HMS Axford

HMS Axford (P3103)

Jednostka bliźniacza „Axforda” – „Droxford”
Klasa	okręt patrolowy
Typ	Ford(inne języki)
Historia
Stocznia	Simons(inne języki), Renfrew
Wodowanie	30 września 1954
Royal Navy
Nazwa	HMS „Axford”
Wejście do służby	1954
Nigeryjska Marynarka Wojenna
Nazwa	NNS „Kaduna”
Wejście do służby	wrzesień 1966
Wycofanie ze służby	1975
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	standardowa: 120 ton pełna: 160 t
Długość	35,7 metra całkowita 33,5 m między pionami
Szerokość	6,1 m
Zanurzenie	1,5 m
Napęd
3 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1200 KM, 3 śruby
Prędkość	18 węzłów
Sensory
radar Type 978 sonar Type 144
Uzbrojenie
1 działo plot. kal. 40 mm 2 mbg, 2 zrzutnie bg
Załoga	19

HMS Axford (P3103), później NNS Kaduna – brytyjski okręt patrolowy z okresu zimnej wojny, jedna z dwudziestu jednostek typu Ford(inne języki). Okręt został zwodowany 30 września 1954 roku w stoczni Simons(inne języki) w Renfrew i w tym samym roku rozpoczął służbę w Royal Navy. W 1966 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię i pod nazwą NNS „Kaduna” weszła w skład Marynarki Wojennej tego państwa we wrześniu 1966 roku. Okręt został skreślony z listy floty w 1975 roku.

Okręty patrolowe typu Ford(inne języki) zostały zaprojektowane przez W.J. Holta w celu zastąpienia używanych podczas II wojny światowej niewielkich patrolowców typu HDML(inne języki)^[1]. Jednostki planowano wyposażyć w jednolufową wersję miotacza Squid, jednak broń ta ostatecznie nie powstała i na pokładzie umieszczono tradycyjne miotacze i zrzutnie bomb głębinowych^[1]. Okręty miały charakterystyczny wygląd dzięki umieszczonym obok siebie dwóm kominom^[1].

Przyszły „Axford” zamówiony został 3 maja 1951 roku w stoczni Simons(inne języki) w Renfrew^[1][2.1]. Okręt został zwodowany 30 września 1954 roku^[1][3].

Okręt był dużym, przybrzeżnym patrolowcem, przeznaczonym do zwalczania okrętów podwodnych^[1][2.1]. Długość całkowita wynosiła 35,7 metra (33,5 m między pionami), szerokość 6,1 metra i zanurzenie 1,5 metra^[1][2.1]. Wyporność standardowa wynosiła 120 ton, a pełna 160 ton^[1][2.1]. Okręt napędzany był przez trzy silniki wysokoprężne: dwa 12-cylindrowe Davey-Paxman o łącznej mocy 1100 koni mechanicznych (KM), napędzające zewnętrzne śruby oraz silnik marszowy Foden o mocy 100 KM, poruszający środkową śrubą^[1][2.1]. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 18 węzłów, a ekonomiczna (marszowa) 8 węzłów^[1][2.1]. Okręt zabierał 23 tony paliwa^[1][4].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z pojedynczego działka Bofors kal. 40 mm Mark 7 L/60^[1][2.1]. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych^[1][2.1]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało sonar Type 144 oraz radar Type 978^[1].

Załoga okrętu składała się z 19 oficerów, podoficerów i marynarzy^[1].

HMS^[a] „Axford” został wcielony do służby w Royal Navy w 1954 roku^[1]. Jednostka otrzymała numer taktyczny P3103^[1][2.1]. Po 12 latach służby w Royal Navy, 1 lipca 1966 roku jednostka została zakupiona przez Nigerię (wraz z bliźniaczymi HMS „Hinksford” i „Montford”)^[4][5]. Okręt pozbawiono sonaru oraz zdemontowano miotacze i zrzutnie bomb głębinowych, w zamian instalując dwa pojedyncze działka automatyczne Oerlikon kal. 20 mm Mark 7 L/70^[4]. 9 września 1966 roku w Devonport jednostka pod nazwą NNS „Kaduna” została przyjęta w skład Marynarki Wojennej Nigerii^[3][5]. Podczas służby pod nigeryjską banderą załoga jednostki liczyła 26 osób^[4][5]. Okręt został skreślony listy floty w 1975 roku^[3][4][b].

• J.J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy. London: Chatham Publishing, 2006. ISBN 978-1-86176-281-8. (ang.).
• Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
• Ivan Gogin: BENIN seaward defence boats (1961, 1953-1957/1966-1969). Navypedia. [dostęp 2017-05-19]. (ang.).
• Ivan Gogin: "FORD" seaward defense boats (SHALFORD) (1953 - 1957). Navypedia. [dostęp 2017-05-19]. (ang.).
• John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1974-75. New York: Franklin Watts, 1974. ISBN 0-531-02743-0. (ang.).