Hakapik

Hakapik – narzędzie służące do zabijania młodych fok poprzez ciosy w czaszkę, by doprowadzić do szybkiej śmierci zwierzęcia, ale nie uszkadzać jego skóry i futra na tułowiu.

Używanie hakapików ma długą tradycję w polowaniach, zwłaszcza na szczenięta fok, i bywało krytykowane i dyskutowane^[1]. Hakapików nie zaleca się do zabijania dorosłych fok^[2]. Parametry hakapików i ich używanie podlega lokalnym regulacjom prawnym^[1][2]. W Kanadzie tępy występ hakapika służy do rozłupywania czaszki foki, a ostry dziób do przesuwania zwierzęcia. W Norwegii także najpierw używa się tępego końca, ale ostry koniec głowicy służy do palpacyjnego badania mózgu i stwierdzenia śmierci zwierzęcia^[2].

Według regulacji kanadyjskich hakapik składa się z metalowej głowicy o masie co najmniej 340 g osadzonej na drewnianym trzonku o średnicy od 3–5,1 cm i długości od 105–153 cm. Z jednej strony głowicy znajduje się lekko zagięty dziób o długości nie większej niż 14 cm, a przeciwległa część głowicy jest zakończona tępym występem o długości nie większej niż 1,3 cm^[3][4]. Zdaniem grupy niezależnych lekarzy weterynarii i biologów narzędzie to jest skuteczne w szybkim zabijaniu, biorąc pod uwagę strukturę czaszek młodych fok^[3].

Według stanowiska polskiego Ministerstwa Gospodarki z 2008 „sposoby polowania na foki za pomocą hakapik oraz broni palnej zapewniają humanitarny sposób zabijania zwierząt i nie przysparzają im dodatkowego cierpienia”^[5]. W 2010 UE uznała metody łowieckie stosowane podczas polowań na foki za okrutne i wprowadziła zakaz handlu produktami z fok, który dotknął szczególnie myśliwych z Norwegii i Kanady, którzy co roku zabijają dziesiątki tysięcy fok. W 2013 rządy obu wymienionych krajów zwróciły się do Światowej Organizacji Handlu (WTO) o rewizję zakazu UE z 2010, argumentując, że „rygorystyczne przepisy sprawiły, że polowanie stało się bardziej humanitarne”^[6]. W maju 2014 Światowa Organizacja Handlu (WTO) odrzuciła skargę Kanady oraz Norwegii i podtrzymała zakaz z 2010 wprowadzony przez Unię Europejską. WHO stwierdziła, że dobrostan zwierząt może mieć pierwszeństwo przed handlem, a wprowadzając zakaz w 2010 Unia nie naruszyła zasad handlu międzynarodowego. Zakaz handlu z UE zawiera wyjątki dla Inuitów i Inuvialuitów z kanadyjskiej prowincji Nunavut, myśliwych z ludu Kalaallit na Grenlandii, rdzenne społeczności Inupiatów i Juków z Alaski oraz Juków z Rosji^[7].