Jerzy Wołczyk

Jerzy Wołczyk

Data i miejsce urodzenia	29 listopada 1927 Tomaszów Mazowiecki
Data śmierci	20 marca 1978
Zawód, zajęcie	działacz partyjny i państwowy, pedagog
Stanowisko	wiceminister oświaty i szkolnictwa wyższego (1966–1968, 1971–1972), wiceminister oświaty i wychowania (1972–1978)
Partia	Polska Partia Socjalistyczna (lubelska), Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Jerzy Wołczyk (ur. 29 listopada 1927 w Tomaszowie Mazowieckim^[1], zm. 20 marca 1978^[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, pedagog, doktor habilitowany nauk humanistycznych, podsekretarz stanu w Ministerstwie Oświaty i Szkolnictwa Wyższego (1966–1968, 1971–1972) oraz Ministerstwie Oświaty i Wychowania (1972–1978), prezes Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (1972–1975).

Syn Władysława. W 1943 pracował w sklepie, następnie do 1945 jako goniec i praktykant biurowy w Zarządzie Miejskim w Tomaszowie Mazowieckim, w 1945 jako sekretarz komisji mieszkaniowej tamże, a od 1947 do 1948 jako statystyk w fabryce dziewiarskiej w Łodzi. Od 1945 do 1947 uczył się w liceum pedagogicznym w Tomaszowie Mazowieckim. Ukończył studia wyższe, uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki^[1]. Był jednym ze współautorów tzw. eksperymentu warszawskiego. Autor publikacji naukowych m.in. z zakresu polityki oświatowej, teorii wychowania, nauczycielstwa^[3].

Działacz Związku Młodzieży Polskiej, wiceprzewodniczący wydziału oświaty w łódzkim zarządzie ZMP (1948–1950), szef zarządu wojewódzkiego w Bydgoszczy (1950–1951), wiceszef wydziału propagandy w centrali ZMP (1951–1952) oraz przewodniczący zarządu stołecznego ZMP (1953–1956). Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej), następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Bydgoszczy (1951–1952) i członkiem Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR (1959–1968). Od 1963 do 1968 wiceprzewodniczący Prezydium Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy^[1]. Zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Oświaty i Szkolnictwa Wyższego (grudzień 1966 – sierpień 1968^[2], ponownie marzec 1971 – marzec 1972) oraz Ministerstwie Oświaty i Wychowania (marzec 1972 – marzec 1978, od czerwca 1973 jako I zastępca ministra^[2]). Zmarł w trakcie sprawowania tej funkcji. Zajmował stanowiska dyrektora Państwowych Wydawnictw Naukowych (1968–1971)^[1] i prezesa Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (1972–1975)^[4]. Był także jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół Warszawy, działał w jej sekcji historycznej^[5], a od 1963 do 1968 pozostawał wiceprezesem TPW^[6].

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

W 1954 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi^[7].

• Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-10-31].
• Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 2. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-10-31].