Halogenerator
Halogenerator (generator aerozolu solnego) – urządzenie stosowane w jednym z rodzajów haloterapii, czyli inhalacjach suchym aerozolem solnym.
Historia
Inhalacje należą do najstarszych sposobów leczenia, były bowiem zalecane już przez ojca medycyny, Hipokratesa. Stosowany przez niego aparat do inhalacji w postaci garnka i trzcinowej rurki można uznać za pierwszy aparat inhalacyjny. Natomiast pierwszym udokumentowanym aparatem do inhalacji było urządzenie skonstruowane przez Sales-Girona i Auphana w 1849 roku - rok ten uważany jest za przełom w rozwoju wziewalnictwa. Działanie urządzenia opierało się na oddziaływaniu sprężonego powietrza o ciśnieniu 3-4 atmosfer na płyn, który uderzając o płytkę rozdrabniał się na drobne kropelki, tworząc mgłę[1].
Kolejne dekady przyniosły nowe, coraz to skuteczniejsze urządzenia do inhalacji, m.in. powstała idea wykorzystania w tym celu ultradźwięków, co pozwoliło na zbudowanie aparatów wytwarzających jednorodny aerozol[1].
Inhalacje z użyciem suchego aerozolu solnego zalecał Feliks Boczkowski w XIX wieku, który polecał chorym spacery podziemnymi korytarzami Wieliczki. Suchy aerozol solny obecny w podziemnych wyrobiskach górniczych był wynikiem prac wydobywczych w kopalni soli[2].
Najnowszym osiągnięciem w dziedzinie wytwarzania aerozoli solnych są generatory suchego aerozolu solnego. W odróżnieniu do poprzednich rozwiązań, które działały w oparciu o rozdrabnianie roztworów solankowych, halogeneratory mechanicznie mielą sól.
Działanie halogeneratora
Działanie halogeneratora polega na mechanicznym mieleniu soli kamiennej poprzez mechaniczne oddziaływanie na kryształy soli. Zmielone w wyniku tarcia cząsteczki otrzymują wysoką powierzchniową energię oraz ujemny ładunek elektryczny. Sterowanie ilością produkowanego aerozolu odbywa się za pomocą mikroprocesora[3].
Powstałe cząsteczki suchego aerozolu solnego mają rozmiar ok. 0,5-5 µm, co pozwala na dotarcie do najgłębszych partii płuc. Halogeneratory stosowane są w naziemnych grotach solnych, imitując atmosferę czynnej kopalni soli.
Przypisy
- ↑ a b Tadeusz Cieniawa, Mieczysław Skulimowski, Jerzy Żebrak: Inhalacje. Warszawa: PZWL, 1981. ISBN 83-200-0398-9.
- ↑ Feliks Boczkowski: O Wieliczce pod względem historyi naturalnej, dziejów i kąpieli. Bochnia: 1843.
- ↑ Katarzyna Kamińska: Haloterapia. Sulejówek: Salsano Haloterapia Polska, 2014. ISBN 978-83-937819-0-4.
Bibliografia
- Boczkowski F., O Wieliczce pod względem historyi naturalnej, dziejów i kąpieli, Bochnia 1843
- Cieniawa T., Skulimowski M., Żebrak J., Inhalacje, PZWL, Warszawa 1981
- Kamińska K., Haloterapia, Salsano Haloterapia Polska, Sulejówek 2014
Linki zewnętrzne
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.