Janusz Moos

Janusz Moos

Imię i nazwisko	Jan Grzegorz Moos
Data i miejsce urodzenia	10 lipca 1939 Rohatyn
Alma Mater	Politechnika Łódzka
Stanowisko	dyrektor (1996-2023)
Pracodawca	Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego
Odznaczenia

Janusz Moos, właśc. Jan Grzegorz Moos^[1][2] (ur. 10 lipca 1939 w Rohatynie^[1][2]) – polski pedagog, animator ruchu postępu pedagogicznego w zakresie kształcenia zawodowego i ogólnokształcącego^[3].

Ukończył studia inżynierskie i magisterskie na Wydziale Elektrycznym Politechniki Łódzkiej. W 1966 podjął pracę jak nauczyciel teoretycznych przedmiotów zawodowych w Technikum Energetycznym nr 1 w Łodzi. W 1972 został kierownikiem Policealnego Studium Technicznego i Wydziału dla Pracujących. W 1973 został wizytatorem metodykiem ds. kształcenia zawodowego łódzkiego kuratorium oświaty. W 1976 został kierownikiem Zespołu Wizytatorów Przedmiotów Zawodowych, zaś w 1981 kierownikiem Zakładu Przedmiotów Zawodowych. W 1989 został został powołany na stanowisko wicedyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego, działającego od 1992 jako Wojewódzki Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Łodzi^[1]. W 1996^[4][1] został dyrektorem powołanego w tym samym roku Wojewódzkiego Centrum Kształcenia Praktycznego w Łodzi, działającego od 1999 jako Wojewódzki Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego, zaś o 2001 jako Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego^[1]. Na stanowisku dyrektora pozostał do 31 sierpnia 2023^[2].

Jako pedagog i animator ruchu postępu pedagogicznego w zakresie kształcenia zawodowego i ogólnokształcącego w latach 1993–1997 koordynował Program UPET-IMPROVE – „Modelowanie systemu kształcenia w szerokoprofilowych zawodach tekstylnych, budowlanych i chemicznych”. W 2002 kierował pracami nad modelem kształcenia w liceum profilowanym i programami kształcenia w czternastu profilach. Ponadto Na zlecenie Komisji Europejskiej zarządzał międzynarodowym programem Leonardo da Vinci, w ramach którego przygotowywał m.in. multimedialne programy edukacyjne dla szkolnictwa zawodowego i ogólnokształcącego^[3][1]. Jest inicjatorem organizacji standaryzowanych egzaminów zawodowych, kształcenia szkolnych doradców zawodowych, organizacji klubów techniki i Międzyszkolnego Klubu Pracy oraz inicjatorem i organizatorem prac nad programami kształcenia modułowego^[3][1]. Jest autorem modelu centrum kształcenia zawodowego – praktycznego i Akademii Młodych Twórców^[3].

Był członkiem Prezydium Krajowej Rady Postępu Pedagogicznego. Jest twórcą Nauczycielskiego Zespołu Postępu Pedagogicznego. Był redaktorem naczelnym miesięcznika „Szkoła Zawodowa” (do 1997) oraz kieruje periodykiem „Dobre Praktyki. Innowacje w Edukacji”^[3]. Jest autorem ponad siedmiuset publikacji, skryptów, poradników, artykułów i materiałów dydaktycznych z zakresu edukacji zawodowej i polityki reform oświatowych^[3].

Jest synem Ludwiki i Zygmunta Moosów^[1].

W 1989 był bezpartyjnym kandydatem w wyborach do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okręgu nr 63^[5].

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2004)^[6],
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,
• Medal Komisji Edukacji Narodowej,
• Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Wynalazczości”,
• Medal im. prof. Janusza Groszkowskiego,
• Odznaka „Za Zasługi dla Miasta Łodzi”,
• tytuł „Promotor Rozwoju Edukacji Normalizacyjnej”,
• tytuł „Profesjonalny Menedżer Województwa Łódzkiego” (2005),
• Medal „Universitatis Lodziensis Amico”^[3]
• Medal Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN „Za zasługi dla rozwoju polskiej pedagogiki”^[7],
• Nagroda Ministra Edukacji Narodowej (7-krotnie w latach 1978–2001)^[3],
• Nagroda Miasta Łodzi (2-krotnie w latach: 1989, 2007^[8]),
• Honorowa Odznaka Miasta Łodzi (1981)^[9].
• Wpis do Księgi Honorowej Województwa Łódzkiego w Muzeum Historii Miasta Łodzi (1989)^[10],
• Medal im. prof. E. Jezierskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich (2019)^[11],

• Liceum techniczne, red., Radom 1996;
• Kształcenie w zawodzie szerokoprofilowym, red., Warszawa 1998;
• Nauczycielski zespół postępu pedagogicznego w szkolnictwie zawodowym województwa łódzkiego, cz. 1–2, współred. z R. Patora, Łódź 1999;
• Budowa programów kształcenia modułowego i organizacja pracy w modułach, red., Łódź 2001;
• Modelowanie kształcenia modułowego, cz. 1–4, red., Łódź 2001;
• Z prac nad projektowaniem kształcenia w liceum profilowanym, red., Łódź 2002;
• Organizacja procesu kształcenia ogólnozawodowego w liceum profilowanym, cz. 1–2, (red.), Łódź 2002;
• Nowy model kształcenia zawodowego. Poprzez licea profilowane, współaut. A. Koludo, Poznań 2002;
• Internet w edukacji, współred. A. Koludo, Łódź 2003;
• Edukacja społeczeństwa informacyjnego, red., Łódź 2004;
• Innowacje pedagogiczne w praktyce edukacyjnej, Łódź 2006;
• Przemiany w edukacji zawodowej w kontekście relacji szkoła–rynek pracy, Łódź 2017.