Høst

Høst (pol. Jesień) – norweski zespół rockowy, którego muzyka oscyluje pomiędzy hard-rockiem, rockiem progresywnym a rockiem symfonicznym – założony w 1971 roku w Knapstad (Indre Østfold) i działający do 1978 roku (w ostatnim roku działalności pod nazwą Ice)^[1][2][3]. Był on jedną z pierwszych tego typu, miejscowych formacji, której wokalista śpiewał teksty po norwesku^[1][3]. Kilkukrotnie reaktywował się na krótko w związku z trasami koncertowymi, bądź pojedynczymi koncertami w latach 1991, 2006–2007, 2010, 2017 i 2024^[1][3].

Pierwszy, założycielski, stricte hard rockowy skład grupy tworzyli: Svein Rønning (gitara, klavinet, organy, fortepian, syntezator w tym zespół smyczkowy i minimoog^[4]; śpiew i autor wszystkich kompozycji), Johnny Myrhe (gitara basowa) i Stig Berg (perkusja)^[1][3]. Myrhe opuścił zespół w początkach jego istnienia, zaś w nowy skład weszło trzech nowych członków, a byli to: Geir Jahren (śpiew), Ronny Gyllensten (gitara) i Bernt Bodal (gitara basowa)^[1]. W 1973 roku Høst zaczął zdobywać popularność dzięki lokalnym występom na żywo, lecz w jego składzie nastąpiły dwie, kolejne zmiany personalne, ponieważ Berg i Gyllensten odeszli, a zastąpili ich: Knut Ragnar Lie (perkusja) i Odda Inge Olsen (gitara), zaś miejsce tego ostatniego, po pewnym czasie zajął gitarzysta Lasse Nilsen (tuż przed pierwszym wejściem zespołu do studia nagraniowego)^[1]. Jesienią 1974 roku Høst w ciągu sześciu dni nagrał swój – inspirowany brytyjskim hard rockiem, debiutancki album pt. På sterke vinger, wydany nakładem norweskiego labelu On Records^[1]. Krążek został dobrze przyjęty przez słuchaczy, lecz jeszcze przed jego wydaniem, zespół opuścili trzej muzycy, a mianowicie: Niessen, który przeszedł do grupy Bazar oraz Rønning i Lie, którzy rozpoczęli współpracę z formacją Déjà-Vu^[3][2].

W 1976 roku Jahren i Bodal z towarzyszeniem nowych członków zespołu, którymi byli: Fezza Ellingsen (gitara), Halvdan Nedrejord (organy) i Willy Bendiksen (perkusja), a którzy wcześniej współtworzyli grupę St. Helena – nagrali drugi album zespołu pt. Hardt mot hardt (wyd. On Records), który w porównaniu ze swoim poprzednikiem, okazał się komercyjną porażką ze względu na fakt, iż był trudniejszy w odbiorze^[2]. I choć muzyka rockowa zawarta na krążku jest nadal dość ostra to nasilił się tu także wpływ rocka progresywnego i symfonicznego, gdzie w aranżacjach równie dominującą rolę zyskują instrumenty klawiszowe (pojawia się tu nawet akordeon), zaś obok nich pojawiła się gitara akustyczna i flet^[2][3]. Po nagraniu albumu Hardt mot hardt, Ellingsen został zastąpiony na stałe przez gitarzystę Johna Heslę, członka jednego z wcześniejszych zespołów Bendiksena, Flax^[2]. Wytwórnia On Records nie zgodziła się na wydanie trzeciego longplaya Høst^[2][3]. Pewnego rodzaju kompromisem w tej sytuacji, było wydanie w 1977 roku kompilacji pt. Extra! Extra!, zawierającej trzy premierowe utwory zespołu, zaśpiewane w języku angielskim, a mianowicie: Sunday Morning, Me and My clock i Last trip)^[2][3].

10 lutego 1978 roku formacja wystąpiła w restauracji Zhivago w Oslo pod nową nazwą «Ice», biorąc udział w programie telewizji NRK pt. Musikalsk gjestebud, gdzie wystąpiła w następującym składzie, który tworzyli: Geir Jahren(śpiew), John Hesla (gitara, flet), Halvdan Nedrejord (instrumenty klawiszowe)^[1], Bernt Bodal (gitara basowa) i Willy Bendiksen (perkusja)^[5]. Lecz mimo to zespół nie odniósł oczekiwanego sukcesu i przestał istnieć latem 1978 roku^[2]. Po rozpadzie Ice (Høst), Bodal połączył siły z Kjellem Inge Røkke, aby wyemigrować do Stanów Zjednoczonych i założyć tam własną firmę^[2]. Dziś jest tam multimilionerem, i obecnie większościowym udziałowcem American Seafoods^[2]. Pozostali członkowie Høst nadal, lecz niezawodowo zajmują się muzyką^[2]. Rønning, Jahren i Lie współtworzyli zespół Kerr's Pink, zaś Bendiksen grał w formacjach Road, Gry Jannicke Jarlum, Ronnie Lè Tekrö, zaś obecnie w Wild Willy's Gang i jest właścicielem klubu nocnego Rock In w Oslo^[2].

Po wielu latach niebytu, Høst reaktywował się po raz pierwszy na początku lat 90. na kilka tras koncertowych^[2]. W tymże okresie ukazał się singiel z piosenką Silent Hours, zaś w 1994 roku nakładem wydawnictwa Research Records ukazał się album kompilacyjny pt. Live & Unreleased, zawierający 6 utworów pochodzących z radiowej rejestracji koncertu zespołu z 1975 roku (Bilder av en dag, Stille timer!, I ly av mørket, Sandkorn i et timeglass, Betong Boogie, Åse), 4 anglojęzyczne piosenki w wykonaniu Ice z programu telewizyjnego Musikalsk gjestebud z 1978 roku (Sweetest Song, Last Trip, No Regrets, I'm a Star) oraz 3 utwory z trasy koncertowej, która miała miejsce w 1991 roku (Samhold, Fattig men fri, På sterke vinger)^[3][2][5].

W późniejszych latach zespół w ramach krótkotrwałych reaktywacji, wystąpił m.in. 3 grudnia 2006 roku w Parkteatret w Oslo z okazji Project 101. Latem 2007 roku zagrał podczas progresywnego festiwalu Subtacto w Oslo, zaś 14 sierpnia 2010 roku dwie różne wersje Høst (składy z okresu debiutu På sterke vinger i drugiego albumu Hardt mot hardt) pokazały się na festiwalu Rock på Torget w Bodø^[2].

21 października 2017 roku zespół wystąpił w Moss Bluesklubbie^[2], zaś we wrześniu i październiku 2024 roku zagrał serię koncertów rocznicowych w Norwegii z okazji swego symbolicznego 50-lecia, a tym samym 50-lecia wydania krążka På sterke vinger^[6]. Høst występował wówczas w składzie w którym nagrał tę płytę, a który wtedy i obecnie tworzą: Geir „Morgan” Jahren (śpiew), Svein Rønning (gitara, śpiew), Lasse Nilsen (gitara, śpiew), Bernt Bodal (gitara basowa) i Knut R. Lie (perkusja)^[6][4].

• 1974: På sterke vinger (LP, On Records)
• 1976: Hardt mot hardt (LP, On Records)

• 1977: Sunday Morning / Last Trip (SP, On Records)
• 1988: Still Timer (Live) (SP, Vinyl – płyta dołączona do Vinyl Magazine)

• 1977: Extra! Extra! (LP, On Records)
• 1994: Live & Unreleased (CD, Research Records)

• Strona internetowa zespołu Høst