Jan Brodzki

Jan Brodzki

Rtm. Jan Brodzki na koniu Wiking, rok 1937
rotmistrz
Data urodzenia	2 lutego 1902
Data i miejsce śmierci	2 stycznia 1980 Poznań
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	15 Pułk Ułanów Poznańskich
Stanowiska	dowódca szwadronu
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Jan Brodzki (ur. 2 lutego 1902, zm. 2 stycznia 1980 w Poznaniu) – rotmistrz Wojska Polskiego, odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari^[1].

Jan Brodzki urodził się 2 lutego 1902 roku w rodzinie Andrzeja Leopolda Brodzkiego. Przed 1926 roku został przydzielony do służby w 15 pułku Ułanów Poznańskich. 27 czerwca 1935 roku awansował na rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 41. lokatą w korpusie oficerów kawalerii^[2].

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził szwadronem ciężkich karabinów maszynowych w 15 pułku Ułanów Poznańskich^[3]. 8 września, chory na anginę, odszedł do szpitala w Kutnie^[4]. 12 września na wieść o śmierci dowódcy pułku ppłk. Tadeusza Mikke, wbrew opinii lekarzy, na własne życzenie opuścił szpital i wyruszył w kierunku miejsca stacjonowania pułku. Po przybyciu na miejsce, 14 września, został oficerem sztabowym nowo utworzonej, z resztek pozostałych po walkach ułanów, Grupy Operacyjnej Kawalerii generała Abrahama. W obronie Warszawy walczył jako oficer sztabu Zbiorczej Brygady Kawalerii. 20 września został ranny na Bielanach^[5]. Po kapitulacji stolicy trafił do niemieckiej niewoli. Trafił do Oflagu XI B Braunschweig, numer jeniecki - 601^[6]. W niewoli przebywał do 1945 roku.

Po wojnie z uwagi na zdrowie został zdemobilizowany i jako inwalida wojenny mieszkał w Poznaniu. Tam też poślubił córkę swojego poległego dowódcy. Zmarł 2 stycznia 1980 roku. Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu^[7].

Rotmistrz Brodzki był wielokrotnym mistrzem jeździeckim:

• 1926 - tytuł Mistrza Armii 3 Dywizji Kawalerii na koniu „Jegomość”.
• 1928 - zdobył I miejsce zespołowe w zawodach o Mistrzostwo Korpusu na koniu „Łatany”.
• 1929 - zdobył tytuł Mistrza Armii na koniu „Nelson”,
• 1930 - zdobył w Warszawie tytuł Mistrza Armii na koniu „Mój”,
• 1933 - zdobył III indywidualną nagrodę na koniu „Wiking”,
• 1937 - zdobył tytuł I-go Wicemistrza Armii A.P. w Białymstoku, znowu na „Wikingu”.

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
• Roman Abraham: Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1990. ISBN 83-11-07712-6.
• Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. Wyd. 5. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-07109-8.
• Zaręba P. (opracowanie zbiorowe pod redakcją), Dzieje 15 Pułku Ułanów Poznańskich (1 Pułk Ułanów Wielkopolskich ), Londyn 1962.
• Genealogia rodziny Góreckich ze zb. prywatnych.