Hermaios

Hermaios
Ερμαίος
ilustracja
król Indo-Greków
Okres

od ≈90 p.n.e.
do ≈70 p.n.e.

Moneta
moneta
Na awersie głowa króla i legenda w języku greckim, na rewersie siedzący na tronie Zeus dzierżący berło, monogramy władcy i napis w piśmie kharoszthi.

Hermaioskról Indo-Greków panujący w latach ok. 90–70 p.n.e., ostatni grecki władca kontrolujący Paropamisadę.

Jego państwo przetrwało do około 70 p.n.e., kiedy to upadło pod naporem koczowniczych plemion Yuezhi. Znane są liczne pośmiertne edycje monet Hermaiosa, wybijane przez zdobywców[1]. W zbarbaryzowanej i mocno zniekształconej formie były one emitowane jeszcze przez panującego w połowie I wieku króla Kuszanów Kujulę Kadphisesa[2].

Na części monet Hermaios przedstawiony jest w towarzystwie królowej Kalliope, przypuszczalnie swojej żony. Wspólny portret dał asumpt do przypuszczeń o znaczącej roli królowej w relacjach między państewkami greko-indyjskimi. Być może był to znak, że małżeństwo Hermaiosa i Kalliope pogodziło zwaśnione rody Eukratydesa i Eutydemosa[3].

Gwałtowne dyskusje wywołuje jeden z rozdziałów chińskiej Księgi Hanów. Mowa jest w niej o władcy imieniem Yīnmòfù (chiń. 陰末赴), który dzięki pomocy chińskiego generała Wen Zhonga pokonał Wūtóuláo (chiń. 烏頭勞, utożsamiany z królem Indo-Scytów Spalirisesem), zajął jego kraj Jìbīn (chiń. 罽賓, przypuszczalnie Kabul) i rządził odtąd w nim jako wasal Chin. Wielu badaczy, m.in. W.W. Tarn, utożsamiało Yinmofu z Hermaiosem[4]. Ponieważ wspomniany ustęp Hanshu odnosi się do czasów cesarza Han Yuandi (48–33 p.n.e.), wymaga to rewizji chronologii i przesunięcia daty upadku państwa greckiego w Paropamisadzie o kilkadziesiąt lat. Przeciwnicy tej hipotezy uważają, że odnosi się ona do walk wewnętrznych wśród plemion koczowniczych, a Yinmofu był w rzeczywistości np. jednym z władców Saków a nie Hermaiosem[5].

Przypisy

  1. Osmund Bopearachchi, Some Observations on the Chronology of the Early Kushans, w: Des Indo-Grecs Aux Sassanides: Données Pour L'histoire Et la Géographie Historique, red. Rika Gyselen, Groupe pour l'étude de la civilisation du Moyen-Orient, Bures-sur-Yvette 2007, s. 47.
  2. Rafi-us Samad, The Grandeur of Gandhara: An Ancient Kingdom of Pakistan, Algora Publishing, New York 2011, s. 81.
  3. Krishna Chandra Sagar, Foreign Influence on Ancient India, Northern Book Centre, New Delhi 1992, s. 98.
  4. William Woodthorpe Tarn, The Greeks in Bactria and India, Cambridge University Press, Cambridge 2010, s. 340–343.
  5. Sudhakar Chattopadhyaya, The Sakas in India, Visva-Bharati, Santiniketan 1967, s. 24.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya