Goliathini

Goliathini
Latreille, 1829
Ilustracja
Goliathus goliatus z rozpiętymi skrzydłami
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

owady

Rząd

chrząszcze

Podrząd

chrząszcze wielożerne

Infrarząd

żukokształtne

Nadrodzina

żuki

Rodzina

poświętnikowate

Podrodzina

kruszczycowate

Plemię

Goliathini

Synonimy
  • Goliathides Latreille, 1829
  • Goliathidae Latreille, 1829
Multimedia w Wikimedia Commons
Eudicella gralli (samiec po lewej; samica po prawej)
Samiec Dicronocephalus wallichii
Heterorrhina macleayi
Samiec Goliathus cacicus
Trigonophorus rothschildi
Stephanorrhina guttata
Chlorocala africana oertzeni
Dicronorrhina derbyana derbyana

Goliathini – plemię chrząszczy z rodziny poświętnikowatych i podrodziny kruszczycowatych.

Morfologia

Większość gatunków osiąga średnie i duże jak na chrząszcze rozmiary ciała[1]. Największy przedstawiciel, Goliathus goliatus, osiąga 110 mm i jest jednym z najcięższych chrząszczy oraz jednym z najmasywniejszych owadów zdolnych do lotu[2][3]. W budowie głowy przejawia się dymorfizm płciowy – u samców zwykle występują wyrostki na nadustku[4]. Czułki buduje dziesięć członów, z których trzy ostatnie formują buławkę[1][3]. Żuwaczki są niewidoczne patrząc od góry, wskutek nakrycia nadustkiem[3]. Przedplecze pozbawione jest wyodrębnionego płata środkowo-nasadowego. Między nasadami pokryw widoczna jest tarczka[4]. Pokrywy mają lekkie wcięcia na bocznych brzegach umieszczone za guzami barkowymi. Taka ich budowa umożliwia im lot z zamkniętymi pokrywami. Epimeryty śródtułowia są wyraźnie widoczne od góry, wskutek odsłonięcia rzeczonymi wcięciami[3][1][4]. Powierzchnia pokryw może być naga lub porośnięta delikatnym, jedwabistym owłosieniem (omszeniem)[4]. Przednia para odnóży ma stożkowate, skierowane ku dołowi biodra[3][4]. Śródpiersiowo-zapiersiowy wyrostek międzybiodrowy zwykle szeroko rozdziela biodra środkowej pary odnóży. Biodra tylnej pary stykają się ze sobą[4]. Stopy wszystkich par odnóży zwieńczone są empodiami oraz nierozszczepionymi i zbliżonymi do siebie rozmiarami pazurkami[3][4]. Odwłok jest krótki i ma duże, dobrze widoczne od góry pygidium[1][3][4].

Larwami są pędraki o ciele wygiętym w kształt litery „C”, przy czym może się ono rozprostowywać przy poruszaniu i w przypadku zaniepokojenia[3]. Największe rozmiary osiągają u niektórych przedstawicieli rodzaju goliat, dochodząc do 130 mm długości i przekraczając masę 100 gramów[5] (jedne z najmasywniejszych przedstawicieli gromady owadów[2]).

Występowanie

Przedstawiciele plemienia występują głównie w krainie etiopskiej i orientalnej. Dwa rodzaje zamieszkują Nowy Świat; oba znane są z Meksyku[4].

Taksonomia

Takson ten wprowadził w 1829 roku Pierre-André Latreille pod nazwą Goliathides[6]. Jest to dosyć obszerne plemię, obejmujące około 80 rodzajów[7], sklasyfikowanych w 4 podplemionach[6]:

Hodowla

Liczne Goliathini są popularne w hodowlach terrarystycznych ze względu na ubarwienie, rozmiary i stosunkową łatwość hodowli. Wśród najłatwiejszych gatunków wymienia się m.in. przedstawicieli rodzajów Chlorocala, Cyprolais, Eudicella, Dicronorhina czy Stephanorrhina. Za podłoże służy im stosunkowo wilgotna, gruba warstwa starej ściółki z drzew liściastych z domieszką butwiejącego drewna takich drzew jak dąb czy brzoza. Larwy dają się hodować w temperaturze pokojowej (22–25 °C), jednak wyższa temperatura (do 30 °C) przyspiesza ich wzrost. Celem uniknięcia przypadków wzajemnego ich uszkadzania i uśmiercania zaleca się dodawanie pokarmu bogatego w białko lub chowanie ich osobno[8][9]. Szczególnie dużych ilości białka w diecie wymagają np. larwy goliatów[5]. Osobniki dorosłe wymagać mogą symulacji dłuższych dni oraz dogrzewania w dzień i spadków temperatury nocą, a nakłonienie ich do składania jaj bywa najtrudniejszym elementem hodowli. W karmieniu owadów dorosłych stosuje się miękkie owoce, specjalne galaretki, a w niektórych rodzajach także delikatne kwiaty i liście[8][9].

Przypisy

  1. ↑ a b c d Zdzisława Stebnicka: Klucze do oznaczania owadów Polski Część XIX Chrząszcze – Coleoptera z. 28b Żukowate – Scarabaeidae grupa podrodzin: Scarabaeidae pleurosticti. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 1978, s. 44-57.
  2. ↑ a b Laurence Mound, Steve Brooks: Owady. Warszawa: Muza, 1996, s. 107, 146.
  3. ↑ a b c d e f g h Rolf G. Beutel, Richard A.B. Leschen: Coleoptera, Beetles, Volume 1: Morphology and Systematics (Archostemata, Adephaga, Myxophaga, Polyphaga partim). de Gruyter, 2005, seria: Handbuch der Zoologie. ISBN 3-11-017130-9.
  4. ↑ a b c d e f g h i Brett C. Ratcliffe: Cetoniinae Leach 1815. Flower chafers. [w:] Generic Guide to New World Scarab Beetles [on-line]. 2001–2005. [dostęp 2020-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  5. ↑ a b C. Campbell: Goliathus. The African Goliath Beetles. [dostęp 2020-05-18].
  6. ↑ a b tribus Goliathini Latreille, 1829. [w:] BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2020-05-23].
  7. ↑ Jan Krikken. A new key to the suprageneric taxa in the beetle family Cetoniidae, with annotated lists of the known genera. „Zoologische Verhandelingen”. 210, s. 1-75, 1984. 
  8. ↑ a b Petr Malec: Breeding Manual. [w:] Flower Beetles [on-line]. [dostęp 2020-05-19].
  9. ↑ a b Jolanta Bielecka, Andrzej Budziszewski: Owady w terrarium. Warszawa: Agencja Wydawnicza "Egros", s. 52-53, seria: Hobby.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya