Jan Lauber

Jan Lauber

Data i miejsce urodzenia	25 lipca 1876 Hottingen, Szwajcaria
Data i miejsce śmierci	3 marca 1952 Salzburg, Austria
profesor nauk medycznych
Specjalność: okulistyka
Alma Mater	Uniwersytet Wiedeński
Doktorat	1901
Habilitacja	1909
Profesura	1931
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Wiedeński Uniwersytet Jagielloński Uniwersytet Warszawski

Jan Zygmunt Artur Lauber (niem. Hans Lauber) (ur. 25 lipca 1876 w Hottingen, zm. 3 marca 1952 w Salzburgu) – polski okulista.

Syn Emila Laubera i Olgi z baronów von Fölckersahm. W 1895 ukończył VI gimnazjum w Warszawie, a następnie wyjechał do Magdeburga, gdzie studiował w Akademii Medycznej. Naukę kontynuował na uniwersytecie w Wiedniu, w 1901 uzyskał stopień doktora. Następnie studiował bakteriologię na Uniwersytecie we Fryburgu, a po jej ukończeniu w 1908 powrócił do Wiednia, gdzie rok później uzyskał habilitację z okulistyki i został docentem. Od 1908 kierował kliniką okulistyczną prof. Schnabela, a od 1910 kliniką prof. Dimmera. Podczas I wojny światowej pracował w szpitalach wojskowych, a po jej zakończeniu był ordynatorem i prymariuszem na oddziałach okulistycznych w szpitalach w Wiedniu. W 1931 uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim tytuł profesora zwyczajnego, a następnie zamieszkał w Warszawie, gdzie był współtwórcą nowoczesnej Kliniki Okulistycznej przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W roku akademickim 1939/1940 miał zostać dziekanem, ale po upadku kampanii wrześniowej okupant zamknął uczelnię. Wyjechał do Krakowa, gdzie pracował w klinice okulistycznej oraz został szefem kadr okulistycznych na całe Generalne Gubernatorstwo. Na początku 1945 udał się do Wiednia, gdzie został profesorem wizytującym na tamtejszym uniwersytecie. W 1946 polski rząd na podstawie fałszywych oskarżeń wystąpił o ekstradycję Jana Laubera, którego posądzano o prowadzenie eksperymentów, złego traktowania pacjentów oraz odmawiania pomocy lekarskiej. Rząd austriacki odmówił realizacji tych żądań, a cztery lata później po przeprowadzeniu badań przez komisję lekarską oddalił je. W 1950 Jan Lauber zwolniony od oskarżeń został konsultantem okulistycznym armii amerykańskiej stacjonującej w pobliżu Linzu. Zmarł dwa lata później w Salzburgu.

Prowadził badania nad anatomią i ewolucją oka, a szczególnie wpływowi ciśnienia krwi na ciśnienie wewnątrzgałkowe. Zajmował się leczeniem hipotensyjnego zaniku nerwu wzrokowego, problemami z ograniczonym polem widzenia oraz badaniem oka z użyciem światła jako środka diagnostycznego. Stworzył nowatorską wówczas metodę wypełniania oczodołu tkanką tłuszczową po wyłuszczeniu gałki ocznej.

• Od 1935 był członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Umiejętności, w 1945 został usunięty.
• Od 1937 był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, w 1945 został usunięty^[1].

• "Czy wiesz kto to jest?", praca zbiorowa pod redakcją Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, tom I s. 414;
• Hans Lauber, Deutsche Biographie. deutsche-biographie.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-29)].