Hispano

hispano

Inne nazwy	Hispano-Árabe hiszpański koń półkrwi arabskiej[1] hiszpański angloarab[2]
Typ	koń gorącokrwisty
Pochodzenie	Hiszpania[1]
Wymiary
Wysokość w kłębie	od 145[2] lub 155[1] do 162[2] lub 165[1] cm
Umaszczenie	gniade, siwe i kasztanowate[1][2]
Wzorce rasy
Multimedia w Wikimedia Commons
Equus ferus caballus

Hispano, określany również jako angloarab hiszpański – rasy konia wywodząca się z Hiszpanii^[2]. Powstał poprzez kojarzenie klaczy o rodowodach arabskich oraz andaluzjańskich z ogierami pełnej krwi angielskiej^[1][2].

Do hiszpańskich koni półkrwi arabskiej zalicza się populacje powstałe w wyniku krzyżowania koni iberyjskich, w szczególności andaluzyjskich, z arabami czystej krwi^[1]. W programach hodowlanych wykorzystywano również angloaraby oraz konie półkrwi angloarabskiej. Z tego powodu przypisuje mu się pochodzenie trés sangres, czyli „potrójnej krwi”, odnoszące się do trzech linii, które tworzą podstawę tej rasy^[2]. Otrzymany w ten sposób hispano-arab łączy cechy konia arabskiego, walory i temperament pełnej krwi angielskiej oraz charakterystyczne atrybuty koni andaluzyjskich^[2]. Wierzchowce tego typu cenione są za elegancję i harmonijną budowę^[1]. Odznaczają się one dużą szybkością i zwrotnością, dzięki czemu należą do cenionych koni wierzchowych oraz sportowych^[2].

Typ zewnętrzny przedstawicieli tej rasy może istotnie się różnić, zależnie od tego, która z wymienionych linii, arabska, pełnej krwi czy andaluzyjska, wywiera silniejszy wpływ fenotypowy^[2].

Początkowo konie półkrwi arabskiej na Półwyspie Iberyjskim hodowano z przeznaczeniem dla kawalerii^[1]. Wykorzystywane były też w tradycyjnych hiszpańskich dyscyplinach związanych z walkami byków, a także w innych formach jeździectwa użytkowego^[2]. Hispano-Arab wyróżnia się spokojnym, lecz energicznym temperamentem, znaczną wszechstronnością i naturalnym talentem, dzięki czemu sprawdza się jako koń turniejowy zarówno w dyscyplinach ujeżdżeniowych, jak i w skokach przez przeszkody^[2]. Wiele osobników tej rasy łączy najcenniejsze cechy trzech linii hodowlanych, co czyni je cenionymi końmi wierzchowymi^[2].

Największą liczebność populacji odnotowano od połowy XIX do początku XX wieku. Współcześnie w Hiszpanii spotyka się je znacznie rzadziej, a ogiery wykorzystywane są głównie jako materiał hodowlany w doskonaleniu innych ras^[1].

Obecność dolewu krwi arabskiej widoczna jest przede wszystkim w charakterystycznym kształcie głowy, natomiast celem hodowców było połączenie siły koni hiszpańskich z lekkością i szlachetnością odmiany arabskiej^[1]. Zwierzęta te są zazwyczaj wyższe w kłębie niż araby czystej krwi, a jednocześnie lżejsze od koni iberyjskich. Typowe dla koni półwyspu Iberyjskiego cechy, takie jak garbonosy profil czy wysoka akcja kończyn przednich w kłusie, występują w tej rasie w formie mniej wyraźnej^[2].

sylwetka

Lekkość budowy stoi w kontraście z ich siłą i wytrzymałością^[2].

głowa

Szyja jest długa, elegancka i dobrze osadzona, układająca się w łagodny łuk od kłębu ku potylicy^[2]. Konie te mają proporcjonalną i szlachetną głowę, zazwyczaj o prostym profilu, choć niekiedy widoczny jest wpływ typu arabskiego^[2].

tułów

Klatka piersiowa bywa szeroka i głęboka, z dobrze pochylonymi łopatkami, które zapewniają płynność i swobodę ruchu^[2]. Grzbiet pozostaje prosty, solidny i raczej krótki, a zad jest muskularny i harmonijnie ukształtowany; ogon osadzony jest wysoko^[2].

Kończyny zwykle cechują się zdrowiem, twardością, wyraźnym ścięgnem oraz mocnymi kopytami^[2].

Umaszczenie spotykane u tej rasy obejmuje przede wszystkim maści gniadą, siwą i kasztanowatą^[2].

• Silke Behling: Rasy koni: 100 najbardziej znanych ras. Wyd. I. Warszawa: Muza, 2007. ISBN 978-83-7495-142-5. (pol.).
• Tamsin Pickeral: Pferde & Ponys. Londyn: Parragon, 2003. ISBN 0-7525-9601-2. (niem.).