Ignacy Ostaszewski

Ignacy Walenty Ostaszewski
Ilustracja
kapitan
Data i miejsce urodzenia

1792
Żebry-Wiatraki

Data i miejsce śmierci

1840
Parszów

Przebieg służby
Lata służby

1809–1831

Siły zbrojne

Wojsko Polskie Królestwa Kongresowego (1815–1831)
Wojska Powstańcze

Jednostki

5. Pułk Ułanów

Stanowiska

kapitan

Główne wojny i bitwy

kampania moskiewska 1812
powstanie listopadowe 1831

podpis
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Ułan 5. Pułku Ułanów

Ignacy Walenty Ostaszewski (ur. 1792, zm. 1840) – oficer wojsk polskich, uczestnik kampanii napoleońskiej 1812 roku, kapitan w 5. Pułku Ułanów w powstaniu listopadowym, odznaczył się w bitwie pod Ostrołęką 26 maja 1831, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w 1792 w miejscowości Żebry-Wiatraki na Mazowszu w szlacheckiej rodzinie Ostaszewskich herbu Ostoja jako syn Antoniego Ostaszewskiego, komornika zakroczymskiego, i Kunegundy z Pokrzywnickich. Na chrzcie 9 września 1792 dostał imiona Walenty Ignacy[1].

W 1809 wszedł jako kadet do armii Księstwa Warszawskiego. Odbył kampanie: 1812 roku w Rosji i 1813 roku w Niemczech. Za waleczność dostał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Po utworzeniu Królestwa Kongresowego w 1815 roku został skierowany do szwadronów instrukcyjnych strzelców konnych gwardii, gdzie był podchorążym[2].

W 1827 awansował z wachmistrza w Pułku Strzelców Konnych Gwardii na porucznika do Korpusu Weteranów. W tym samym korpusie służył jego daleki krewny, podporucznik Walenty Ostaszewski; dlatego zapewne dla odróżnienia zaczął używać drugiego imienia: Ignacy[3].

Po wybuchu powstania listopadowego został 28 grudnia 1830 przeniesiony z Korpusu Weteranów do tworzącego się 5. Pułku Ułanów imienia Zamoyskich[4]. 3 kwietnia 1831 awansował na kapitana[5].

W bitwie pod Ostrołęką 26 maja 1831, w której dowodził szarżą 2. szwadronu swego pułku, został ciężko ranny[6].

Po upadku powstania i powrocie z internowania w Prusach dzierżawił wieś Bobrowniki, a następnie otrzymał posadę w rządowym Korpusie Górnictwa i Hutnictwa, gdzie był kasjerem fabryk rządowych przy zakładach amunicji w Parszowie[2].

Zgodnie z zarządzeniem władz zaborczych, w 1838 roku wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie[7].

Od 17 lutego 1821 był ożeniony z Praksedą Emilią Sułocką (urodzoną 2 grudnia 1802, zmarłą 2 maja 1837)[8]. Miał dzieci: Emilię (ur. 1822), Sylwestra (ur. 1823, zm. 1873, ożenionego 1 v. z Anną Budzyńską, 2 v. z Matyldą Szymańską), Wiktorię (ur. 1826, zm. 1854, za Jakubem Prackim), Wincentego (ur. 1827, zm. 1861, ożenionego z Anną Dłużewską), Józefa (ur. 1832, zm. 1861, ożenionego z Karoliną Sakowską), Walentego (ur. 1834, ożenionego z Karoliną Sadowską) i Jana (ur. 1836). Na krótko przed śmiercią ożenił się powtórnie z Magdaleną z Komorowskich.

Umarł w Parszowie 22 grudnia 1840. Został pochowany w Wąchocku[9].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Akt urodzenia: Gzy (obec. woj. mazow.), miejsc. Żebry-Wiatraki, 24/1792.
  2. ↑ a b Seweryn Uruski, „Rodzina. Herbarz szlachty polskiej”, t. 13, Warszawa 1916, s. 69–70.
  3. ↑ Rocznik Wojskowy Królestwa Polskiego na rok 1828, s. 202.
  4. ↑ Rozkaz dzienny z dnia 28 grudnia 1830, podpisany przez dyktatora Józefa Chłopickiego, Merkury. Dziennik polityczny, handlowy i literacki, nr 14, 31 grudnia 1830, s. 1; zob. też: Karol Lewicki, „O 5-tym pułku ułanów imienia Zamoyskich”, [w:] Przegląd kawaleryjski, nr 10, 1937, s. 412.
  5. ↑ Rozkaz dzienny z dnia 3 kwietnia 1831, podpisany przez naczelnego wodza Jana Skrzyneckiego, Dziennik Powszechny Krajowy, nr 99 z 11 kwietnia 1831, s. 1.
  6. ↑ „Życiorysy uczestników Powstania Listopadowego zebrane na pamiątkę obchodu jubileuszowego pięćdziesięcioletniej rocznicy tego powstania”, opr. Onufry Hieronim Kunaszowski, Lwów 1880, s. 132.
  7. ↑ „Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861”, opr. Elżbieta Sęczys, Warszawa 2000, s. 499.
  8. ↑ Akt małżeństwa: Warszawa, ASC Cyrkuł III, 26/1821, na stronie: https://geneteka.genealodzy.pl
  9. ↑ Nekrolog w „Kurierze Warszawskim” nr 347 z 1840 r.

Bibliografia

  • Robert Bielecki, „Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego”, t. 3, Warszawa 1998, s. 244[1]
  1. ↑ „Słownik” zawiera błędną datę i błędne miejsce urodzenia, także błędne dane na temat rodziny – należą one do innej postaci o tym samym imieniu i nazwisku: Ignacy Ostaszewski, ur. 7 sierpnia 1774 w Ostaszewie Włoskach, zm. 2 czerwca 1837 w Warszawie, syn Wojciecha i Konstancji z Kołakowskich, był według metryki zgonu „pisarzem prywatnym”; być może brał udział w kampanii moskiewskiej 1812.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya