Hvalvík

Hvalvík
Ilustracja
Hvalvík.
Państwo

 Dania

Terytorium zależne

 Wyspy Owcze

Region

Streymoy

Gmina

Sunda kommuna

Populacja (01.01.2016)

 

• liczba ludności

250[1]

Kod pocztowy

FO-430

Położenie na mapie Wysp Owczych
Mapa konturowa Wysp Owczych, u góry znajduje się punkt z opisem „Hvalvík”
Ziemia62°11′22″N 7°01′50″W/62,189444 -7,030556

Hvalvík (duń. Kvalvig, wym. ˈkvalvʊik) – miejscowość na Wyspach Owczych, duńskim terytorium zależnym, położonym na Morzu Norweskim. Wieś leży na zachodnim wybrzeżu wyspy Streymoy, nad wodami cieśniny Sundini. Administracyjnie znajduje się w gminie Sundini. Jej nazwa w tłumaczeniu z języka farerskiego oznacza zatoka wielorybów.

Położenie

Hvalvík

Miejscowość położona jest w centralnej części wschodniego wybrzeża wyspy Streymoy[2]. Na północ położony jest szczyt Rossafelli (453 m n.p.m.[3]), a na południu i południowym zachodzie: Miðalfelli (569 m n.p.m.[3]), Sneis (747 m n.p.m.[3]), Bollin (616 m n.p.m.[3]) oraz Vitin (605 m n.p.m.[3])[2]. Na wschód od miejscowości rozciąga się dolina Saksunardalur[2]. Część wschodnią tej doliny Hvalvík dzieli z sąsiednią miejscowością - Streymnes[4]. W pobliżu miejscowości, około 10-20 metrów od brzegu znajduje się wrak starego statku[4].

Informacje ogólne

Populacja

W 1985 roku populacja miejscowości wynosiła 195 osób[1]. Utrzymywała się ona na podobnym poziomie do 1992 roku, kiedy wyniosła 191[1]. Następnie liczba mieszkańców zaczęła maleć do 186 w 1993, 169 w 1995 i 155 w 1996[1]. Miało to związek z kryzysem gospodarczym na Wyspach Owczych i emigracją ludności do Danii[5]. Następnie jednak liczba osób zamieszkujących Hvalvík zaczęła ponownie rosnąć - w 1997 było tam 164 ludzi, w 2000 190, w 2004 202, a w 2005 220[1]. Następnie odnotowano ponowny spadek, do 209 osób w 2006, jednak już rok później ponownie zamieszkiwało tam 217 osób[1]. Mimo pewnych wahań liczba ludności stale wzrasta, osiągnąwszy poziom 229 osób w 2010 roku i 232 w 2013[1].

Według szacunków na 1 stycznia 2016 roku w Hvalvík mieszka 250 osób[1]. Sprawia to, że jest to obecnie 37. największa miejscowość na archipelagu, 9. na Streymoy oraz 4. w gminie Sunda kommuna[1]. Współczynnik feminizacji wynosi tam ponad 82 kobiety na 100 mężczyzn[1]. Społeczeństwo jest stosunkowo młode - 28,4% stanowią osoby poniżej osiemnastego roku życia, podczas gdy ludzie w wieku poprodukcyjnym 14,4%[1].

Ludność Hvalvík w latach 1985-2016
Źródło: [1]

Transport

Przez miejscowość przejeżdża autobus państwowego przedsiębiorstwa transportowego Strandfaraskip Landsins linii 400, jednak nie zatrzymuje się w tej miejscowości[6]. Najbliższą miejscowością, w której znajduje się przystanek jest Oyrarbakki, z którego poza linią 400 odjeżdżają trzy inne - 200 do Eiði[7], 201 do Gjógv[8] oraz 202 do Tjørnuvík[9]. W Hvalvík łączą się dwie drogi - 53, ciągnąca się od zachodu przez Saksundalur z miejscowości Saksun oraz biegnąca wzdłuż brzegu wyspy trasa nr 10, która rozpoczyna się w okolicy Tórshavn i prowadzi do mostu łączącego Streymoy i Eysturoy[2].

Historia

Hvalvík w roku 1898 lub 1899.

Miejscowość po raz pierwszy w źródłach wspomniano w 1584 roku[10].

