Jan Ernst
| Data i miejsce urodzenia |
12 stycznia 1909 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
26 października 1993 |
| profesor nauk geograficznych | |
| Specjalność: geografia ekonomiczna | |
| Alma Mater | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Lwowski |
| Miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Zespoły | |
| Chór Eryana | |

Jan Ernst (ur. 12 stycznia 1909 we Lwowie, zm. 26 października 1993 w Warszawie) – polski geograf i artysta muzyk, wykładowca geografii ekonomicznej UMCS w Lublinie.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Marcina, profesora astronomii, długoletniego kierownika Zakładu Astronomii Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, i Heleny z Siemiątkowskich. Wraz z rodziną mieszkał przy ul. Nabielaka 39[1]. Po ukończeniu X Państwowego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza we Lwowie i wyższego kursu klasy fortepianu Marii Sołtysowej we lwowskim Konserwatorium Muzycznym, studiował w latach 1927–1932 geografię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, początkowo pod kierunkiem wielkiego polskiego geografa Eugeniusza Romera (bywalca domu Ernstów[1]), a później jego ucznia, prof. Augusta Zierhoffera. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Leopolia. W swych pracach na temat geografii rolnictwa – magisterskiej i doktorskiej, jako pierwszy wprowadził metody taksonomiczne. Po raz pierwszy w geografii posłużył się metodą podobieństw słynnego antropologa, prof. Jana Czekanowskiego.
W latach 30. był asystentem w Instytucie Geografii UJK, przebywał też na stypendiach naukowych w Genewie i Rzymie. Tam też poznał swoją przyszłą żonę, Zofię Kostanecką (1918-1994), znaną później tłumaczkę literatury włoskiej[2]. Był ojcem dwóch synów: Krzysztofa (1940-2003) i Tomasza (ur. 1943).
W walce obronnej Polski w 1939 brał udział jako oficer 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa. Ranny po Płockiem, leczony był w szpitalu w Łodzi, później mieszkał w Warszawie, zatrudniwszy się jako pianista w kawiarniach.
Po wojnie przebywał w Łodzi, grając w nocnych lokalach i wskrzeszając Chór Eryana. W 1946 podjął pracę w instytucjach państwowych w Warszawie: Instytucie Urbanistyki i Architektury oraz Instytucie Spraw Międzynarodowych. Od 1950 do 1957 wraz z Chórem prowadził działalność artystyczną w Domu Wojska Polskiego.
W latach 1957–1959 pracował w Sekcji Skandynawskiej Instytutu Spraw Międzynarodowych, kierował też w latach 1957–1965 Redakcją geografii w PIW. W 1959 rozpoczął pracę naukową w Katedrze Geografii Ekonomicznej UMCS w Lublinie. Był profesorem UMCS, dziekanem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UMCS (1962–1966), kierownikiem Katedry Geografii Ekonomicznej (1964–1979)[3].
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 198-5-20,21)[4].
Praca artystyczna
Niezapomniana atmosfera naukowego i artystycznego przedwojennego Lwowa, a także bogate życie towarzyskie i przynależność do akademickiej korporacji Leopolia wpłynęły na ukształtowanie bujnej i wszechstronnej osobowości. 5 lutego 1931, współpracując jako kompozytor piosenek z akademickimi teatrzykami kabaretowymi Nasze Oczko i Wesoły Ul oraz twórcami Wesołej Lwowskiej Fali, przyjmując pseudonim artystyczny Eryan (od "ERnst-JAN"[1]), utworzył własny zespół wokalny – czwórkę rewelersów, nazwaną Chórem Eryana. Chór ten przez 36 lat zyskał olbrzymią sympatię melomanów, wykonując piosenki Eryana do słów m.in. Izabeli Niemczewskiej-Izana, Zofii Nawrockiej, Wiktora Budzyńskiego, Andrzeja Rybickiego, Bronisława Straty czy Jana Brzechwy. W repertuarze chóru były też adaptacje muzyki poważnej: Chopina, Dwořaka, Paderewskiego i Brahmsa. Podczas okupacji występował z artystami w kawiarni aktorów „Sztuka” w [5]
Odznaczenia
- Odznaka Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (1988)[6]
- Medal Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (1988)[6]
Przypisy
- ↑ a b c Janicki 1993 ↓, s. 57.
- ↑ Jarosław Mikołajewski: Jan Brzechwa. Wnet i tak zginiemy w zupie. wyborcza.pl, 2016-07-02. [dostęp 2018-09-08]. (pol.).
- ↑ Katedra Geografii Społeczno-Ekonomicznej [online], www.umcs.pl [dostęp 2025-03-28].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MARCIN ERNST, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-02].
- ↑ Janicki 1993 ↓, s. 58.
- ↑ a b Laureaci Nagród ZAiKS-u [online], zaiks.org.pl [dostęp 2025-03-28].
Bibliografia
- Jan Ernst: Dwie linie życia, Wydawnictwo Lubelskie (1988).
- Jan Ernst. Trzy linie życia. W: Jerzy Janicki: Cały Lwów na mój głów... Alfabet lwowski. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1993, s. 57-59. ISBN 83-7066-474-1.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.