Jan Jawicz
 major administracji
| |
| Data i miejsce urodzenia |
23 kwietnia 1897 |
|---|---|
| Data śmierci |
1986 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1915–1947 |
| Siły zbrojne |
|
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa, |
| Odznaczenia | |
     
| |
Jan Jawicz (ur. 23 kwietnia 1897 w Kaplonosach, zm. 1986) – major administracji Wojska Polskiego.
Życiorys
Pochodził z miejscowości Kaplonosy w powiecie włodawskim. W latach I wojny światowej początkowo służył w armii rosyjskiej, następnie, od końca 1915 roku w Brygadzie Strzelców Polskich, Dywizji Strzelców Polskich, a od lata 1917 roku w I Korpusie Polskim w Rosji, a następnie od 1918 roku w III Korpusie Polskim w Rosji.
W latach 1919–1927 służył pod rozkazami generała broni Lucjana Żeligowskiego. Początkowo w jego Grupie Operacyjnej, pełniąc funkcję komendanta stacji rozdzielczej w Mińsku. Od 1920 roku był adiutantem Naczelnego Dowódcy Wojsk Litwy Środkowej. Jego oddziałem macierzystym był wówczas Wileński pułk strzelców[1]. Następnie był kierownikiem kancelarii Inspektora Armii nr 2 w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 85 pp. W kwietniu 1925 roku został przeniesiony do 21 pułku piechoty w Warszawie[2]. W grudniu tego roku został przydzielony do Adiutantury ówczesnego Ministra Spraw Wojskowych generała Żeligowskiego na stanowisko oficera ordynansowego[3]. 3 maja 1926 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 279. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4].
Po zamachu majowym oficer ordynansowy Żeligowskiego jako Inspektora Armii. Po przejściu generała na emeryturę służył pod rozkazami inspektora armii, generała broni Kazimierza Sosnkowskiego, w latach 1927–1938 jako jego oficer ordynansowy, a od 1938 roku jako oficer dyspozycyjny. W 1937 roku został przeniesiony do grupy administracyjnej korpusu oficerów administracji, zachowując umundurowanie korpusu oficerów piechoty. Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 46. lokatą w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna[5].
Po wybuchu II wojny światowej uczestnik obrony Lwowa, negocjował z Sowietami warunki poddania miasta. Internowany przez Armię Czerwoną, zbiegł z niewoli i przedostał się na Węgry, a następnie do Francji. Oficer dyspozycyjny Sosnkowskiego jako Komendanta Głównego Związku Walki Zbrojnej (listopad 1939–czerwiec 1940). Po klęsce Francji i przeniesieniu władz polskich do Londynu w dalszym ciągu współpracował z Sosnkowskim, także po dymisji generała z funkcji państwowych latem 1941 r. Od 8 lipca 1943 do 30 września 1944 r. oficer sztabowy do zleceń Naczelnego Wodza. Po dymisji Sosnkowskiego w dalszym ciągu jego oficer do zleceń. Od lipca 1945 r. służył w Gabinecie Naczelnego Wodza generała dywizji Tadeusza Bór-Komorowskiego, zaś od listopada 1945 do 1946 r. w Oddziale Ogólnym Sztabu Naczelnego Wodza. Po wojnie początkowo przebywał na emigracji, później powrócił do kraju, gdzie zmarł w 1986 r.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (20 lipca 1932)[6]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych[7]
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[8][7]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (3 marca 1926)[9]
- Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936)
Przypisy
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 219, 670.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 18 kwietnia 1925 roku, s. 213.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 135 z 22 grudnia 1925 roku, s. 732.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 129.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 288, 417.
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 167, poz. 198 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 61.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 71.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Marek Ney-Krwawicz, Biuro generała Sosnkowskiego. Komenda Główna Związku Walki Zbrojnej we Francji listopad 1939 - czerwiec 1940, Warszawa 1996.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.