Jacek Ochman

Jacek Tadeusz Ochman

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	15 lutego 1925 Pokostiwka
Data i miejsce śmierci	9 grudnia 2004 Wrocław
Doktorat	1974 Wyższa Szkoła Ekonomiczna we Wrocławiu
Habilitacja	1986 Akademia Ekonomiczna we Wrocławiu
Profesura	1987 - prof. nadzw. 1993 - prof. zw.
Odznaczenia

Jacek Tadeusz Ochman (ur. 15 lutego 1925 w Pokostiwce, zm. 9 grudnia 2004 we Wrocławiu)^[1] – polski ekonomista, profesor zwyczajny Akademii Ekonomicznej im. Oskara Langego we Wrocławiu.

Urodził się w chłopskiej rodzinie Marcina^[2] i Agaty z domu Starzyk. W 1937 r. ukończył szkołę powszechną, następnie uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Kopernika we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1938–1940 uczęszczał do Średniej Szkoły Radzieckiej w Łokaczach. W 1941 r. kontynuował naukę w Ukraińskim Gimnazjum we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1942 r. został wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec, gdzie do końca wojny pracował w fabryce Allgemeine Eletronizitäts Gesellschaft (AEG) w Berlinie, która produkowała artykuły gospodarstwa domowego^[1].

Po zakończeniu wojny przyjechał do Polski i zamieszkał w Krośnie. W 1946 r. ukończył Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Krośnie^[3] i zdał egzamin dojrzałości. W tym samym roku przeniósł się do Wrocławia, gdzie podjął pracę w Spółdzielni „Społem” w pionie finansowo-księgowym. Równocześnie studiował w Wyższej Szkole Handlowej we Wrocławiu na Wydziale Ekonomiki Przedsiębiorstwa na kierunku ogólnohandlowym. Studia I stopnia ukończył w 1951 r. broniąc pracy dyplomowej pt. Pojęcie kapitału i majątku w bilansie (promotor: prof. Jan Treter). W tym czasie ukończył także roczne Studium Pedagogiczne. W 1961 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów II stopnia i otrzymał tytuł magistra ekonomii na podstawie pracy magisterskiej pt. Rachunek kosztów własnych zakładów produkcyjnych Spółdzielni Społem (promotor: doc. dr Bolesław Siwoń). W tym samym roku uzyskał tytuł zawodowy dyplomowanego biegłego księgowego. W 1974 r. na Wydziale Gospodarki Narodowej w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych na podstawie rozprawy pt. Model integracji informacji ekonomicznej przedsiębiorstwa w warunkach automatycznego przetwarzania danych (promotor: doc. dr hab. Henryk Sobis). Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w zakresie informatyki w rachunkowości uzyskał w 1986 r. na Wydziale Zarządzania i Informatyki w Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu na podstawie rozprawy zatytułowanej Integracja w systemach informatycznych rachunkowości. W 1987 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1993 r. profesora zwyczajnego nauk ekonomicznych^[1].

W latach 1953–1965 był głównym księgowym i pełnomocnikiem zarządu Wrocławskiej Spółdzielni Spożywców. Od 1965 r. pracował w Centralnym Biurze Rozliczeń Przemysłu Węglowego w Katowicach na stanowisku kierownika Oddziału we Wrocławiu. W 1965 r. rozpoczął także pracę dydaktyczną w Centralnym Ośrodku Szkolenia Związku Spółdzielni Spożywców. Prowadził jednocześnie zajęcia dydaktyczne w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu na studiach zaocznych i wieczorowych. W 1969 r. rozpoczął pracę jako nauczyciel akademicki w Zakładzie Mechanizacji Rachunkowości Instytutu Metod Rachunku Ekonomicznego na Wydziale Gospodarki Narodowej Wyższej Szkoły Ekonomicznej we Wrocławiu (od 1974 r. Akademia Ekonomiczna im. Oskara Langego, a od 2008 r. Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu). Na Uczelni pracował kolejno na stanowiskach starszego asystenta (1969–1974), adiunkta (1974–1987), docenta (1987–1991), profesora nadzwyczajnego (1991–1993) i profesora zwyczajnego (1993–1995)^[1].

W latach 60. zorganizował Zakład Organizacji i Mechanizacji Rachunkowości w ramach struktury uczelni. W latach 1982–1995 kierował Zakładem Rozwoju i Analizy Systemów Informatycznych, w latach 1987–1995 kierował Katedrą Organizacji i Zastosowań Informatyki. Był także dyrektorem Ośrodka Badań Naukowych w Wyższej Szkole Zarządzania „Edukacja” we Wrocławiu^[4].

W 1995 r. przeszedł na emeryturę, pracując jednocześnie w macierzystej Uczelni na niepełnym etacie profesora zwyczajnego.

Autor i współautor wielu monografii i podręczników, a także artykułów naukowych. Wypromował 8 doktorów, recenzował prace doktorskie, również w języku niemieckim^[4].

Od 1957 r. pracował na rzecz Stowarzyszenia Księgowych w Polsce, do 1995 r. był wiceprezesem ds. edukacji w Oddziale we Wrocławiu. W latach 1986–1999 przewodniczył sekcji komputeryzacji rachunkowości Rady Naukowej tego Stowarzyszenia. Był również członkiem Komisji Programowej miesięcznika „Rachunkowość”. W 1978 r, został wpisany na listę rzeczoznawców rachunkowości, a od 1989 r. był ekspertem działającym na rzecz Banku Światowego. W 1995 r. otrzymał tytuł Członka Honorowego Stowarzyszenia Księgowych w Polsce. Działał także w PTE (od 1974 r.) i PTI (od 1982 r.)^[4].

Był mężem Ewy, księgowej. Mieli dwoje dzieci: Jolantę i Jana^[1].

Zmarł 9 grudnia 2004 r. we Wrocławiu.

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1998)^[2]
• Złoty Krzyż Zasługi
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
• Złota Odznaka „Zasłużony dla Dolnego Śląska”
• Złota Odznaka „Zasłużony w Rozwoju Stowarzyszenia Księgowych”

Źródło:^[1][4].