Irena Stawowy
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
pedagog, surdopedagog, organizatorka opieki instytucjonalnej dla dzieci głuchych |
| Odznaczenia | |
 
| |
Irena Barbara Stawowy-Wojnarowska (ur. 26 marca 1926 w Wołożynie, zm. 27 listopada 1993 w Warszawie[1]) – polska pedagog, surdopedagog, organizatorka opieki instytucjonalnej dla dzieci głuchych.
Życiorys
Była córką nauczyciela Baltazara (1894-1973) oraz Amalii z Novotnych (1899-1979), którzy ślub zawarli około 1925[2]. W latach 1939–1945 mieszkała w Myślenicach, a potem przeprowadziła się do Krakowa, gdzie w 1948 zdała maturę w Liceum Pedagogicznym. Pracowała początkowo w Szkole Podstawowej Specjalnej dla Dzieci Głuchych im. Jana Siestrzyńskiego i w tym okresie wstąpiła do Związku Nauczycielstwa Polskiego. Od 1950 do 1952 studiowała w warszawskim Instytucie Pedagogiki Specjalnej. Po zakończeniu nauki pracowała w zakładach dla dzieci głuchych w Krakowie i Gołotczyźnie. Zorganizowała też (1957) w Michalinie pierwsze w Polsce przedszkole dla dzieci głuchych z internatem i placówką tą kierowała do 1960. Od 1960 była starszym wizytatorem w warszawskim kuratorium oświaty, a w latach 1961-1971 ponownie kierowała placówką w Michalinie[1].
W 1962 otrzymała na Uniwersytecie Warszawskim tytuł magistra (praca: Organizacja zajęć w przedszkolu jako obraz zaspokajania potrzeb dziecka głuchego w wieku przedszkolnym). Konstruowała w tym czasie pierwsze polskie aparaty stacyjne i aparaty słuchowe dla dzieci przedszkolnych. Doktoryzowała się 1 lipca 1967 pod kierunkiem Janiny Doroszewskiej (praca: Problem wyrazistości wyuczonej mowy człowieka głuchego). Od 1975 pozostawała w komitecie redakcyjnym czasopisma Szkoła specjalna. Habilitowała się 14 czerwca 1978 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej (rozprawa: Modernizacja metod nauczania mowy dzieci głuchych w nauczaniu początkowym). W 1989 wydała książkę Podstawy kształcenia specjalnego stanowiącą kompendium wiedzy w tym zakresie. W 1990 wydała (jako redaktor) materiały metodyczne dla nauczycieli opisujące sposoby realizacji programów pedagogicznych w szkołach specjalnych[1].
Zasługi i odznaczenia
Wypromowała 170 nauczycieli i była promotorką sześciu prac doktorskich. Odznaczono ją Złotym Krzyżem Zasługi (1975) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978)[1].
Rodzina
Miała siostrę Janinę (Pasteruk), nauczycielkę. Wyszła za mąż w 1967 za Zygmunta Wojnarowskiego (zm. 1981), który był nauczycielem specjalnym (nauczał dzieci głuche). Małżeństwo nie miało dzieci[1].
Przypisy
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.