Grójec
| miasto w gminie miejsko-wiejskiej | |||
Ratusz w Grójcu | |||
| |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Województwo | |||
| Powiat | |||
| Gmina | |||
| Prawa miejskie |
1419 | ||
| Burmistrz |
Dariusz Gwiazda | ||
| Powierzchnia |
8,57[1] km² | ||
| Wysokość |
153 m n.p.m. | ||
| Populacja (31.12.2019) • liczba ludności • gęstość |
| ||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 48 | ||
| Kod pocztowy |
05-600 | ||
| Tablice rejestracyjne |
WGR | ||
Położenie na mapie gminy Grójec | |||
Położenie na mapie Polski | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego | |||
Położenie na mapie powiatu grójeckiego | |||
| TERC (TERYT) |
1406054 | ||
| SIMC |
0973352 | ||
Urząd miejski ul. Piłsudskiego 4705-600 Grójec | |||
| Strona internetowa | |||
Grójec – miasto w Polsce położone w województwie mazowieckim, siedziba powiatu grójeckiego i gminy miejsko-wiejskiej Grójec. Leży 45 km na południe od Warszawy, na pograniczu Wysoczyzny Rawskiej i Równiny Warszawskiej. Przez miasto przepływa Molnica, będąca dopływem rzeki Kraski.
Według danych GUS z 31 grudnia 2019 r. Grójec liczył 16 758 mieszkańców[2].
Historia
Grójec był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[4]. Początkowo jego nazwa brzmiała Grodziec[5]. Grodziec położony był w drugiej połowie XVI wieku w powiecie grójeckim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego[6]. Do 1954 roku Grójec był siedzibą wiejskiej gminy Kobylin. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa radomskiego, a przed 1975 do województwa warszawskiego.
- Pierwsze ślady osadnictwa datowane są na VII w. p.n.e.
- W XI-XII wieku Grójec był grodem kasztelańskim. Tytuł przeniesiono około 1250 do Czerska.
- W latach 1124–1250 Grójec był siedzibą archidiakonatu diecezji poznańskiej, przeniesionego następnie do Czerska.
- Prawa miejskie Grójec otrzymał w 1419 r. z nadania księcia mazowieckiego Janusza I Starszego[7].
- Miasto uzyskało w 1526 r. statut miasta powiatowego.
- Miasto było zniszczone w 1656 r. podczas potopu szwedzkiego[7].
- W latach 1808–1815 Grójec wchodził w skład Księstwa Warszawskiego.
- W dniach 22–25 I 1863 r. doszło do pierwszych wystąpień powstańczych.
- W 1863 r. na terenie gminy miały miejsce walki z wojskami rosyjskimi.
- W trakcie operacji Warszawsko-Iwangorodzkiej podczas pierwszej wojny światowej odbywały się walki pomiędzy wojskami rosyjskimi a niemieckimi na terenie gminy[8].
- W okresie międzywojennym na 10500 mieszkańców Grójca 5200 stanowiła ludność żydowska[7].
- Grójec w czasie II wojny światowej:
- we wrześniu 1939 stacjonowały tu 211. i 212. eskadra bombowa[9].
- 6 września 1939 – nalot Luftwaffe („w wyniku nalotów uległy zniszczeniu domy mieszkalne, młyn, oraz częściowo kościół, na który spadła jedna bomba, a obok dwie następne”[10]).
- 8 września 1939 – wkroczenie Niemców do Grójca, kwaterą niemieckiego starosty miasta Wernera Zimmermanna zostaje pałacyk w Kobylinie.
- jesień 1940 – utworzenie getta dla ludności żydowskiej z Grójca oraz innych miejscowości (ok. 6 tys. osób)[11].
- luty 1941 – wywiezienie Żydów z grójeckiego getta do getta warszawskiego[11].
- 9 września 1942 – powieszenie na rynku 4 działaczy PPR w odwet za akcje sabotażowe Gwardii Ludowej (po wojnie na miejscu stracenia postawiono pomnik ku czci pomordowanych)[12].
- 26 marca 1944 – odbicie więźniów z siedziby gestapo.
- 15 stycznia 1945 – zajęcie Grójca przez Armię Czerwoną (w obecnym budynku PSP nr 1 w Grójcu zostaje założony szpital polowy)[7].
Demografia

- Piramida wieku mieszkańców Grójca w 2014 roku[13].
Gospodarka
Okolice Grójca są najważniejszym polskim regionem uprawy i przetwórstwa jabłek. Obecnie w regionie Grójca uprawia się intensywne sady karłowe, które dostarczają ok. 40% krajowej produkcji jabłek, a intensywność upraw w niektórych gminach sięga nawet 70%.[potrzebny przypis]
W regionie znajdują się duże firmy dystrybuujące środki ochrony roślin, firmy przetwórcze (produkujące koncentrat jabłkowy), sklepy zaopatrzenia ogrodniczego.