W Hvalvík znajduje się stary drewniany kościół, zbudowany w 1829 roku w miejscu zniszczonej świątyni[11]. Poprzednik zburzony został podczas burzy w nocy z 21 na 22 stycznia 1829[12]. Kościoły w tym miejscu powstawały przynajmniej od XVIII wieku, a obecny jest którymś z kolei[13]. Nowa świątynia powstała po 3-4 miesiącach, a architektem był Joen Michelsen z Velbastaður[12]. Zbudowano go z sosny pochodzącej ze statku Boon z Glasgow, który w 1828 osiadł na mieliźnie w okolicach Saksun[4][11]. Ma on typowo farerską konstrukcję - budynek nie posiada fundamentu, ściany zbudowano z drewnianych, smołowanych desek, dach pokryto trawą[11]. Wewnątrz znajduje się ambona z 1609 roku, która pierwotnie znajdowała się w poprzedniku Dómkirkjan w Tórshavn[14]. Stale widoczne są na niej ślady cięć szabel francuskich piratów, którzy przybyli złupić świątynię w stolicy Wysp Owczych w 1677 roku[4]. Do kościoła w Hvalvík sprowadzono ją w 1790 roku[11]. Obraz za ołtarzem jest autorstwa Carla Blocha. Dzwon wykonano w kopenhaskiej odlewni B. S. Løw w 1869 roku[11].

Za kościołem znajduje się założony w latach 50. park leśny Viðarlundin í Hvalvík[15]. Ma on powierzchnię 6 600 , co czyni go jednym z mniejszych na Wyspach Owczych[16]. Parki na Wyspach Owczych często niszczone są przez siły natury, a szczególnie narażone są na bardzo silne wiatry, co przy cienkiej warstwie gleby, a przez to mało rozbudowanym systemie korzeniowym, powoduje częste wyrywanie drzew z podłoża[17][18].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l Population by sex, age and village/city, 1th January (1985-2016). Hagstova. [dostęp 2016-06-17]. (ang. • far.).
  2. a b c d Kortal. Kortal.fo. [dostęp 2016-06-17]. (ang. • duń. • far.).
  3. a b c d e Fjøll í Føroyum. Umhvørvistovan. [dostęp 2016-06-17]. (far.).
  4. a b c d Hvalvík. FaroeIslands.dk. [dostęp 2016-06-17]. (ang. • duń. • wł.).
  5. Współczesność. W: Marcin Jakubowski, Marek Loos: Wyspy Owcze - przewodnik turystyczny. Szczecin: PCIT Tramp, 2003, s. 30-32. ISBN 83-913526-3-3. (pol.).
  6. 400 Klaksvík - Tórshavn. Strandfaraskip Landsins. [dostęp 2016-06-18]. (ang. • far.).
  7. 200 Oyrarbakki - Eiði. Strandfaraskip Landsins. [dostęp 2016-06-18]. (ang. • far.).
  8. 201 Oyrarbakki - Gjógv. Strandfaraskip Landsins. [dostęp 2016-06-18]. (ang. • far.).
  9. 202 Oyrarbakki - Tjørnuvík. Strandfaraskip Landsins. [dostęp 2016-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-18)]. (ang. • far.).
  10. Kári Thorsteinsson: Hvussu gomul er bygdin. Heimabeiti.fo. [dostęp 2016-06-18]. (far.).
  11. a b c d e Hvalvík Kirkja. DanskeKirker.dk. [dostęp 2016-06-18]. (duń.).
  12. a b Hvalvík. Fólkakirkjan. [dostęp 2016-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. (far.).
  13. Streymoy. W: Marcin Jakubowski, Marek Loos: Wyspy Owcze - przewodnik turystyczny. Szczecin: PCIT Tramp, 2003, s. 65. ISBN 83-913526-3-3. (pol.).
  14. Hvalvík. NAT.is. [dostęp 2016-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-12)]. (ang.).
  15. Andrias Højgaard: Træplanting í Føroyum í eina øld. Tórshavn: 1989, s. 41. (far.).
  16. Eydun Elttør: Uppskot til løgtingslóg um viðarvøkstur og frílendisrøkt. Cz. 2. Tórshavn: Løgting, 2003-03-04. (far.).
  17. Sabine Gorsemann: Färöer. Kolonia: 1999, s. 21f. (niem.).
  18. Środowisko przyrodnicze. W: Marcin Jakubowski, Marek Loos: Wyspy Owcze - przewodnik turystyczny. Szczecin: PCIT Tramp, 2003, s. 14. ISBN 83-913526-3-3. (pol.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya