraceae). Rodzaj Bauhinia został nazwany tak przez Linneusza na cześć obu braci – Gasparda i Jeana. Przy nazwach gatunków opisanych przez Bauhina stosuje się skrót C.Bauhin.

Dzieła

Theatrum anatomicum (1592)
Phytopinax (1596)
De hermaphroditorum et monstrosorum partuum natura (1614)
Prodromus theatri botanici (1620)
Pinax theatri botanici (1623)

Przypisy

↑ Wilbur Applebaum: Encyclopedia of the Scientific Revolution: From Copernicus to Newton. Routledge, 2000, s. hasło Bauhin. ISBN 978-1-135-58255-5. (ang.).
1. ↑ ^a ^b S. hasło Bauhin.
↑ Adam Adamowicz: Encyklopedyja powszechna. T. 2. S. Orgelbrand, 1860. (pol.).
1. ↑ ^a ^b S. 1032.
2. ↑ S. 1033.
↑ Carl Jessen: Bauhin, Caspar. Allgemeine Deutsche Biographie. [dostęp 2013-11-21]. (niem.).
↑ ^a ^b Gaspard Bauhin. Ole Daniel Enersen. Whonamedit [dostęp 2013-11-21]. (ang.).
↑ Duane Isely: One Hundred and One Botanists. Purdue University Press, 2002. ISBN 978-1-55753-283-1. (ang.).
1. ↑ S. 49.
2. ↑ ^a ^b S. 50.
↑ Richard S. Westfall: Bauhin, Caspar. Galileo Project. [dostęp 2013-11-21]. (ang.).
↑ Mirosław Syniawa, Rafał Syniawa: Śląski Pliniusz [w:] "Przyroda Górnego Śląska" nr 19, wiosna 2000, s. 14-15
↑ Michael Windelspecht: Groundbreaking Scientific Experiments, Inventions, and Discoveries of the 17th Century. Greenwood Publishing Group, 2002, s. 28. ISBN 978-0-313-31501-5. (ang.).

Linki zewnętrzne

Pinax Theatri Botanici General Survey Pinax theatri botanici udostępniony on-line przez Uniwersytet Kiotyjski (ang.)

[Applebaum2000-1] Wilbur Applebaum: Encyclopedia of the Scientific Revolution: From Copernicus to Newton. Routledge, 2000, s. hasło Bauhin. ISBN 978-1-135-58255-5. (ang.).
↑ ^a ^b S. hasło Bauhin.

[2] S. hasło Bauhin.

[3] Adam Adamowicz: Encyklopedyja powszechna. T. 2. S. Orgelbrand, 1860. (pol.).
↑ ^a ^b S. 1032.

↑ S. 1033.

[4] S. 1032.

[12] S. 1033.

[Jessen-5] Carl Jessen: Bauhin, Caspar. Allgemeine Deutsche Biographie. [dostęp 2013-11-21]. (niem.).

[Whonamedit-6] Gaspard Bauhin. Ole Daniel Enersen. Whonamedit [dostęp 2013-11-21]. (ang.).

[8] Duane Isely: One Hundred and One Botanists. Purdue University Press, 2002. ISBN 978-1-55753-283-1. (ang.).
↑ S. 49.

↑ ^a ^b S. 50.

[8] S. 49.

[11] S. 50.

[Westfall-9] Richard S. Westfall: Bauhin, Caspar. Galileo Project. [dostęp 2013-11-21]. (ang.).

[10] Mirosław Syniawa, Rafał Syniawa: Śląski Pliniusz [w:] "Przyroda Górnego Śląska" nr 19, wiosna 2000, s. 14-15

[Windelspecht2002-13] Michael Windelspecht: Groundbreaking Scientific Experiments, Inventions, and Discoveries of the 17th Century. Greenwood Publishing Group, 2002, s. 28. ISBN 978-0-313-31501-5. (ang.).

[2] S. hasło Bauhin.

[4] S. 1032.

[12] S. 1033.

[8] S. 49.

[11] S. 50.

[1.1]

[2.1]

[3]

[4]

[5.1]

[6]

[7]

[1]

[5.2]

[2.2]

[8]