Tradycja upraw jabłoni sięga XVI w. Długa historia upraw tego owocu w regionie spowodowała wykształcenie się naturalnej marki „jabłka grójeckie”, której istnienie potwierdzają liczne zapisy duchownych i naukowców. Uprawę jabłoni promowała już królowa Bona. Rolę w rozwoju sadownictwa grójeckiego odegrali duchowni, którzy wprowadzali wysoką kulturę upraw sadowniczych. W XIX w. pojawili się pierwsi doradcy sadowniczy[14]. Szczególnie dla rozwoju sadownictwa w regionie grójeckim zasłużył się Tadeusz Morawski, który w swoim majątku w Małej Wsi rozpoczął intensywną uprawę jabłoni, które eksportował do Niemiec.
Od 28 kwietnia 2008 jabłka grójeckie są oficjalnie produktem tradycyjnym[15], a 27 listopada 2010 uzyskały[16] rejestrację jako chronione oznaczenie geograficzne – produkt regionalny.
Bardzo szybko rozwija się także przetwórstwo tych owoców, które od prostej produkcji koncentratu do soku jabłkowego, przekształca się w kierunku produkcji soków mętnych i cydru.
Inne gałęzie gospodarki

W Grójcu mają swoje fabryki i siedziby międzynarodowe koncerny:
- Faurecia Automotive Polska S.A.
- Peter Renz Ltd.
- Cukiernicza Spółdzielnia Inwalidów „Jedność”
Stopa bezrobocia w powiecie grójeckim w czerwcu 2007 wynosiła 6,9%, we wrześniu 2012 8,0%[17], a w styczniu 2017 3,6%[18].
Infrastruktura
Ochrona zdrowia
Na terenie miasta i gminy Grójec prowadzą działalność medyczną następujące podmioty opieki medycznej:
- Powiatowe Centrum Medyczne Sp. z o.o. w Grójcu, w którym mieści się m.in. SOR z poradniami specjalistycznymi.
- Niepubliczne punkty opieki zdrowotnej o różnym charakterze.
Transport


- W Grójcu krzyżują się S7 i DK50 stanowiące zachodnią obwodnicę miasta (oddaną do użytku w 1980 roku[19]) oraz droga krajowa nr 50, stanowiąca część tranzytowej obwodnicy Warszawy, tutaj również mają swój początek drogi wojewódzkie – 722 do Piaseczna i 728 do Jędrzejowa.
- Grójecki PKS Sp. z o.o. obsługuje[20] sieć podmiejską Grójca i trasy do Warszawy, Białobrzegów, Radomia, Góry Kalwarii, Warki, Białej Rawskiej, Nowego Miasta nad Pilicą, Mszczonowa i innych.
Architektura
Zabytki
- Ratusz w Grójcu – wybudowany w 1821 roku według projektu Hilarego Szpilowskiego w stylu klasycystycznym. Został wpisany do rejestru zabytków 23 marca 1962 roku oraz 12 lutego 1982. Znajduje się przy Rynku (Plac Wolności). Obecnie siedziba Urzędu Stanu Cywilnego.
- Kościół św. Mikołaja Biskupa – wybudowany w stylu późnogotyckim w latach 1520-30. Obok drewniana dzwonnica z roku 1889. Wewnątrz - datowana na rok 1482 chrzcielnica, w której ochrzczono ks. Piotra Skargę, na terenie przykościelnym znajduje się również jego pomnik.
- Pomnik ks. Piotra Skargi przy kościele św. Mikołaja Biskupa z 1996 r.
- Budynek Poczty Polskiej w stylu klasycystycznym, dawny zajazd dla dyliżansów.
- Budynek dawnego szpitala im. ks. Piotra Skargi – pierwszy murowany szpital w Grójcu, wybudowany w latach 1855–1857. Już pod koniec XIX w. przestał wystarczać potrzebom chorych i pracowników. Pełnił funkcje mieszkalne dla pracowników szpitala, przytułku dla bezdomnych, a po 1965 roku, szpitalne.
- Jatki miejskie
- Budynek Szkoły Podstawowej nr 3 im. ks. Piotra Skargi – budowla klasycystyczna. Dawniej carskie koszary wojskowe, miejsce walk w okresie powstania styczniowego 1863 roku.
