Holotrichapion pullum

Holotrichapion pullum – gatunek chrząszcza z rodziny pędrusiowatych i podrodziny Apioninae. Zamieszkuje środkową i wschodnią część Europy oraz zachodnią część Azji. Żeruje na lucernach.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1833 roku przez Leonarda Gyllenhaala pod nazwą Apion pullum^[1]. W 1990 roku umieszczony został przez Miguela Á. Alonsa-Zarazagę w podrodzaju Apiops w obrębie rodzaju Holotrichapion^[2].

Chrząszcz o ciele długości od 1,6^[3] do 2,5 mm^[4]. Oskórek na przedpleczu i pokrywach jest jednakowo lśniący^[3], na tych ostatnich zielonkawoniebieski^[4], jaśniejszy niż u podobnego pędrusia lucernowca^[3].

Prostokątną w zarysie^[3] głowę cechują: bardziej niż u pędrusia lucernowca płaskie oczy^[3][4], bardzo słabo zaznaczone i nie wykraczające poza przednią krawędź oczu kile podoczne^[2], grube punktowanie czoła^[3][4], niewykraczające poza połowę oczu punktowanie ciemienia^[2] oraz prawie równoległe skronie^[3][4]. Ryjek u samca jest nieco krótszy niż głowa i przedplecze razem wzięte, stosunkowo gruby, walcowaty, równomiernie i niezbyt mocno zakrzywiony, aż po szczyt matowy i gęsto punktowany. U samicy ryjek jest wyraźnie dłuższy niż głowa i przedplecze razem wzięte, znacznie cieńszy niż u płci przeciwnej, niezbyt mocno zakrzywiony, pokryty punktami bardziej niż u samca rozproszonymi. Czułki u samicy osadzone są bliżej połowy długości ryjka niż u samca^[3]. Na guli poprzeczna listewka jest u samicy słabo rozwinięta, a u samca nieobecna^[4][3].

Przedplecze jest wyraźnie szersze niż dłuższe, w zarysie prostokątne, słabo ku przodowi zwężone^[4], szersze niż u pędrusia lucernowca^[3]. Punkty na przedpleczu są grube, gęściej rozmieszczone niż u pędrusia lucernowca^[3], każdy zaopatrzony w drobny i delikatny włosek^[4]. Mała, trójkątna tarczka ma pozbawioną punktów powierzchnię^[2]. Pokrywy są owalne, słabiej wysklepione i słabiej ku tyłowi rozszerzone niż u pędrusia lucernowca^[3], ku przodowi prosto się zwężające^[4]. Międzyrzędy są zwykle płaskie, trochę węższe niż u pędrusia lucernowca^[3]. U szczytu pokryw rządek trzeci łączy się z czwartym, piątym z szóstym, a siódmy z ósmym. Każda pokrywa ma jedną szczecinkę wyspecjalizowaną, umieszczoną w tylnej ⅓ międzyrzędu siódmego^[2].

Owad ten zasiedla łąki, zarośla, nieużytki, pola, przydroża i rowy^[5]. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są monofagicznymi fitofagami bobowatych z rodzaju lucerna. Stwierdzono ich żerowanie na lucernie nerkowatej, sierpowatej i siewnej^[6][5].

Aktywne osobniki dorosłe obserwowane są od kwietnia do listopada^[5][4]. Jaja umieszczane są przez samicę pojedynczo w pączkach liściowych rośliny. Okres ich składania przypada na wrzesień i jesień. Endofagiczna larwa żeruje wewnątrz pąka, a gdy ten zasycha, wykorzystuje go jako hibernakulum do przezimowania. Przepoczwarczenie następuje w pąku wiosną kolejnego roku^[5][6].

Gatunek palearktyczny, w Europie znany z Niemiec, Austrii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Serbii, Grecji oraz europejskiej części Rosji^[1], a w Azji z syberyjskiej części Rosji^[5][4], Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, anatolijskiej części Turcji, Syrii, Izraela i Iranu^[1].

Przez Polskę przechodzi północno-zachodnia granica zwartego zasięgu tego pędrusia^[5]; na południu i wschodzie kraju jest zdecydowanie częstszy niż na północnym zachodzie^[7]. W Niemczech pojedyncze stwierdzenia dotyczą Saksonii i Górnego Palatynatu. W Austrii podawany jest tylko ze wschodnich krajów związkowych^[4].