Iwanowiec

Iwanowiec
Ilustracja
W Sewastopolu w 2012
Klasa

kuter rakietowy

Typ

Mołnija-1

Projekt

12411

Oznaczenie NATO

Tarantul III

Historia
Stocznia

Stocznia Średnio-Newska, Leningrad ZSRR

Położenie stępki

4 stycznia 1988

Wodowanie

28 lipca 1989

 Marynarka Wojenna ZSRR
Nazwa

R-334

Wejście do służby

30 grudnia 1989

 Marynarka Wojenna Rosji
Nazwa

R-334
Iwanowiec (1998)

Wejście do służby

grudzień 1991

Los okrętu

prawdopodobnie zatopiony 1 lutego 2024

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

standardowa: 436 t
pełna: 493 t

Długość

56,10 m

Szerokość

10,20 m

Zanurzenie

2,50 m

Napęd
CODAG: 2 turbiny gazowe o mocy 24 000 KM, 2 marszowe silniki wysokoprężne o mocy 8000 KM, 2 śruby
Prędkość

41 węzłów

Zasięg

2400 Mm przy 12 w

Uzbrojenie
4 wyrzutnie pocisków woda-woda Moskit (4 pociski),
1 armata uniw. 76,2 mm AK-176,
2 działka plot. 30 mm AK-630M,
1×IV wyrzutnia rakiet plot. Strieła-3 lub Igła (16 rakiet)
Załoga

40

Multimedia w Wikimedia Commons

R-334 Iwanowiec (Р-334 Ивановец) – radziecki, następnie rosyjski kuter rakietowy projektu 12411 (w kodzie NATO: Tarantul III). Nosił stały numer burtowy 954. Wszedł do służby w Marynarce Wojennej ZSRR w 1989 roku pod oznaczeniem R-334, przejęty następnie przez Marynarkę Wojenną Rosji, w 1998 roku otrzymał nazwę „Iwanowiec”. Służył we Flocie Czarnomorskiej. Prawdopodobnie został zatopiony w 2024 roku podczas inwazji na Ukrainę.

Historia

 Osobny artykuł: okręty projektu 1241.

Na początku lat 70. w biurze konstrukcyjnym Ałmaz w ZSRR rozpoczęto prace nad kutrami rakietowymi nowego pokolenia projektu 1241, pod kryptonimem Mołnija[1]. Pierwszą serią były kutry projektu 1241.1, uzbrojone w starsze pociski P-15 Termit, natomiast docelowym wariantem dla marynarki ZSRR, do którego należał kuter R-334, stały się okręty projektu 12411 uzbrojone w nowo opracowane pociski 3M80 Moskit, budowane od lat 80. w liczbie 33 okrętów[a]. W ZSRR były one klasyfikowane jako kutry rakietowe (rakietnyj katier)[2].

Kuter R-334 został zbudowany w Stoczni Średnio-Newskiej (ros. Sriednie-Niewskij Sudostroitielnyj Zawod) w Leningradzie, pod numerem budowy 211[3]. Stępkę pod budowę położono 4 stycznia 1988 roku, a wodowano go 28 lipca 1989 roku[2].

Opis

Wyporność standardowa okrętu wynosi 436 ton, a pełna 493 tony[4]. Długość wynosi 56,10 m, szerokość: 10,20 m, a zanurzenie maksymalne: 2,50 m[4].

Okręty mają napęd w systemie CODAG, z dwoma turbinami gazowymi M-70 mocy szczytowej o mocy łącznej 24 000 KM i dwoma marszowymi silnikami wysokoprężnymi M-510 o mocy łącznej 8000 KM, napędzającymi dwie śruby[4]. Prędkość maksymalna wynosi 41 węzłów, a ekonomiczna 14 w[4]. Zasięg przy prędkości 12 w wynosi 2400 mil morskich, przy 14 w: 1600 Mm, a przy 36 w: 400 Mm[4].

Zasadnicze uzbrojenie stanowią dwie podwójne wyrzutnie pocisków manewrujących woda-woda 3M80 Moskit, z czterema pociskami[4]. Uzupełnia je artyleria w postaci armaty uniwersalnej kalibru 76,2 mm AK-176[4]. Do samoobrony służą dwa sześciolufowe działka przeciwlotnicze kalibru 30 mm AK-630M, tworzące zestaw obrony bezpośredniej, oraz poczwórna wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych bardzo krótkiego zasięgu samonaprowadzających się na podczerwień Strieła-3 lub Igła, z zapasem 16 rakiet[4].

