Grigorij Golicyn

Grigorij Golicyn
Григорий Сергеевич Голицын
Ilustracja
generał adiutant
Data i miejsce urodzenia

1 stycznia 1839
Stara Wieś, gubernia siedlecka, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

10 kwietnia 1907
Petersburg

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego

Główne wojny i bitwy

wojna kaukaska

Odznaczenia
Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie)
Multimedia w Wikimedia Commons

Grigorij Siergiejewicz Golicyn (ros. Григорий Сергеевич Голицын, ur. 20 grudnia 1838?/1 stycznia 1839 w Starej Wsi, gubernia siedlecka, Królestwo Polskie, zm. 28 marca?/10 kwietnia 1907 w Petersburgu) – rosyjski generał adiutant, głównodowodzący siłami rosyjskimi na Kaukazie w latach 1897–1904.

Syn Siergieja Golicyna zw. Tyrsem i jego żony Marii z Jezierskich. Ukończył Korpus Paziów, a następnie Mikołajowską Akademię Sztabu Generalnego. Służył na Kaukazie, brał udział w walkach z góralami kaukaskimi. Dowodził 14 gruzińskim pułkiem grenadierów, a następnie Lejb-Gwardyjskim Fińskim Pułkiem[1].

W 1876 został gubernatorem wojennym obwodu uralskiego oraz atamanem nakaźnym kozaków uralskich. W 1880 był p.o. generał-gubernatora orenburskiego oraz dowódcy wojsk orenburskiego okręgu wojskowego. Pięć lat później wszedł do senatu, zaś w 1893 do Rady Państwa[1].

W latach 1897–1904 dowodził siłami rosyjskimi na Kaukazie[1]. Stanowisko to przyjmował z niechęcią[2]. W 1903 ogłosił przejęcie przez państwo majątku ruchomego i nieruchomego Kościoła Ormiańskiego. Krok ten spotkał się z powszechną krytyką w kołach rządowych, zdecydowanie negatywnie wyrażał się o nim premier Siergiej Witte, zdaniem którego Golicym nieodwracalnie zraził do Rosjan najbardziej przychylny im naród kaukaski, jakim byli Ormianie. Car Mikołaj II poparł jednak Golicyna i zachował w mocy jego zarządzenie[3]. Golicyn dokonał także aresztowań ponad 1000 działaczy ormiańskich[4].

Odszedł z piastowanych stanowisk po nieudanym zamachu na swoje życie dokonanym przez Armeńską Federację Rewolucyjną (dasznaków)[2].

Przypisy

  1. ↑ a b c Голицын Григорий Сергеевич
  2. ↑ a b D. Rayfield, Edge of Empires. A History of Georgia, Reaktion Books, 2012, s.307
  3. ↑ D. Rayfield, Edge of Empires. A History of Georgia, Reaktion Books, 2012, s.311
  4. ↑ D. Rayfield, Edge of Empires. A History of Georgia, Reaktion Books, 2012, s.312

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya