Huguo Shoucheng
| Data urodzenia |
IX wiek |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
X wiek |
| Szkoła | |
| Nauczyciel | |
| Zakon |
Huguo Shoucheng (chiń. 護國守澄 pinyin Hùguó Shǒuchéng; kor. 호국수징 Hoguk Sujing; jap. Gokoku Shuchō/Jōka; wiet. Hộ Quốc Thú Chừng; ur. IX wiek, zm. X wiek) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong. Znany także jako Jingguo.
Życiorys
Był uczniem i spadkobierca mistrza chan Sushana Kuangrena. Żył i nauczał w klasztorze Huguo na górze Suicheng w Suizhou (na północ od miasta Wuhan).
Występuje w Koanie 28 z Congrong lu.
- Huguo wszedł do sali i przemówił do mnichów słowami: „Wszyscy wielcy mistrzowie z czterech stron świata, we wszystkich okolicznościach, wchodzili aby wykładać na podwyższenie dla ludzi. I kiedykolwiek ktoś pytał ich o znaczenie Bodhidharmy przychodzącego z zachodu, żaden z nich nie odpowiedział bezpośrednio na pytanie.”
- Jakiś mnich wtedy powiedział: „Proszę mistrza o odpowiedź na to pytanie.”
- Huguo powiedział: „Osioł z Hebei rży. Pies z Henan szczeka.”
- Mnich spytał: „Czym jest Budda?”
- Huguo krzyknął z odrazą: „Ty ośle!”
- Mnich spytał: „Dlaczego Bodhidharma przyszedł z zachodu?”
- Huguo powiedział: „Kiedy jedna osoba to mówi, to plotka. Kiedy tysiące to mówią, to fakt[1].”
Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 patriarchy Indii i 1 patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.
- 38/11. Dongshan Liangjie (807–869) Szkoła caodong
- 39/12. Sushan Kuangren (837–909)
- 40/13. Huguo Shoucheng (bd)
- 39/12. Qinglin Shiqian (bd)
- 39/12. Yuezhou Qianfeng (bd)
- 39/12. Longya Judun (835–923)
- 39/12. Qinshan Wensui (bd)
- 39/12. Caoshan Benji (840–901)
- 39/12. Yunju Daoying (zm. 902)
- 40/13/1. Chinch’ŏl Iŏm (869–936) Korea, szkoła sumi san
- 40/13. Tong’an Daopi (Daoying) (bd)
- 41/14. Tong’an Guanzhi (bd)
- 39/12. Sushan Kuangren (837–909)
Przypisy
- ↑ Andy Ferguson. Zen’s Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings, s. 258.
Bibliografia
- Andy Ferguson. Zen’s Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings. Wisdom Publications. Boston, 2000. s. 518. ISBN 0-86171-163-7.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.