Henryk Choliński

Henryk Zygmunt Choliński (ur. 18 marca 1932 w Mysłowicach, zm. w czerwcu 2002) – polski dziennikarz muzyczny, publicysta, działacz jazzowy i popularyzator jazzu^[1][2].

Z zawodu był inżynierem elektrykiem; w latach 1951–1956 studiował na Politechnice Śląskiej w Gliwicach^[1]. Z ruchem jazzowym związał się w 1956, kiedy należał do współzałożycieli Śląskiego Jazz Clubu. Przez ponad czterdzieści lat pełnił funkcje w jego zarządzie, a od 1957 działał także w krajowych organizacjach jazzowych^[1][2].

Od 1956 prowadził prelekcje poświęcone jazzowi, a od 1977 był wykładowcą warsztatów muzycznych organizowanych przez Polskie Stowarzyszenie Jazzowe, najpierw w Chodzieży, później w Puławach^[1]. Od 1967 współpracował z katowicką rozgłośnią Polskiego Radia, gdzie prowadził m.in. cykle audycji Sylwetki jazzowe, Tańczyć jazz...? i Jazz nocą. W Programie III Polskiego Radia przygotował cykl Wszystkie nagrania Charliego Parkera, za który w 1978 otrzymał nagrodę PSJ za najlepszą publikację o tematyce jazzowej w kategorii programów radiowych i telewizyjnych, oraz serię Duke Ellington i jego muzyka, liczącą 354 odcinki^[1][2].

Od 1959 współpracował z miesięcznikiem „Jazz”, gdzie publikował teksty dotyczące kolekcjonowania płyt, technik nagrywania oraz historii jazzu. Współtworzył z Markiem Cabanowskim(inne języki) Polską Dyskografię Jazzową, publikowaną najpierw na łamach „Jazzu”, a następnie wydaną książkowo przez PSJ jako Polska dyskografia jazzowa 1955–72^[1]. Publikował także w „Jazz Forum” i „Jazzi Magazine”, opracowywał szkice dyskograficzne do programów festiwalu Old Jazz Meeting oraz komentarze na okładki płyt^[1][2].

Za działalność w ruchu jazzowym otrzymał w 1983 odznakę Zasłużonego Działacza Kultury, a w 1995 Odznakę Honorową PSJ^[1][2].