Ignacy Raczkowski
| Data i miejsce urodzenia |
10 listopada 1896 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
11 maja 1943 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1915–1943 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
II zastępca dowódcy |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
Ignacy Raczkowski (ur. 10 listopada 1896 w Miegianach, zm. 11 maja 1943 w Rothesay) – kapitan administracji (artylerii) Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 10 listopada 1896 w majątku Miegiany, w ówczesnym powiecie kowieńskim guberni kowieńskiej, w rodzinie Józefa i Stefanii z Urbanowiczów[1][2]. Osiem klas gimnazjum ukończył w 1915 w Petersburgu[1]. 15 grudnia 1915 został wcielony do armii rosyjskiej[1]. W następnym roku ukończył szkołę oficerską[1]. 14 września 1917 zgłosił się do Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego w Moskwie i pozostawał tam do 5 lipca 1918[1]. W grudniu tego roku wrócił na terytorium ówczesnej Republiki Litewskiej[1].
W końcu grudnia 1918 przyjechał do Warszawy, gdzie 10 stycznia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego[1]. 21 marca 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika, zaliczony do I Rezerwy oraz powołany do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do Rezerwy Oficerów WP[3]. W czerwcu tego roku został przydzielony do XI ćwiczebnego dywizjonu w Zajezierzu k. Dęblina, a następnie wcielony do nowo powstałego 9 pułku artylerii polowej i wyznaczony na stanowisko młodszego oficera 2. baterii[4]. Wyróżnił się 5 września 1920 w walkach z bolszewicką 1 Armią Konną[5]. Rozkazem Dowództwa 3 Armii nr 48 z 27 listopada 1920 został odznaczony Orderem Virtuti Militari[1]. Ówczesny kapitan Tadeusz Olgierd Kozakiewicz we wniosku na odznaczenie wspomnianym orderem napisał:
w dniu 5 września 1920 roku w czasie akcji na Kułakowicze, Stepankowicze, Moniatycze, zdołała się przerwać na tyły własnych wojsk, kawalerja nieprzyjacielska w sile 4. szwadronów, która zaatakowała wieś Stepankowicze, lecz szarża ta została odparta przez 2-gą baterię 9 pap, która kartaczami na odległości 100 m strzelała do szarżującej kawalerii nieprzyjacielskiej, rozpraszając takową i przeprowadzając potem uciekającego w popłochu nieprzyjaciela przez 4 kilometry ogniem artyleryjskim. Nieprzyjaciel zostawił na przedpolu baterii kilkadziesiąt trupów końskich i ludzkich. Odznaczył się w powyższej akcji pporucznik Raczkowski Ignacy, dowódca baterii, który będąc przez cały czas przy baterii, sam kierował ogniem i swoją zdecydowaną postawą dodawał otuchy żołnierzom baterii. Przyczynił się do uratowania ogólnej sytuacji[1].
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 9 pułku artylerii polowej w Białej Podlaskiej[6][7][8][9]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 488. lokatą w korpusie oficerów artylerii[10][11][12]. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 27. lokatą w korpusie oficerów artylerii[13][14][15]. W sierpniu 1931 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie do 1 pułku artylerii przeciwlotniczej w Warszawie[16][17]. W marcu 1934 pełnił funkcję adiutanta pułku[1].
Później, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna[18]. W marcu 1939 służył w 9 dywizjonie artylerii przeciwlotniczej w Brześciu, pełniąc obowiązki II zastępcy dowódcy dywizjonu (kwatermistrza)[19].
Zmarł 11 maja 1943 w Rothesay na szkockiej wyspie Bute i został pochowany na tamtejszym cmentarzu[2][20].
W 1924 w Białej Podlaskiej ożenił się z Jadwigą z Szejnertów, siostrą Haliny, Ireny i Stefana Władysława (ur. 1905), kapitana piechoty Wojska Polskiego[21][22]. Halina Szejnert tego samego dnia co Jadwiga, w tym samym kościele, wzięła ślub z Ryszardem Tomaszem Ługowskim (1897–1940), kapitanem artylerii Wojska Polskiego, zamordowanym w Charkowie[23][24][25].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3249[1][26] – 28 lutego 1921[27]
- Srebrny Krzyż Zasługi[1][18]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Ignacy Raczkowski. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.40-3078 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-20].
- ↑ a b Wykaz poległych 1952 ↓, s. 32.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 37 z 3 kwietnia 1919, poz. 1178.
- ↑ Nowak 1929 ↓, s. 3, 6.
- ↑ Nowak 1929 ↓, s. 32.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 291.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 731.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 654.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 383.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 210.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 825.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 749.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 123.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 170.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 192.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931, s. 236.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 727.
- ↑ a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 300.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 771.
- ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-05-20].
- ↑ Szejnert 2018 ↓, s. 12–13.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 66, 617.
- ↑ Szejnert 2018 ↓, s. 13.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 171, 728.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 313.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-20].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 19 marca 1921, s. 481.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1946. Londyn: Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego, 1952.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
- Józef Nowak: Zarys historji wojennej 9-go pułku artylerii polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Małgorzata Szejnert: Wyspa Węży. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2018. ISBN 978-83-240-5358-2.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.