Jerzy Serczyk

Jerzy Włodzimierz Serczyk
Data i miejsce urodzenia

1 stycznia 1927
Kraków

Data i miejsce śmierci

31 marca 2006
Toruń

profesor nauk historycznych
Specjalność: historiografia
Alma Mater

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

Doktorat

1960

Habilitacja

1990

Profesura

22 października 1996[1]

Uczelnia

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej

Jerzy Włodzimierz Serczyk (ur. 1 stycznia 1927 w Krakowie, zm. 31 marca 2006 w Toruniu) – polski historyk specjalizujący się w historii historiografii i historii nowożytnej[2].

Życiorys

Syn Wojciecha, inżyniera rolnika, i Walerii z d. Włosik, nauczycielki. Był starszym bratem profesora Władysława Serczyka[3]. Dzieciństwo spędził w Krakowie, a następnie w Warszawie. W roku 1933 rodzina przeniosła się do Torunia, gdyż ojciec otrzymał stanowisko wicedyrektora Pomorskiej Izby Rolniczej w Toruniu[4.1].

We wrześniu 1939 przebywał z rodziną w oblężonej Warszawie, skąd na krótko powrócił do Torunia, po czym rodzina została przesiedlona do Krakowa. W Krakowie uczęszczał do zarządzanej przez Niemców szkoły handlowej. Ponadto uczęszczał na tajne komplety Gimnazjum im. Jana Sobieskiego oraz pracował w Okręgowym Towarzystwie Rolników i Związku Pszczelarzy w Krakowie. Od 1 lipca 1943 do 18 stycznia 1945 pracował w biurze Okręgowego Towarzystwa Rolniczego w Krakowie[4.2]. W 1945 roku został postawiony przed sądem wojskowym za udział w wydawaniu pism podziemnych AK i skazany na trzy lata więzienia. Uwolniony na mocy amnestii w 1946 roku zdał maturę w III Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie. W 1946 roku powrócił z matką i młodszym bratem Władysławem do Torunia (ojciec już w 1945 do Torunia wrócił), gdzie podjął studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika[2][4.3].

W 1947 roku zatrudnił się jako dietariusz w Bibliotece Głównej UMK gdzie otrzymał propozycję katalogowania zbiorów. Kartki katalogowe wypisane przez młodego Serczyka wyróżniały się kaligraficznym kunsztem. W 1948 roku został etatowym pracownikiem Biblioteki Głównej UMK.[5] Studia pod opieką Ludwika Kolankowskiego ukończył w 1950 roku. Stopień doktora uzyskał w 1960 roku. Tematem rozprawy doktorskiej był Husytyzm na Pomorzu, Kujawach i w Wielkopolsce w II połowie XV wieku, a promotorem Bronisław Włodarski. W 1968 uzyskał nominację na docenta etatowego. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii uzyskał w 1990 roku na podstawie zbioru rozpraw z zakresu historii historiografii XVI-XVIII wieku. Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał w 1996 roku[2].

W latach 1969–1970 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Humanistycznego UMK. Od 1969 do 1979 roku kierował Zakładem Metodologii Nauk Historycznych i Metodyki Nauczania Historii, a w latach 1982–1984 Zakładem Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej[2].

Po przejściu na emeryturę 1 września 1991 r., prowadził jeszcze zajęcia w Instytucie Historii i Archiwistyki oraz w Katedrze Filologii Germańskiej. Wypromował ok. 150 magistrów filologii germańskiej i dwóch doktorów.

Twórczość

Zajmował się husytyzmem, historiografią oraz najnowszymi dziejami Niemiec. Był promotorem doktoratu honoris causa przyznanego Marion Dönhoff. Oprócz podręczników i prac naukowych opublikował dwie książki autobiograficzne Wspomnienie o Toruniu z czasów II Rzeczypospolitej oraz Minęło życie. Jest autorem książki Dokoła „Przeminęło z wiatrem”, opisującej tło powieści „Przeminęło z wiatrem”. Był autorem skryptu obejmującego europejską historiografię nowożytną, skrypt pt. „Podstawy badań historycznych”, monografii o Towarzystwie Naukowym w Toruniu. Wspólnie z Włodzimierzem Zientarą napisał w języku niemieckim podręcznik historii Niemiec dla studentów germanistyki[2]. Przetłumaczył z języka niemieckiego książkę Hansa Schleiera o historiografii niemieckiej w dobie Republiki Weimarskiej i Hellmuta Andicsa o kobietach Habsburgów.

Prowadził też działalność publicystyczną, m.in. publikując felietony w dzienniku Nowości w latach 1992–2005[6].

Pochowany na Cmentarzu przy ul. Wybickiego w Toruniu[7].

Wybrane publikacje

  • Teksty do ćwiczeń z łaciny średniowiecznej i nowożytnej (1967, wspólnie z Antonim Czachorowskim)
  • Podstawy badań historycznych
  • Nowożytna historiografia europejska: przegląd najważniejszych kierunków i autorów. Cz. 2, Wiek XIX – romantyzm, liberalizm, pozytywizm, nacjonalizm (1973)
  • Towarzystwo Naukowe w Toruniu: krótki zarys dziejów (1974)
  • Wspomnienie o Toruniu z czasów Drugiej Rzeczypospolitej 1920–1939 (1982)
  • Czwarty rozbiór Polski: z dziejów stosunków radziecko-niemieckich w okresie międzywojennym (1990, wspólnie z Karolem Grünbergiem, ISBN 83-202-0951-X)
  • Podzielone Niemcy: przegląd dziejów niemieckich od kapitulacji Trzeciej Rzeszy do zjednoczenia obu państw niemieckich (1993, ISBN 83-85263-86-1)
  • 25 wieków historii: historycy i ich dzieła (1994, ISBN 83-231-0520-0)
  • Albertyna: uniwersytet w Królewcu (1544–1945) (1994)
  • Minęło życie (ISBN 83-7174-257-6)
  • Dokoła „Przeminęło z wiatrem”: historia książki, filmu i kraju, w którym powstały (1996, ISBN 83-86803-15-0)

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Prof. dr hab. Jerzy Włodzimierz Serczyk, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2011-03-20].
  2. ↑ a b c d e Kwartalnik_Historii_Nauki_i_Techniki-r2007-t52-n2-s213-228.pdf (muzhp.pl)[1].
  3. ↑ Michał Kozłowski, In memoriam – Władysław Andrzej Serczyk (23 VII 1935 – 5 I 2014) [2].
  4. ↑ Jerzy Serczyk, Minęło życie, Toruń: Adam Marszałek, 1999 [dostęp 2024-10-19].
    1. ↑ S. 8–9.
    2. ↑ S. 27–41.
    3. ↑ S. 53 nn.
  5. ↑ Janusz Tondel, Kniaź i królowa jednej nocy w Bibliotece Uniwersyteckiej, Toruń: Wydawnictwo Naukowe UMK, 2016, s. 18-20, ISBN 978-83-231-3544-9.
  6. ↑ Zmarł historyk prof. Jerzy Serczyk [online], Nauka w Polsce [dostęp 2024-10-18] (pol.).
  7. ↑ Redakcja, Suchą nogą między grobami na cmentarzu przy Wybickiego [online], Nowości Dziennik Toruński, 26 lutego 2014 [dostęp 2025-01-31] (pol.).
  8. ↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400 (ISAP) – Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/198 – na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.

Bibliografia

  • Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii, Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 606–607, ISBN 83-231-1988-0.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya