Henryk Guzy

Henryk Guzy

Harcerz

kapral
Data i miejsce urodzenia	11 lipca 1896 Rogoźnik
Data i miejsce śmierci	25 grudnia 1914 Łowczówek
Przebieg służby
Lata służby	1914
Formacja	Legiony Polskie
Jednostki	1 Pułk Piechoty
Stanowiska	dowódca drużyny
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa bitwa pod Łowczówkiem
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Henryk Guzy, ps. „Harcerz” (ur. 11 lipca 1896 w Rogoźniku, zm. 25 grudnia 1914 pod Łowczówkiem) – kapral Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 11 lipca 1896 w Rogoźniku, w ówczesnym powiecie nowotarskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Antoniego, urzędnika kontroli skarbowej, i Józefy z domu Stalmaskiej^[1][2][3]. Był najstarszym z dziesięciorga rodzeństwa (pięciu braci i cztery siostry). Bracia Władysław i Zygmunt zostali adwokatami w Katowicach^[4][5].

Po ukończeniu w roku 1908 szkoły ludowej w Sędziszowie rozpoczął naukę w gimnazjum. Przez rok uczęszczał do gimnazjum w Rzeszowie, a w latach 1909-1914 był uczniem c. k. Gimnazjum w Dębicy. W roku 1912 został jednym z pierwszych członków Związku Walki Czynnej w Dębicy, a na początku października 1913 roku wstąpił do Związku Strzeleckiego, w którym zaliczył egzamin podoficerski (w dniu 25 maja 1914 r.)^[1][6].

W lipcu 1914 roku przybył do Krakowa i w dniu 6 sierpnia tr. wyruszył na front rosyjski w szeregach 1 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty (wchodzącego w skład I Brygady Legionów). Następnie został przeniesiony do 2 kompanii w tym batalionie. W toku walk awansował na kaprala. Wyróżnił się w kampanii podhalańskiej, w tym podczas wypadu na Słopotnicę Królewską (w początkowych dniach grudnia 1914 r.), w czasie którego dowodził drużyną w I plutonie. Poległ 25 grudnia 1914 w bitwie pod Łowczówkiem, kiedy to na czele swojej drużyny osłaniał odwrót własnej kompanii^[1][6]. Spoczywa na cmentarzu wojennym nr 171 w Łowczówku^[1][6].

11 listopada 1936 w dowództwie 75 pułku piechoty w Chorzowie Antoni Guzy odebrał nadany jego synowi Order Wojenny Virtuti Militari wraz z legitymacją^[7].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7232 – pośmiertnie, 17 maja 1922^[8][9][10]
• Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[11]

• Guzy Henryk. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.72-6551 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-04].
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
• Jerzy Kirkiczenko, Marian Kraczkiewicz, Kazimierz Rudzisz: Kalendarz informator sądowy na 1936 rok. Warszawa: Wydawnictwo „Biblioteka Prawnicza”, 1936.
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
• Stefan Pomarański: Zarys historji wojennej pułków polskich 1918–1920. 1 Pułk Piechoty Legjonów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. [dostęp 2020-05-14].