Henryk Mianowski
.jpg) Henryk Mianowski, wizerunek sprzed 1932 r. | |
| Data i miejsce urodzenia |
9 kwietnia 1882 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
11 stycznia 1955 |
| Przynależność polityczna |
chadecja, BBWR |
Henryk Mianowski (ur. 9 kwietnia 1882 we Lwowie, zm. 11 stycznia 1955 w Krakowie) – polski polityk, działacz gospodarczy. Syn notariusza Edgara Mianowskiego i Seweryny Rauch; brat Edwarda Mianowskiego (1884 – 1940), dyrektora gazowni miejskiej w Krakowie.
Życiorys
Ukończył gimnazjum we Lwowie w 1900 roku i Politechnikę Lwowską w 1905 roku z tytułem inżyniera, specjalizując się w budowie maszyn. Odbył studia uzupełniające w Paryżu. Pracował w fabryce maszyn we Lwowie oraz fabryce wełny sztucznej w Aefligen w Szwajcarii.
W latach 1908–1910 był asystentem w katedrze technologii mechanicznej Politechniki Lwowskiej. Od 1910 roku przebywał stale w Krakowie, gdzie do 1930 roku nauczał w Wyższej Szkole Przemysłowej. W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do armii austriackiej. W grudniu 1914 roku został ciężko ranny i dostał się do niewoli rosyjskiej. W 1917 roku brał udział w organizacji I Korpusu Polskiego w Rosji. Potem służył w Wojsku Polskim, aż został zdemobilizowany jako inwalida w stopniu porucznika rezerwy.
Działalność polityczna
Należał do chadecji. W latach 1921–1930 zasiadał w Radzie Miejskiej w Krakowie. W 1922 roku uzyskał mandat poselski w Krakowie. Zasiadał w komisjach morskiej, oświatowej, robót publicznych, skrabowej i wojskowej. W Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji był członkiem klubu Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Pracy[1]. Wystąpił z chadecji w 1927 roku i przeszedł do BBWR. W 1928 roku zdobył mandat poselski w okręgu wyborczym z terenu Stanisławowa.
Działalność w samorządzie gospodarczym
Na początku lat dwudziestych angażował się w organizacjach rzemieślniczych. Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych został dyrektorem Izby Przemysłowo-Handlowej w Krakowie. Kierując biurem Izby angażował się w sprawy turystyki i hotelarstwa. Przyczynił się do założenia w 1932 roku pierwszej w Polsce średniej szkoły hotelarskiej. Wiele publikował.
Podczas II wojny światowej został aresztowany 8 listopada 1939 roku pod absurdalnymi zarzutami i był krótko więziony w więzieniu na Montelupich.
Po wojnie ponownie objął funkcję dyrektora Izby Przemysłowo-Handlowej: od momentu jej reaktywacji w 1945 roku aż do likwidacji w 1950. Należał do Stronnictwa Demokratycznego.
Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.
Przypisy
- ↑ Tadeusz i Witold Rzepeccy, Sejm i Senat 1922-1927, Poznań 1923, s. 471.
Bibliografia
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.