Jeanne Chauvin

Jeanne Chauvin

Jeanne Chauvin składająca przysięgę prawniczą, wg Louis Rémy Sabattier, grudzień 1900 r.
Data i miejsce urodzenia	22 kwietnia 1862 Jargeau, Loiret, Francja
Data i miejsce śmierci	7 września 1926 Provins, Seine-et-Marne, Francja
Zawód, zajęcie	prawniczka
Narodowość	francuska
Multimedia w Wikimedia Commons

Jeanne Chauvin (ur. 22 kwietnia 1862 – zm. 7 września 1926) – francuska prawniczka, która w 1890 r. jako druga kobieta uzyskała dyplom prawniczy we Francji.

Urodzona w Jargeau jako Jeanne Marie Marguerite Chauvin, córka Marie Emilie Leseur i notariusza Jeana Cezarego Chauvina, po wczesnej śmierci ojca przeprowadziła się z rodziną do Paryża^[1]. Tam na Uniwersytecie Paryskim uzyskała wpierw dyplom magisterski w lipcu 1890 r., a dwa lata później obroniła pracę doktorską^[2]. Niestety obrona musiała zostać odłożona ze względu na zachowanie męskich rówieśników, którym nie podobała się obecność kobiet w ich kręgu, a na samą Chauvin padła krytyka ze strony profesorów za obronę praw kobiet^[3.1].

Po ukończeniu studiów podjęła pracę jako nauczycielka dziewczyn. Zaczęła działać w Avant-Courrière, organizacji założonej w 1893 r. przez Jeanne Schmahl zajmującej się równouprawnieniem kobiet, ze szczególnym naciskiem na prawa majątkowe kobiet zamężnych^[4]. W 1897 r. Chauvin złożyła wniosek o przyjęcie do paryskiej palestry adwokackiej. 30 listopada 1897 r. spotkała się z odmową, gdyż sąd uznał, że na podstawie regulaminu adwokackiego z 1810 r. zawód adwokata był un office viril, zawodem męskim, i odmówił Chauvin możliwości złożenia przysięgi^[5]. Nie poddała się. Wraz z bratem Emilem i z poparciem polityków René Viviani i Raymonda Poincaré podjęła walkę w prasie. Zwyciężyła. 1 grudnia 1900 r. kobiety po studiach prawniczych uzyskały pozwolenie na podjęcia zawodu adwokata. 19 grudnia, wyprzedzona przez Olgę Petit, Chauvin złożyła przysięgę i została drugą panią adwokat we Francji.^[2]

Chauvin interesowała się pozycją społeczną kobiet. Po wejściu w życie ustawy z 1912 r. na mocy której nieślubne matki uzyskały prawo do alimentów na utrzymanie dzieci, zajmowała się w większości takimi sprawami^[3.2], chociaż więcej czasu poświęcała wykładaniem prawa w liceum im. Molière'a.

19 stycznia 1926 r. została odznaczona orderem Legii Honorowej.