Henryk Sugier

Henryk Sugier

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	17 maja 1923 Ułęż Górny
Data i miejsce śmierci	25 marca 2004 Łódź
Profesor nauk chemicznych
Specjalność: chemia fizyczna powierzchni ciała stałego, elektrochemia
Alma Mater	Uniwersytet Łódzki
Doktorat	1961 – nauki chemiczne Politechnika Łódzka
Habilitacja	1967 – nauki chemiczne Politechnika Łódzka
Profesura	1978
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Politechnika Łódzka
Okres zatrudn.	1951–1993
Odznaczenia

Henryk Sugier (ur. 17 maja 1923 w Ułężu Górnym, zm. 25 marca 2004 w Łodzi) – polski chemik, profesor Politechniki Łódzkiej. W latach 1946–1952 studiował na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Łódzkiego. W 1951 roku podjął pracę na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej, gdzie pracował pod kierunkiem prof. Alicji Dorabialskiej, uczennicy Marii Skłodowskiej-Curie^[1]. W roku 1961 uzyskał stopień naukowy doktora nauk chemicznych^[2], a w 1967 roku stopień doktora habilitowanego. Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk chemicznych uzyskał w 1978 roku, a stanowisko profesora zwyczajnego objął w 1991 roku. W latach 1963–64 odbył staż naukowy na Uniwersytecie Leeds w Anglii^[2].

Był jednym z pierwszych pracowników i przez wiele lat kierował powstałym w 1962 r. laboratorium chemii radiacyjnej ciała stałego w Instytucie Techniki Radiacyjnej PŁ, którego był wicedyrektorem w latach 1970–73^[3]. Był kierownikiem studium doktoranckiego na Wydziale Chemicznym PŁ w latach 1973–75. Od 1975 roku związał się z Instytutem Podstaw Chemii Żywności na Wydziale Chemii Spożywczej PŁ, gdzie pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych w latach 1976–86 oraz kierował utworzonym przez siebie Zespołem Chemii Fizycznej i Koloidów, aż do odejścia na emeryturę w 1993^[2].

Głównym obszarem jego zainteresowań była chemia i fizyka radiacyjna ciał stałych i zjawisk zachodzących na ich powierzchni. Po związaniu się z Wydziałem Chemii Spożywczej Politechniki Łódzkiej rozszerzył swoje zainteresowania na immobilizację enzymów oraz biosensory w szczególności elektrody i termistory enzymatyczne.

W swoim dorobku posiada 77 publikacji, dwie monografie, cztery skrypty oraz dwa patenty. Wypromował 7 doktorów, z których dwóch uzyskało habilitację i tytuł naukowy profesora. Wielokrotnie zabierał głos na tematy trudne i kontrowersyjne, głosił poglądy często niepopularne^[4][5].

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski^[6]. Pochowany na cmentarzu Kościoła Zielonoświątkowego w Łodzi przy. ul. Smutnej 12 (kwatera F, rząd IV, grób 9 - nr ks. 168/2004).

• Alicja Dorabialska, Jeszcze jedno życie, Instytut Wydawniczy "Pax", Warszawa 1972, s. 168.
• Ewa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.): Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2006, s. 246.
• Jadwiga Wilska-Jeszka (red.): Wspomnienia z dawnych lat: zeszyt specjalny, Zeszyty Historyczne Politechniki Łódzkiej, z. 9 (2009), ISSN 1731-6553

• Prof. dr hab. Henryk Sugier, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2015-01-11] .