Gerfaut
| |
| Historia | |
| Stocznia |
ACB — Ateliers et Chantiers de la Bretagne, Nantes |
|---|---|
| Położenie stępki | |
| Wodowanie | |
 Marine nationale
| |
| Wejście do służby | |
| Los okrętu |
samozatopiony 27 listopada 1942, złomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
2441 t standardowa |
| Długość |
128,5 m całkowita |
| Szerokość |
11,84 m |
| Zanurzenie |
5,5 m |
| Napęd | |
| 2 turbiny parowe o mocy 64 000 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby | |
| Prędkość |
36 węzłów |
| Zasięg |
3650 Mm przy 18 w. |
| Uzbrojenie | |
| 5 dział 138,6 mm (5xI) 4 działka 37 mm plot. (4xI) 4 wkm 13,2 mm plot. (2xII) 6 wt 550 mm (2xIII) 4 mbg, 2 zrzutnie i 44 bg | |
| Załoga |
230 |
Gerfaut – francuski wielki niszczyciel z okresu II wojny światowej z grupy typów 2400-tonowych, podtypu Aigle. W służbie od 1932, samozatopiony w Tulonie 27 listopada 1942.
Historia
„Gerfaut” należał do podtypu Aigle francuskich 2400-tonowych wielkich niszczycieli (grupy C). Nazwa znaczy „białozór”. Zamówiono go w ramach programu z 1927 roku. Na próbach, w stanie lekkim, rozwinął prędkość maksymalną 41,2 w. Nosił numery burtowe: w latach 1932-36: 4, 1936-39: 71, 1939-42: X72[1].
Służba w skrócie
Po wybuchu II wojny światowej „Gerfaut” służył na Morzu Śródziemnym, bazując w Tulonie, w składzie 7. Dywizjonu Kontrtorpedowców (z „Albatros” i „Vautour”). Do maja 1940 został wyposażony w brytyjską stację hydrolokacyjną Asdic (obok „Vautour”). Jako jedyny ze śródziemnomorskich niszczycieli typu 2400-tonowego, nie wziął udziału w ostrzeliwaniu w czerwcu 1940 włoskich portów[1].
Po upadku Francji, pozostał pod kontrolą rządu Vichy. W latach 1940–1942 wzmocniono mu lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze, dodając podwójne działko 37 mm i 2 pojedyncze wkm 13,2 mm[2].
„Gerfaut” wraz z innymi okrętami został samozatopiony podczas niemieckiej próby zagarnięcia floty francuskiej w Tulonie 27 listopada 1942. Po przejęciu Tulonu przez Włochów, podnieśli oni okręt, lecz nie podjęli remontu. Został następnie zatopiony pomiędzy listopadem 1943 a marcem 1944 przez lotnictwo alianckie[2]. Wrak został złomowany.
- Szczegółowy opis i dane – w artykule niszczyciele typu 2400-tonowego
Przypisy
Bibliografia
- (ros.) W. W. Iwanow: Korabli Wtoroj Mirowoj wojny: WMS Francji (Корабли Второй Мировой войны: ВМС Франции), Morskaja Kollekcja 11/2004.
- Jean Guiglini: 2400-tonowce Marynarki Francuskiej. Część III w: Okręty Wojenne nr 16, s. 34-38.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.