- Budynek Starostwa Powiatowego
- Zespół dworca Grójeckiej Kolei Dojazdowej, obejmujący m.in. dworzec i wieżę ciśnień
- Cmentarz Stary (rzymskokatolicki)
- Cmentarz ewangelicki
- Cmentarz żydowski
Oświata i nauka
W Grójcu znajdują się:
- 4 przedszkola publiczne i 2 niepubliczne,
- 3 szkoły podstawowe oraz 3 szkoły podstawowe z oddziałami przedszkolnymi na terenie wiejskim
- 2 szkoły ponadpodstawowe (LO i ZS),
- 1 szkoła specjalna
Religia

- Kościół rzymskokatolicki
- Kościół greckokatolicki:
- placówka duszpasterska w Grójcu[21]
- Świadkowie Jehowy:
- zbór Grójec (w tym grupa ukraińskojęzyczna), Sala Królestwa[22].
Współpraca zagraniczna
Grójec współpracuje z trzema miastami partnerskimi[23][24]:
Canosa di Puglia (Włochy)
Strumica (Macedonia)
Nowa Wieś Spiska (Słowacja)

Urodzeni w Grójcu
- Piotr Skarga herbu Pawęza, SJ, inna forma nazwiska: Piotr Powęski, mylnie: Pawęski (1536-1612) – jezuita, teolog, pisarz i kaznodzieja, czołowy polski przedstawiciel kontrreformacji, kaznodzieja nadworny Zygmunta III Wazy, rektor Kolegium Jezuitów w Wilnie, pierwszy rektor Uniwersytetu Wileńskiego. Sługa Boży, proboszcz kapituły katedralnej lwowskiej w 1564 roku, kanclerz kapituły katedralnej lwowskiej. Autor Żywotów świętych i Kazań sejmowych.
- Jechiel Danziger (1828-1894) – rabin, pierwszy cadyk chasydzkiej dynastii Aleksander.
- Jan Bojankowski (1832-1870) – pierwszy (od 1864) architekt miejski Łodzi.
- Tadeusz Olszewski 1898-1944 - ostatni przedwojenny burmistrz Grójca, Honorowy Obywatel Miasta.
- Czesław Olszewski (1894-1969) – fotograf, dokumentalista. Współzałożyciel Syndykatu Fotoreporterów Rzeczypospolitej Polskiej.
- Jan Jagmin-Sadowski (1895-1977) – generał brygady Wojska Polskiego.
- Łukasz Kralczyński (1896-1940) – kapitan intendent Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
- Leonard Pękalski (1896-1944) – malarz, ilustrator.
- Henryk Jasiorowski (1926-2017) – przedstawiciel nauk rolniczych, zootechnik, specjalizujący się w genetyce, hodowli i produkcji zwierzęcej na świecie, w latach 1975–81 rektor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
- Zygmunt Olesiewicz (1929-1993) – koszykarz, trener i działacz.
- Edyta Wojtczak (1936) – w latach 1957–1996 spikerka Telewizji Polskiej; laureatka „Superwiktora”.
- Maria Wiłun (1943) – kostiumograf. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Nominowana do Polskiej Nagrody Filmowej Orzeł w 2001 za kostiumy do filmu Syzyfowe prace.
- Waldemar Rebinin (1944-1970) – pracownik Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego w Gdańsku, zastrzelony w czasie wydarzeń grudniowych 1970.
- Anna Karbowiak (1950) – wioślarka, medalistka mistrzostw Europy, olimpijka z Montrealu 1976.
- Leszek Suski (1957) – strażak, generał brygadier w stanie spoczynku, I zastępca komendanta głównego Państwowej Straży Pożarnej w latach 2005–2007, komendant główny Państwowej Straży Pożarnej i szef Obrony Cywilnej Kraju w latach 2015–2019.
- Marek Suski (1958) – polityk, poseł na Sejm IV, V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji, w latach 2017–2019 szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów.
- Magdalena Gnatowska (1968) – aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa. Reżyser dubbingu, współpracująca ze Studiem Sonica.
- Tomasz Borowski (1970) – bokser, olimpijczyk z Atlanty 1996.
- Mariusz Klimek (1974) – wokalista popowo-jazzowy, śpiewak, kompozytor i nauczyciel akademicki.
- Andrzej Stankiewicz (1974) – dziennikarz, publicysta, zastępca redaktora naczelnego Onetu.
- Monika Zawadzka (1977) – artystka wizualna. Realizuje instalacje przestrzenne, rzeźby, wideo oraz teksty. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
- Justyna Kozdryk (1980) – sztangistka, medalistka igrzysk paraolimpijskich, mistrzostw świata i Europy.
- Sebastian Przyrowski (1981) – piłkarz grający na pozycji bramkarza, reprezentant Polski, wychowanek Pilicy Białobrzegi.
- Bartłomiej Niedziela (1985) – piłkarz występujący na pozycji pomocnika.
Burmistrzowie Grójca
- Andrzej Osiński (1990-1992)
- Witold Rak (1992-1993)
- Jacek Stolarski (1993-1998)
- Piotr Papaj (1998-2002)
- Jacek Stolarski (2002-2018)
- Dariusz Gwiazda (2018 - obecnie)
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Dane Głównego Urzędu Statystycznego: ''Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2008 r.)'' [online] [dostęp 2009-10-01].
