Harpactea walterdebucki

Harpactea walterdebucki – gatunek pająka z rodziny komórczakowatych. Endemit Grecji.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2023 roku przez Roberta Bosmansa na łamach „Parnassiana Archives” w publikacji współautorstwa Ioannisa Gavalasa^[1][2]. Lokalizacja typowa znajduje się w Agios Georgios na Iraklii w greckim archipelagu Cyklad. Epitet gatunkowy nadano na cześć flamandzkiego piosenkarza, Waltera Debucka^[1].

Pająk osiągający od 3,4 do 7,2 mm długości ciała przy prosomie długości od 1,6 do 2,6 mm i szerokości od 1,3 do 2 mm. Karapaks jest rudobrązowy z wąskim, ciemnym obwiedzeniem krawędzi. Rozstaw oczu przednio-środkowej pary równy jest 1/3 ich średnicy. Oczy pary tylno-środkowej prawie stykają się ze sobą, a od oczu tylno-bocznych oddalone są na dystans równy 1/7 ich średnicy. Rudobrązowe szczękoczułki mają na przedzie drobne ziarnistości ze szczecinkami. Po dwa zęby znajdują się na przedniej i tylnej krawędzi bruzdy każdego szczękoczułka, przy czym te na krawędzi tylnej są szerzej rozstawione. Barwa sternum i odnóży jest żółtawa. Udo pary pierwszej ma grupkę trzech lub czterech kolców przednio-bocznych, a udo pary drugiej pojedynczy szereg dwóch lub trzech kolców przednio-bocznych sięgający do połowy jego długości. Uda, golenie i nadstopia dwóch ostatnich par są obficie zaopatrzone w kolce. Kolorystyka opistosomy (odwłoka) jest bladoszara^[1].

Nogogłaszczki samca mają bulbus o silnie niesymetrycznej, zaokrąglonej z przodu i niemal płaskiej z tyłu części nasadowej oraz krótkiej, szypułkowatej, zaopatrzonej w przedni wcisk i dwie apofizy części odsiebnej. Ciemny i gruby embolus bierze początek po stronie tylno-bocznej i zwęża się stopniowo ku szczytowi. Po przednio-bocznej stronie od niego wyrasta natomiast ciemna, znacznie krótsza i lekko zakrzywiona apofiza dodatkowa^[1].

Genitalia samicy cechują się pozbawioną zewnętrznych chitynizacji wulwą i prześwitującą spermateką^[1].

Pająk rozmieszczony od poziomu morza do wysokości 180 m n.p.m. Zasiedla piaszczyste plaże, zadrzewienia dębowe, doliny cieków wodnych i suche pola uprawne. Często bytuje pod kamieniami. Dorosłe samce obserwuje się od stycznia do kwietnia, a samice od stycznia do maja^[1].

Gatunek palearktyczny, endemiczny dla greckiej Iraklii^[1].