Interkosmos 4
Makieta siostrzanego satelity Interkosmos 1 | |
| Inne nazwy |
DS-U3-IK No. 2 |
|---|---|
| Indeks COSPAR |
1970-084A |
| Indeks NORAD |
S04580 |
| Zaangażowani | |
| Rakieta nośna | |
| Miejsce startu | |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Perygeum |
263 km |
| Apogeum |
668 km |
| Okres obiegu |
93,6 min |
| Nachylenie |
48,5° |
| Czas trwania | |
| Początek misji |
14 października 1970 11:29:58[1] UTC |
| Koniec misji |
8 stycznia 1971 |
| Powrót do atmosfery |
17 stycznia 1971 |
| Wymiary | |
| Masa całkowita |
320 kg[2] |
Interkosmos 4 – sztuczny satelita wystrzelony w ramach programu Interkosmos, kolejny z serii tzw. sputników słonecznych.
Aparatura
Aparatura naukowa składała się z:
- fotometr lymanowski (konstrukcja NRD)
- fotometr rentgenowski (CSRS)
- fotometr optyczny (CSRS)
Przyrządy te mierzyły intensywność odpowiednich promieniowań Słońca. Oprócz tego na satelicie zostały umieszczone:
- spektroheliograf rentgenowski konstrukcji radzieckiej, którego zadaniem była obserwacja widma rentgenowskiego promieniowania Słońca,
- polarymetr rentgenowski konstrukcji radzieckiej.
- czujnik orientacji (wykonany w NRD),
- nadajnik radiowy (wykonany w NRD)[3].
Misja
Interkosmos 4 o masie około 320 kg wystartował z Ziemi 14 października 1970 roku o godzinie 11:29:58 czasu GMT. Aparatura satelity została skonstruowana w CSRS, NRD i Związku Radzieckim. Zadanie było takie samo jak w przypadku Interkosmosu 1. Satelita był udoskonaloną wersją pierwszego satelity wprowadzonego na orbitę w ramach programu Interkosmos. Głównym zadaniem była kontynuacja badań krótkofalowego promieniowania słonecznego, którego atmosfera nie przepuszcza do powierzchni Ziemi[4]. Prowadzono badania krótkofalowego promieniowania Słońca i jego wpływu na górne warstwy atmosfery Ziemi. Obserwacje prowadzili uczeni z siedmiu europejskich państw socjalistycznych – w tym Polski[5]. Podobne w związku z tym były parametry charakteryzujące orbitę satelity: perygeum 263 km, apogeum 668 km, okres obiegu 93,6 min, nachylenie orbity 48,5 stopnia.
Aparatura satelity działała do 8 stycznia 1971 roku, a on sam istniał do 17 stycznia 1971 roku[3].
Przypisy
- ↑ a b Jonathan McDowell: Launchlog. [w:] Jonathan's Space Home Page [on-line]. [dostęp 2015-11-04]. (ang.).
- ↑ Antonín Vítek: 1970-084A – Interkosmos 4. [w:] Space40 [on-line]. 2004. [dostęp 2015-11-04]. (cz.).
- ↑ a b Andrzej Marks: Polak w Kosmosie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1978, s. 102-103.
- ↑ Paweł Elsztein: Polska w Kosmosie. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1978, s. 61, 171, seria: Biblioteczka Skrzydlatej Polski.
- ↑ Emil Bil, Jerzy Rakowski: Polak melduje z Kosmosu. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza RSW „Prasa-Książka-Ruch”, 1978, s. 177, seria: Miniatury lotnicze.
Linki zewnętrzne
- Intercosmos 4. [w:] NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2015-11-04]. (ang.).
- Mark Wade: DS-U3-IK. [w:] Encyclopedia Astronautica [on-line]. [dostęp 2015-11-04]. (ang.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.