- ↑ a b Wyniki badań bieżących – Baza Demografia – Główny Urząd Statystyczny [online], demografia.stat.gov.pl [dostęp 2020-09-14].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 9 stycznia 2024, identyfikator PRNG: 39404.
- ↑ Adolf Pawiński, Mazowsze, Warszawa 1895, s. 37.
- ↑ Grójec (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 845.
- ↑ Mazowsze w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4.
- ↑ a b c d Arkadiusz Kępka, Dzieje Grójca do 1945 roku, ISBN 83-89729-58-X.
- ↑ Andrzej Chwalba, Wielka Wojna Polaków 1914-1918, Wydanie 1, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018, s. 34, ISBN 978-83-01-19782-7 [dostęp 2024-11-24].
- ↑ Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1991, s. 161–175. ISBN 83-206-0795-7.
- ↑ Henryk Świderski: Okupacja i konspiracja w obwodzie AK Grójec – „Głuszec”. Warszawa: PAX, 1989, s. 8.
- ↑ a b Czesław Pilichowski: Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939–1945. Informator encyklopedyczny. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979, s. 194. ISBN 83-01-00065-1.
- ↑ Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939–1945. Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, s. 605.
- ↑ Grójec w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2016-01-11], liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ Beata Anna Słowińska: Początki Sadownictwa w Grójeckiem. Wydawnictwo Hortpress Sp.z o.o., 2007. ISBN 83-89211-63-7.
- ↑ Lista produktów tradycyjnych – Jabłka grójeckie [online], Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi [zarchiwizowane z adresu 2018-06-23].
- ↑ Dz. Urz. UE C 322/35 z 27.11.2010 [online].
- ↑ Statystyki/Stopa bezrobocia [online], Powiatowy Urząd Pracy w Grójcu [zarchiwizowane z adresu 2014-07-06].
- ↑ Rekordowo niskie bezrobocie w Powiecie Grójeckim – Grójec [online] [dostęp 2018-03-11].
- ↑ Samochodowy atlas Polski 1:500 000. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1980, s. 102.
- ↑ Rozkład jazdy [online], PKS Grójec Sp. z o.o..
- ↑ Greckokatolicka placówka duszpasterska w Grójcu [online], grekokatolicy.pl [dostęp 2023-06-15].
- ↑ Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2018-08-30].
- ↑ Karol Biedrzycki, Strumica nowym miastem partnerskim Grójca [online], 16 marca 2012 [dostęp 2012-11-30] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04].
- ↑ Strona promocyjna Gminy Grójec [online], galeria.grojec.eu [dostęp 2018-06-23].
Bibliografia
- Gród, w: Encyklopedia staropolska, t. 2, oprac. A. Brückner, K. Estreicher, Warszawa 1990, s. 215-217.
- Grójec, w: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. II, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1986, s. 845.
- Kąkol R., Kacewicz E., Polskie miasta i miasteczka: niezwykły przewodnik po największych, najmniejszych, najstarszych, najmłodszych, najciekawszych, najdziwniejszych miastach i miasteczkach, Warszawa 2010. (ISBN 978-83-60530-95-5)
- Kępka A., Dzieje Grójca do 1945 roku, Grójec 2006. (ISBN 83-89729-58-X)
- Laskowski W. S., Grójec: w 500-letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta, red. Z. Szeląg, Grójec 2004. (ISBN 83-919242-2-X)
- Matyjas R., Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna im. Wacława Skarbimira Laskowskiego w Grójcu: tradycje i współczesność, Grójec 2017. (ISBN 978-83-950077-0-5)
- Matyjas R., Powiat grójecki na scenie wieków, Grójec 2010. (ISBN 978-83-85953-70-8)
- Matyjas R., Powiat grójecki w okresie Drugiej Rzeczypospolitej: studia i materiały, Grójec 2004. (ISBN 83-85953-24-8)
- Matyjas R., Wyznania ratuszowych duchów, Grójec 2019. (ISBN 978-83-956192-0-5)
- Matyjas R., Z dziejów Grójecczyzny, Grójec 1994.
- Pawlak R., Polska: zabytkowe ratusze, Warszawa 2010. (ISBN 978-83-7495-781-6)
- Rola-Stężycki A. Z., Grójeckim traktem, Grójec 2009. (ISBN 978-83-925866-1-6)
- Szeląg Z., Grójeckie we wspomnieniach. Seria 1-7, Grójec 1999-2008.
- Szeląg Z., Zagłada Żydów w Grójcu, Grójec 2011. (ISBN 978-83-60659-11-3)
- Wolf J., Miasto Grójec, „Tygodnik Ilustrowany” t. XV nr 381/1867, s. 16. (link)
Linki zewnętrzne
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.