Okręty mają stację radiolokacyjną wykrywania celów i naprowadzania pocisków Monolit[4]. Do kierowania ogniem artylerii służy stacja radiolokacyjna MR-123/176 Wympieł[4]. Ponadto wyposażone są w system walki radioelektronicznej Wympieł-R2 i dwie wyrzutnie celów pozornych PK-16[4]

Służba

Okręt wszedł do służby w Marynarce Wojennej ZSRR 30 grudnia 1989 roku z oznaczeniem alfanumerycznym: R-334 (Р-334)[3]. Został przydzielony do Floty Czarnomorskiej ZSRR[3]. Wchodził w skład 295. Sulińskiego Dywizjonu Kutrów Rakietowych Orderu Czerwonego Sztandaru[5].

Po rozpadzie ZSRR w grudniu 1991 roku i podziale Floty Czarnomorskiej w drugiej połowie lat 90. R-334 został przejęty przez Rosję. W listopadzie 1998 roku patronat („szefostwo”) nad okrętem objęły władze obwodu iwanowskiego, a w 2000 roku otrzymał imię: „Iwanowiec”[6]. Według innych źródeł, już w 1998 roku otrzymał imię: „Iwanowiec”[3]. W Rosji nosił stały numer burtowy 954[7].

Podczas inwazji Rosji na Ukrainę, został w nocy z 31 stycznia na 1 lutego 2024 roku zaatakowany uderzeniowymi łodziami bezzałogowymi (dronami morskimi) w rejonie jeziora Donuzław na anektowanym Krymie, przez ukraińskie siły specjalne[8]. Główny zarząd wywiadu ministerstwa obrony Ukrainy oświadczył, że „Iwanowiec” otrzymał kilka uderzeń w kadłub i zatonął na płyciźnie, na potwierdzenie czego opublikowano nagrania z kamer dronów[8]. Do ataku użyto 10 łodzi Magura V5, z czego trafiło sześć[9]. Utrata okrętu nie została oficjalnie potwierdzona.

Uwagi

  1. ↑ Tak według Apalkow 2010 ↓, s. 217, 227-228. Niektóre publikacje określają odwrotnie starsze kutry z pociskami Termit jako projekt 12411, a nowsze jako 1241.1 (Car′kow 2015 ↓, s. 22). Spotykane jest też w literaturze oznaczenie okrętów z pociskami Moskit jako projektu 1241.1M (Kostriczenko 1999 ↓, s. 24).

Przypisy

  1. ↑ Apalkow 2010 ↓, s. 214.
  2. ↑ a b Apalkow 2010 ↓, s. 227-228.
  3. ↑ a b c d Apalkow 2010 ↓, s. 233.
  4. ↑ a b c d e f g h i j k Apalkow 2010 ↓, s. 227.
  5. ↑ Kostriczenko 1999 ↓, s. 24.
  6. ↑ W. Kostriczenko. Dien′ Wojenno-Morskogo Fłota 26 ijula 2015 goda wo Władiwostokie i Sewastopole. „Morskaja Kollekcyja”, s. 30, 2016. nr 2/2016(197): Flotskije kroniki. Wypusk wtoroj. (ros.). 
  7. ↑ Car′kow 2015 ↓, s. 22.
  8. ↑ a b Piotr Andrusieczko: Ukraińskie siły specjalne zatopiły kolejny rosyjski okręt wojenny. wyborcza.pl, 1 lutego 2024.
  9. ↑ Andrij Charuk. Bezzałogowce morskie i ich zwalczanie na przykładzie Morza Czarnego. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 6/2024, s. 58, czerwiec 2024. Warszawa: Magnum X. ISSN 1230-1655. 

Bibliografia

  • Jurij Apalkow: Udarnyje korabli. Moskwa: Morkniga, 2010. ISBN 978-5-903080-40-3. (ros.).
  • A. Car′kow: Rossijskij Wojenno-Morskoj Fłot 2016 g.. 2015, seria: Morskaja Kollekcyja. nr 12(193)/2015. (ros.).
  • Witalij Kostriczenko. Tragedia Floty Czarnomorskiej. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2/1999. IV (15), s. 21-32, marzec-kwiecień 1999. Magnum-X. ISSN 1426-529X. 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya